Ο Μουσταφά , ο Σκαλαπούταρος ...και κάπου πιο εκεί κι εγώ...

Δε μου έφταναν όλα τα άλλα ..

δεν είναι και λίγα ...

είμαι κι εγώ κομμάτι αλαφροίσκιωτη ..

Διαθέτω βλέπεις ένα νού ευάλωτο, ευαίσθητο 

και κατά συνέπεια ευπαθή ...

τόσες μέρες να βασανίζεται με νεκρολογίες 

και κληροδοτημένες ευθύνες 

που όντας υπεράνω των δυνάμεών μου 

δεν κατάφερα να φέρω εις πέρας όπως ήλπιζα ...

με κρίσεις πανικού

και μια πίεση να παζαρεύει το εγκεφαλικό...

Δε λέω ...έκανα τις απόπειρές μου να διαφύγω .....

το έκαψα πάλι το μηχάνημα ...

η οθόνη εξαφανίστηκε ...και το κουμπί χαλασμένο ..

τα βάιπς μου μέσα@@@@ ...

Δε βαριέσαι είπα για κάποιο καλό λόγο θα έγιναν ..

.τόρριξα στο σιδέρωμα ..

χάλασε και το σίδερο ..γεμίζαν νερά τα ρούχα ...

συναντήθηκα με φίλους ..

έκανα μια βόλτα στον Πειραιά ...

όμορφος και βρώμικος όπως πάντα ...

εκεί σε μια κολόνα ,δίπλα σε ένα κατάστημα με ακριβά κινητά και υπολογιστές ..

ήταν κολημένο ένα χαρτί ..

'''μπορώ να σας φιάξω τον υπολογιστή ,έρχομαι σπίτι σας ,τιμές λογικές ...

αυτό το τηλέφωνο ...αυτό το email ...""

όνομα  γιάννης ...κ.λ.π.  

Βάζω το γιό μου να πάρει τηλέφωνο ...

-Πόσο ζητάς ; η βασική ερώτηση 

..20 ευρώ ..είμαι Αιγύπτιος και με λένε Μουσταφά ..

τρόμαξα η φιλελεύθερη  και αντιρατσίστρια ...

και αν ...και αν ...

τα παιδιά μου με κοίταξαν σκεπτικά ..

ντράπηκα ...

εντάξει ,είπα ...(ντράπηκα τα παιδιά μου ,τα οικονομικά χάλια ...η νεαρά φοβόταν όταν άγγιζα το λαπτοπ της ..) 

Ηρθε σήμερα το πρωί  ο γιος μου με ένα ίδιας ηλικιας παλληκάρι 

ένα ψηλό ,σεβαστικό ,μελαχροινό αγόρι ..

 

Κάθισε στον υπολογιστή ...

ο Σκαλαπούταρος τον είχε γεμίσει ιούς ,σκόνες ..-έχετε ένα ..αυτο για τα μαλλιά ...

χρειάζεται ένα αντιβάιρους ,έχετε ένα πανί ;; να τον καθαρίσω ..

πολλά προγράμματα φορτωμένα ...

-θες καφέ ;; όχι ήπια .

.θες γλυκό ;; 

(τέλειο είχε γίνει το γλυκό κυδώνι ...) όχι γυμνάζομαι ..

-πόσο θα στοιχίσει η δουλειά σου;; 15 ευρώ ..

Το αγόρι κάθισε περίπου μια ώρα ...'εκανε ξαναέκανε ..

και ξανααπόκτησα οθόνη ,και άλλαξε το κουμπί που ξαναξεκινάω ...

όχι πια σαν κλέφτης να ενώνω καλώδια ...

Τι θέλετε να κάνετε με αυτό το μηχάνημα;; 

ποιος το χρησιμοποιεί;; 

κάθισα δίπλα του ..

πόσο φως μπορεί να έχουν τα μάτια ενός νέου ανθρώπου ;;

τώρα δουλεύει πια το μηχάνημα ...

μου δώσατε 20 ευρώ ...15 ζήτησα ..,

να είσαι καλά Φίλε   είπε ο γιος μου ...

κι εγώ ...πήρα τόση χαρά σήμερα από τον Μουσταφά ...το νεαρό Αιγύπτιο ..

που ήθελε να βγάλει τα παπούτσια του πριν πατήσει στο σαλόνι ..

και θέλησα να τη μοιραστώ μαζί σας πολιτισμένοι και σκεπτόμενοι συνοδοιπόροι 

μιας εποχής που θα μπορούσε να είναι λαμπρή

αλλά στην καλύτερη των περιπτώσεων 

παραμένει λαμπερή ...

το τηλέφωνο και το email του Μουσταφά 

στη διάθεσή σας ...

Ευχαριστώ για το νοιάξιμο και για τις ευχές 

Ο Μουσταφά με έβαλε από  google ...

μέσα από όλα τα χαμένα και κάπου σημειωμένα 

έφαγα καιρό να βρώ τους κωδικούς ,τον εαυτό μου 

αλλά όταν ...αφου πιάσουμε πάτο ..καταφέρνουμε 

να ξαναπάρουμε ανάσα ...

νομίζω έχουμε την υποχρέωση να ξαναστήνουμε 

τη σημαία ...και ξέρεις τα τρυπημένα από σφαίρες λάβαρα ...

έχουν κι αυτά μιαν αξία ...πως να το κάνουμε...φιλί ...


..Ενας τύπος ...

Ο τύπος καθόταν αραχτός με τα πόδια απλωτά
αξύριστος ,πουλόβερ μπορντροδοκόκκινο
πέτσινο μπουφάν ,τζην παντελόνι ,αρβυλάκια
ένα σπαστό λερωμένο μαλλί
έπεφτε με κάποια χάρη στο μέτωπο
βλέμμα καστανό ανοιχτο θολό
δέρμα σταχτοπράσινο ...
Κάθισα απέναντι και μάζεψε τα ποδάρια
Τελευταίο τρένο στο τσακ το πρόλαβα
Στο σταθμο του Φαλλήρου πήρε το κινητό
-φιάξε έναν καφέ ,ειπε, χωρίς καλησπέρα
-νες
-κοιμάσαι;
-Δε θέλω να κοιμάσαι όταν έρθω ...
θέλω να κουβεντιάσουμε πέντε λεπτά
..Κάτι τον ρώτησε το τηλέφωνο ..
-Μπορεί και μισή ώρα ..απάντησε ..
όχι δε σε βασανίζω ..εσύ με βασανίζεις ..
μου χαμας την ψυχολογία μου ..γι αυτό ..
Μη σε βρώ να κοιμάσαι
βάλε τον καφέ τώρα ...
σε δυο λεπτά είμαι εκεί ...
Εκλεισε το τηλέφωνο
κατέβηκε στο Φάλληρο ..
τον κατάπιε η νύχτα ...
...καλησπέρα ...ειπα;; δεν είπα ...

και επι γης ειρήνη ...

  Η  Αγάπη είναι μια πόρτα ανοιχτή.

Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν

τίποτα και προσπερνούνε.

Όμως μερικοί

κάτι βλέπουν, το μάτι τους αρπάζει κάτι

και μαγεμένοι πηγαίνουνε να μπουν.

Η πόρτα τότε κλείνει.

Χτυπάνε μα κανείς

δεν τους ανοίγει.

Ψάχνουνε για το κλειδί.

Κανείς δεν ξέρει ποιος το έχει. Ακόμη

και τη ζωή τους κάποτε χαλάνε μάταια

γυρεύοντας το μυστικό να την ανοίξουν.

Φτιάχνουν αντικλείδια.

Προσπαθούν.

Η πόρτα δεν ανοίγει πια..

Δεν άνοιξε ποτέ

για όσους μπόρεσαν να ιδούν στο βάθος.

Ίσως τα  λόγια που γράφτηκαν

από τότε που υπάρχει ο κόσμος

είναι μια ατέλειωτη αρμαθιά αντικλείδια

για να ανοίξουμε την πόρτα της Αγάπης.

 

Μα η Αγάπη είναι μια πόρτα ανοιχτή....

 .....Το ποίημα του Γιώργη Παυλόπουλου Αντικλείδια

πείραξα ελάχιστα

  για να σας στείλω τις ευχές μου .Να είστε όλοι και όλες καλά ...


Περί φωτογραφιών ...

...Νομίζω από τις πρώτες διαφημίσεις της Κodak

ήταν αυτή που έλεγε ..

πατάς ένα κουμπί ...και ...

Αργότερα (νομίζω) ο Φρομ σχολίαζε ...

''και τι είναι η φωτογραφία;;

Το υποκατάστατο μιας στιγμής που αντί να τη ζήσουμε

τη φωτογραφίσαμε ...πολεμώντας το χρόνο

και ζητώντας να ΄΄εχουμε΄΄ αντί να ΄΄είμαστε΄΄''

Μύρο στο χώμα που σκεπάζει όλους αυτούς τους διανοητές

και με πλήρη συνείδηση

ότι το θραύσμα μιας πραγματικότητας που απ αθανατίζεται

μπορεί να είναι παραμορφωτικό και να δημιουργεί ψευδείς εντυπώσεις

στον βιαστικό παρατηρητή

για μένα οι φωτογραφίες αποτελούν πολύτιμο στοιχείο ζωής

και πηγή αισιόδοξων σκέψεων ...

Υπάρχουν ώρες ερημίας και στέγνας στην ανθρώπινη ζωή

Να μη σου πω ότι όταν χρησιμοποιείς το κεφάλι σου

αυτές οι ώρες πολλαπλασιάζονται ή  μεγενθύνεται η αίσθηση της έλλειψης ..

Εκείνες τις πουπουλένιες ευαίσθητες στιγμές

ο  Α λ λ ο ς  τις θεωρεί συχνα στιγμές αδυναμίας

και τις εξηγεί ως ηθικές αναστολές

(με την αρνητική χροιά των ηθικών αναστολών )

Επειδη ..ξέρεις ...ο πολιτισμός που στηρίζει το ανθρώπινο

στις αναστολές και τη δυσκολία υπέρβασής τους στηρίζεται ...

Υπάρχει επίσης ξέρεις και μια ηθελημένη ή αθέλητη διάθεση ανταγωνισμού ...

ποιος είσαι εσύ ,ποιος είμαι εγώ ...

αν θα μπορούσες εσύ να είσαι όπως εγώ ...κ.λ.π.

αδιαφορώντας για τον πανάρχαιο νόμο της έλξης των αντιθέτων ...

και σε αυτές τις αντιδράσεις ..όχι επειδή δεν έχεις τη δύναμη ..

αλλά επειδή δεν έχει νόημα ..λες απλά ...ο.κ.

και ύστερα προβάλλει το πάγια αδυσώπητο ερώτημα ...

...ποιος είσαι εσύ ..ποιος είμαι εγώ ...και μπλαμπλαμπλα ...

και ..κάπου εκεί ...αναζητάς τη ρίζα σου ..το παρελθόν σου ...

το βάθος που στηρίζει το παρόν και το μέλλον σου ...

εκεί ..οι φωτογραφίες ,τα άλμπουμ ...η  Ιστορία ..ΚΑΙ ...η ιστορία σου ...

τα θραύσματα ενός καθρέφτη ..

που έστω και για μια στιγμή καθρέφτισε το σύμπαν ...

ή μάλλον ένα απόσπασμα από τα σύμπαντα

που διαγράφει την τροχιά του δικού σου αστεριού ...

..και τι άλλο είναι το αστέρι της γέννησης που οδηγεί

τους μάγους να βρούνε τη φάτνη ...

είναι άραγε τυχαίο ότι τα χνώτα των βοδιών και των προβάτων

ζέσταναν το βρέφος ....ο.κ. ..χνώτα  παρελθόντος οι φωτογραφίες ...

έτσι νομίζω ...και οι κάρτες με τις ευχές επίσης ...

Καλά να είναι τα γεννητούρια ..και νάχουν φτερά ..όχι πόδια ...φιλί ..

σε όποιον άντεξε ως εδώ ...


Άνεμος είναι ...




Είναι ξέρεις ένα κορίτσι δεκαεφτά χρονών

εγκεφαλίτιδα νομίζω πως λένε την ασθένεια

διδάσκεται ''κατ οίκον ''

 ό τι μπορεί να διδαχθεί

συχνότατα το πιάνουν κρίσεις υστερίας

αντιμετωπίζει το μεγάλο ερώτημα ..

και ..τι νόημα έχει ;;

όταν είμαι τόσο δύσμορφη να παλεύω για επικοινωνία;;

..όλο της το περιβάλλον ..παγιδευμένο ..

όπως όλων των  α  σθενών ..

Της διάβασα αυτό το απόσπασμα του Σεφέρη ..

''Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας.
Σπέρνουνται γεννιούνται σαν τα βρέφη
ριζώνουν θρέφονται με το αίμα.

Όπως τα πεύκα κρατούνε τη μορφή του αγέρα
ενώ ο αγέρας έφυγε, δεν είναι εκεί.
Το ίδιο τα λόγια φυλάγουν τη μορφή του ανθρώπου
κι ο άνθρωπος έφυγε δεν είναι εκεί.''

Τι λέει;; τη ρώτησα...(πάγια ερώτηση ..).

λέει ..μου είπε ...

πώς καμμιά φορά ο άνεμος

φυσάει και παραμορφώνει τα δέντρα

και μετά απομένει η ψυχή τους

και

ο άνεμος δεν είναι εκεί ...

τι θέλεις απ τη ζωή σου Μαρία;;  ρώτησα ..

Θέλω να ερωτευθώ

θέλω να κάνω παιδιά

θέλω να είμαι όμορφη ..

κι εγώ κοίταξα για μι ακόμη φορά το πάτωμα ...



Nα με θυμάσαι ..η απολογία ...

Ποτέ  τα πράγματα  δεν είναι  όπως φαίνονται

Ούτε τόσο όμορφα

Μα κυρίως  δεν είναι  ποτέ τόσο άσχημα

Ανεξάρτητα όμως από το πώς είναι τα πράγματα

Η βίαιη ,συχνά, καθημερινότητα

Μας κάνει να υπερβάλουμε .

Υπάρχει  ένα σημείο  στον Λυσία

Που για μένα αποτελεί  μια σπουδαία απάντηση

Κάθε φορά  που αισθάνομαι

Καταγγελτικά δάχτυλα  να δείχνουν προς τη μεριά μου .

Κατηγορείται  λοιπόν κάποιος

Ότι  παίρνει  χωρίς λόγο αναπηρική σύνταξη

Επειδή  καβαλικεύει  μουλάρι  αντί για γαιδαρο ΄

Και απαντά ...

'' ο καθένας από εμάς  ,κάτι κάνει ,

Για να τα βγάλει πέρα  όταν πορεύεται  δρόμους  ανώτερους των δυνάμεών του ''

Εγώ καταφεύγω συχνά εδώ  .

Με  τον καιρό να είναι κόντρα

Και μη θέλοντας να εκτεθώ πλήρως 

Θέλοντας όμως να κρατήσω την επαφή

Αποπειράθηκα να αναρτήσω  το ποίημα του Σαχτούρη  που παραθέτω

Και ευελπιστώ  να φανερωθεί  και να μην κάθομαι να αντιγράφω

Το  μηχάνημα τελικά  παρουσίασε  τη δική του εκδοχή ....

'' HρυχεΦο

Σοζ γράφω γεμάτη τρόμο μέσα '' .....

Ακριβώς σαν κραυγή ...σαν γκράφιτι σε φρεσκοβαμμένο τοίχο ...

Τα στατιστικά  και τα σχόλια δείχνουν ότι οι άνθρωποι

Έχουν ακόμη ευαισθησίες ,ανησυχόύν και είναι αλληλέγγυοι ...

Και  δεν υπάρχει  τίποτα πιο όμορφο ...Α Λ Η Θ Ε Ι Α ...

==  του άλλου το ήθος ...αυτό  που φιάχνει μια στέρεα συνοχή και ένα στήριγμα ...

Και    αυτό  νομίζω ότι  είναι πολύτιμο ...αντικειμενική αξία ...

Θα χρησιμοποιήσω μια φθαρμένη από την πολιτική λέξη ..συντρόφια ..

Αρκαντας  και ελληνικότερα  καρντάσης ...

Μακροσκελής η ανάρτηση

Για  όσους ακόμη αντέχουν  ...

Θερμά ευχαριστώ για την ανταπόκριση

Απολογούμαι για την αδυναμία να παρακολουθώ τις αναρτήσεις ..

Το ποίημα ..ήταν ...αυτό ...

 

 

 


Σου γράφω γεμάτη τρόμο μέσα από μιά στοά
νυχτερινή
φωτισμένη από μιαν ελάχιστη λάμπα σα δαχτυλίθρα
ένα βαγόνι περνάει από πάνω μου προσεχτικά
ψάχνει τις αποστάσεις του μη με χτυπήσει
εγώ πάλι άλλοτε κάνω πως κοιμάμαι άλλοτε
πως μαντάρω ένα ζευγάρι κάλτσες παλιές
γιατί έχουν όλα γύρω μου παράξενα παλιώσει
Στο σπίτι
χτες
καθώς άνοιξα τη ντουλάπα έσβησε γίνηκε
σκόνη μ' όλα τα ρούχα της μαζί
τα πιάτα σπάζουν μόλις κανείς τ' αγγίξει
φοβάμαι κι έχω κρύψει τα πηρούνια και τα
μαχαίρια
τα μαλλιά μου έχουν γίνει κάτι σα στουπί
το στόμα μου άσπρισε και με πονάει
τα χέρια μου είναι πέτρινα
τα πόδια μου είναι ξύλινα
με τριγυρίζουν κλαίγοντας τρία μικρά παιδιά
δεν ξέρω πώς γίνηκε και με φωνάζουν μάνα
Θέλησα να σου γράψω για τις παλιές μας τις χαρές
όμως έχω ξεχάσει να γράφω για πράγματα
χαρούμενα
Να με θυμάσαι  

Μίλτος Σαχτούρης  ..Ορυχείο ...

 Από τη συλλογή  ''Η λησμονημένη''


Nα με θυμάσαι ..

HρυχεΦο

Σοζ γράφω γεμάτη τρόμο μέσα


Το κλεμμένο κλαδί

Στη νύχτα θα μπούμε
για να κλέψουμε ένα κλαδί ανθισμένο.

Θα περάσουμε τον τοίχο,
στον ερεβώδη ξένο κήπο,
δυο σκιές μες στο σκοτάδι.

Ακόμα δεν έφυγε ο χειμώνας,
και ξαφνικά η μηλιά
μοιάζει να έγινε
καταρράχτης αστεριών ευωδιαστών.

Στην νύχτα θα μπούμε
ως το τρεμουλιαστό της στερέωμα,
και τα μικρά σου χέρια και τα δικά μου
θα κλέψουν τ` αστέρια.

Και σιωπηλά,
στο σπίτι μας, στη νύχτα και στο σκοτάδι,
με τα βήματά σου θα μπει
το άηχο βήμα της ευωδιάς
και με τα πόδια μ` άστρα γεμάτα
το διάφανο σώμα της άνοιξης.   

Πάμπλο  Νερούντα ...

με ποίηση  εύχομαι να στολίσετε την εβδομάδα σας ....


..όνειρα έγχρωμα ...σας εύχομαι ...

...Στα όνειρά μου ήταν που είδα ζωγραφιές
πιτσιλισμένες με γαλάζιο, κόκκινο και κίτρινο
και συλλογίστηκα πως να! του κόσμου η τάξη,
ούτ' ένας κόκκος σκόνη που να μη βρίσκεται στη θέση του.
Τώρα σκιές αχνές τα όνειρά μου
στα μέλη μου. Κι ο σιδηρούς κόσμος ο κανόνας.
Όλη τη μέρα ένα φεγγάρι μέσα μου ανατέλλει
ενώ ένας ήλιος φέγγει εντός μου κάθε νύχτα.....
Αττιλα Γιόζεφ ...μετάφραση Γιάννης Ρίτσος ...

https://www.facebook.com/profile.php?id=100000931216304


γιουσουρουμ....

Ήταν οι πόρτες μου δίχως μπαχτσέδες
και μεντεσέδες κρατάνε τη γη
γίναν οι φτέρνες μου σαν τροχαλίες
και στον κουβά τους αράζεις εσύ
αλλάζεις συχνά κάθε τόσο στολή
αλλάζεις οσμή, αλλάζεις σασί
και η ελπίδα μας έχει θαφτεί
σαν τον Ντορή μέσ' στο παχνί.

Πάγωσε η ψείρα μου και παραπαίουσα
μ' ένα τικ τακ μου ματώνει τ' αυτιά
όλα με πρόγραμμα όλα με σχέδιο
πρωτοκολλήσανε τον έρωτα
και θες να πετύχω με μια μπαταριά
χίλια φλουριά, χίλια φλουριά
για να σου χαρίσω μαντάτα καλά
να `χεις αγάπη μου λεφτά.

Ποντικοφάρμακο για τους μεγάλους
και μουρουνόλαδο για τα παιδιά
κι έπλεξες σώβρακα για τους φαντάρους
και θυσιάστηκες πατριωτικά
σου στέλνω μύνημα μ' ένα ταμ ταμ
να μαγειρεύεις με βιτάμ
κι ήσουνα γόησα κι έκανες μπαμ
κι εγώ σε ψάχνω στο χαμάμ.

Άδειο το βλέμμα σου, κούφιες οι ώρες μας
στα ενυδρεία σε χώσαν ζωή
συνηθισμένοι ο καθένας στο ρόλο του
κι η φαντασία μας έχει χαθεί
την ξεπουλήσαμε στο γιουσουρούμ
για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ
την ξεπουλήσαμε στο γιουσουρούμ
για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ.

Μία διαδήλωση δέκα μικρόφωνα
και τα μεγάφωνα στη διαπασών
χιλιάδες δίποδα με μαγνητόφωνα
κι έχουν λουστεί με την ίδια λοσιόν
ξεπουληθήκαμε στο γιουσουρούμ
για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ
κι ο εαυτούλης σας πέταξε βζούμ
ταρατατατζούμ, ταρατατατζούμ.

Ω εποχή μού θυμίζεις τον Καίσαρα
κι οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν
κι όσο γερνώ μπουσουλώ με τα τέσσερα
τα τροχοφόρα με προσπερνούν
φεύγω να πάω να βρω στο Μπανκόγκ
τον σύντροφό μου τον Κινκ Κονκ
μές στο μυαλό μου βαράνε τα γκόγκ
μοιάζω με μπάλα του πινκ πογκ

Μας εκτελούνε με σφαίρες ντούμ ντούμ
σφαίρες ντούμ ντούμ, σφαίρες ντούμ ντούμ
κι εμείς ξεπουλιώμαστε στο γιουσουρούμ
ταρατατατζούμ για ένα κουστούμ.


Πρόκειται για την εβραϊκή οικογένεια του Νώε Γιουσουρούμ ή Γιεσουρούμ, που ήρθε το 1863 από τη Σμύρνη και εγκαταστάθηκε στο Μοναστηράκι ως παλαιοπώλης μαζί με άλλες οικογένειες ομοθρήσκων του. Ήταν, μάλλον, ένας αξιαγάπητος άνθρωπος που οι Αθηναίοι τον συμπάθησαν και προς τιμήν του ονόμασαν ολόκληρη την περιοχή της πλατείας Αβησσυνίας**, ως Γιουσουρούμ. Κάποιος από την οικογένεια των Γιεσουρουμ είχε διατελέσει και πρώτος πρόεδρος του σωματείου παλαιοπωλών, που είχε ιδρυθεί το 1922. Η εβραϊκή λέξη είναι Γιεσουρούμ και σημαίνει «άνθρωπος του Γιαχβέ»

..

και ...αν πάω να βρώ μια λύση
τη βρίσκω στη σύναξη ....
εκεί που με κάποιο τρόπο
ο ένας συναντά τον άλλο
και πάμε στη διαδικασία του ''συνέχειν''
το συν σημαντικό μεν
αμφισβητώ όμως το βαθμό του ουσιαστικού .....καλό σας βράδυ ...