Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016

Άγλυκα

Είπα να το γυρίσω 
Βρήκα και μια συνταγή για κάτι κουλουράκια . Θυμόμουν εκείνα της μάνας μου, τα βάζαμε σε λαμαρίνες τότε , που μας έδινε ο φούρναρης . Οι μεγάλες γυναίκες ζύμωναν και οι μαθητευόμενες έπλαθαν και κουβαλούσαν δωθε κειθε λαμαρίνες . Σκεφθηκα να ποστάρω και την συνταγή . Δύο ταψιά νόστιμα, αφράτα , σμυρνέϊκη συνταγή  κουλουράκια (κάποια σεφ μου είπε ότι η πολίτικη είναι πιο γκουρμέ, σημασία δεν έδωσα) . Μοσκοβόλησε το σπίτι , δεν λέω, η όψη τους όμορφη. Άγλυκα όμως βγήκαν . Όπως και νάχει , με τούτη την ανάρτηση και με αυτά τα κουλουράκια καλήν Ανα-σταση εύχομαι . Και γλυκιά !


Τρίτη, 26 Απριλίου 2016

Νόστος -δρόμος -καρδιά -(Blogame) ...παιχνίδι με ζάρια

Άρης Αλεξάνδρου. Είμαι προδότης για τη Σπάρτη για τους είλωτες Σπαρτιάτης....
Κρατώ τις τρεις λέξεις 
δεν βρίσκω άκρη με τους κανόνες του παιχνιδιού . Μέσα στον χρόνο αλλάζουμε όλοι . Θεωρώ ότι είναι παγίδα  να επιστρέφεις σε αυτό που θεωρούσες "πατρίδα" όταν κι εσύ και όλα τα άλλα έχουν αλλάξει . Ο δρόμος αξίζει όταν είναι συνεχής και οδηγεί μπροστά . Σε κάτι άλλο αφού είσαι συνειδητά κάποιος "άλλος" . 'Εχεις διδαχθεί από το παρελθόν. Γι αυτό .Γι αυτό τραβάς μπροστά χωρίς να κοιτάζεις πίσω σαν τη γυναίκα του Λωτ. Από την ώρα που αποφάσισες να φύγεις από την όποια πατρίδα γιατί η ζέστη της δεν σου ταίριαζε είσαι "αλλού" και "άλλος" . Κοιτάς μόνο μπροστά , όπως ο σχοινοβάτης κοιτάζει μόνο εκεί που θέλει να φτάσει. Ο δρόμος πάνω στο τεντωμένο σχοινί επιτάσσει  να κοιτάζεις μόνο εκεί που πας . Η καρδιά αρχικά πονάει , ύστερα , υπομονή στην υπομονή , ασκείται . Δεν έχεις πια καρδιά ...η φύση στον τόπο της σου δίνει φτερά ... Ελπίζω να είναι έγκυρη η συμμετοχή .... 


Σάββατο, 23 Απριλίου 2016

Οβελίξ

Ο Οβελίξ ,  ανυποψίαστος σε ηλικία παιδική έπεσε στο καζάνι της δύναμης. (Και ο Ηρακλής και ο Κουταλιανός και πολλοί από εμάς ανατραφήκαμε για να γενούμε βράχοι και να αντέχουμε τις μυλόπετρες) .
Δυνατός . Χρειάζεται αγριογούρουνα να χορτάσει την όρεξή του . Εξοντώνει ρωμαίων στρατιές. Αθώος. Αφελής αλλά Δυνατός. Και απόλυτα μόνος. Στην τραγική ελληνική του διάσταση θα μπορούσε να είναι ο Αίας . Δίπλα σε κάποιον Οβελίξ , οι ποιητές-δημιουργοί -τροφοδότες της σκέψης αυτόκλητοι  , παρηγορώντας τους αδύναμους τοποθετούν έναν κοντοπίθαρο , κακοσούσουμο , μουστακαλή Αστερίξ ,που διαθέτει πονηριά και ευελιξία. Ο δυνατός Οβελίξ παραμένει μόνος, κλωνοποιείται για να νικήσουν οι Γαλάτες τον Καίσαρα και κινητοποιείται από τον έρωτά του για την Φραμπαλά . Την οποία οι δημιουργοί των μύθων κατοχυρώνουν στον γόη. Στον Οβελίξ , ο μάγος , δίνει έναν κλώνο της Φραμπαλά ...να δεις πως το λέει ο Σεφέρης ....Και στην Τροία;

Τίποτε στην Τροία-ένα είδωλο.

Έτσι το θέλαν οι θεοί.

Κι ο Πάρης, μ' έναν ίσκιο πλάγιαζε σα να ήταν πλάσμα

ατόφιο.

κι εμείς σφαζόμασταν για την Ελένη δέκα χρόνια .
Τι θέλω λες να πω;
Βράχε μου αγαθέ,
Οβελίξ αγαπημένε;
Εαυτέ μου;


Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2016

Τυχαία συνάντηση σε γαμήλια δεξίωση

Ένα από τα πολύ ωραία της ζωής είναι οι συμπτώσεις της .
Σε κοιτούν κάποια στιγμή δυο μάτια 
Χαμογελάς αμήχανα
Σε λίγη ώρα 
Τα μάτια στέκουν απέναντί σου
Απορείς
Σε περίπου μισή ώρα 
Το υποσυνείδητο ανασκαλεύει τη λάσπη με τα απωθημένα.
Στην τρίτη διασταύρωση 
Τα μάτια σου λένε
-Σε θυμήθηκα
ήσουν εσύ που με πόνεσες. 
Ξανακοιτάς λίγο αργότερα
Έχει βάλλει το κεφάλι στα δυο του χέρια 
και έχει τα μάτια κλειστά. 
Με όλη μου την ψυχή 
το εύχομαι για το 2016
Σε όσους πόνεσε 
κάποια στιγμή 
μια σκληρή ερωτική συνεύρεση . 
Τους αφιερώνω και το τραγούδι .
(που εννοείται θα παραθέσω στα σχόλια)
Με την σημείωση 
ότι είναι απολαυστικότερο 
να μην προσπαθείς εσύ 
αλλά ο άλλος να σου θυμίσει 
πως κάποτε ,μπρε παιδί μου, σε πόνεσε....


Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2016

Blog game ... Καλή μας χρονιά!

Blogiko έτος 2016

Διδάσκοντες  Βαγγέλης -Μάνια

Έκθεση 1η
Θέμα " Ποιο 
είναι το πρώτο σου βιβλίο που διάβασες; Εκδίδονται ακόμα τα κλασικά μυθιστορήματα σε αυτή τη μορφή; Αν ναι, τα διαβάζουν τα σημερινά παιδιά;


Αγαπητοί συνοδοιπόροι και τηλεφίλοι
Θα ξεκινήσω την έκθεση αυτή από την τελευταία-ερώτηση που χαρακτηρίζεται ως ''ψευδοκρίσης" μια και παραπέμπει εμάς τους μεγαλύτερους (φάνηκε η ηλικία από τα αναγνώσματα , δεν κρύβονται αυτά με αντιγηραντικά , γελώ )να απαντήσουμε με μιαν αλήθεια πικρή (για εμάς ). Όχι. Δεν τα διαβάζουν. Άλλαξαν οι συνθήκες .Η τηλεόραση μπήκε σε κάθε σπίτι , κάθε παιδί έχει τον υπολογιστή και το κινητό του ,κατεβάζει όποια ταινία θέλει να δει,  και τρέχει απ το πρωί ως το βράδυ σε μαθήματα κάθε είδους για να εξοπλιστεί για το μέλλον που του επιφυλάξαμε δύσκολο. Ούτε εμείς θα διαβάζαμε αν ήμασταν παιδιά. Απόδειξη ότι διαβάζουμε λιγότερο .Επίσης κυκλοφόρησε στα όνειρα ο Χάρρυ Πότερ , ο Πόλεμος των Άστρων και ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών. Κάποια  "must'' στα διαβάσματα των πιο ψαγμένων παιδιών είναι "Το Κοράκι" , "Τα Άνθη του Κακού " και ο Μπακούνιν. Αγαπούν και τον Χαλίλ Γκιμπράν . Ειδικά εκείνο το ποίημα που λέει ..."Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου , και αν μένουν κοντά σου ,δεν ανήκουν σε σένα. Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της ζωής για τη ζωή. ...." 
2)Επίσης δεν νομίζω ότι εκδίδονται πια τα κλασικά μυθιστορήματα σε αυτήν την μορφή . 
Συνήθως γίνονται ταινίες ή θεατρικά κι έτσι σε δυο ώρες παίρνεις μια καλή γεύση από αυτό που θα διάβαζες σε μια βδομάδα. Μόνο που άλλαξαν τα υλικα που κάποτε ήταν χαρτί και μελάνι . Το καινούριο χαρτί είναι μια μορφή τσιμέντου και τώρα τα βιβλία είναι πολύ βαρύτερα. 
3) Και τώρα ας χαλαρώσουμε. Με φασκόμηλο ή με ουζάκι ότι προτιμά ο καθείς . Στην ηλικία μας όλα επιτρέπονται . Είναι το μεγάλο και σπουδαίο δώρο έπαθλο όσων επιβιώσαμε από τα τραύματα της αγωγής που μας δόθηκε με βασικό προσανατολισμό την πειθαρχία στους κανόνες , την σκληρή δουλειά ,την αυτοσυγκράτηση , τον έλεγχο της σεξουαλικότητας μέσα από τον  ρομαντισμό και την αντοχή στον πόνο . 
Θα ξεκινήσω ομολογώντας ότι δεν έχω διαβάσει Ντοστογιέφσκι και Ουγκώ ολόκληρα (όχι αποσπασματικά ή περιληπτικά) που είναι πραγματικά μυθιστορήματα . 
 Που λες 
Είχα μια μορφωμένη και χαρισματική θεία "Θεία-Λέλα" την έλεγαν και μύρο το χώμα που την σκέπασε. 
Αυτή μου έφερε κάποια Χριστούγεννα το πρώτο βιβλίο και αυτή με  δασκάλεψε  στο κόλπο .
"-Αν σου αρέσει , μην το λερώσεις. Πήγαινέ το πίσω , πες , ''το έχω''  και πάρε το επόμενο . Από το βιβλιοπωλείο του Καλούδη το αγόρασα. 
Οδός Κολοκοτρώνη το βιβλιοπωλείο ,στέκει ακόμη , εμείς μέναμε στη Νοταρά ένα στενό πιο πάνω .Έτσι κι έκανα. Διάβασα όλη τη σειρά. Σε κάποια στιγμή με πήρε χαμπάρι η Καλούδαινα και μου είπε . "Να έρχεσαι όποτε θέλεις να παίρνεις βιβλία και να τα αλλάζεις μετά . Φρόντιζε μόνο να μην έχουν σημάδι ότι τα διάβασες." 'Ετσι το πρώτο βιβλίο εκείνων των χρόνων που έχω στην βιβλιοθήκη μου είναι τα ποιήματα του Κωστή Παλαμά . Μου το είχε αγοράσει ο αδελφός μου αλλά έγραψε αφιέρωση στην πρώτη σελίδα "Στην αδελφή μου , το παλιόγατο , το αγριόγατο" . 
Που λες 
 Το πρώτο -πρώτο βιβλίο , αυτό της θείας Λέλας το έλεγαν "Η Πολυάννα και το Παιχνίδι της Χαράς"

Η Πολυάννα ήταν ένα ορφανό από μάνα κορίτσι που ζούσε με τον πατέρα του , που ήταν ιεραπόστολος , κάπου στην Αφρική . Έπαιρνε χαρά από τα δέματα που έστελναν οι Ευρωπαίοι .Αυτά ήταν τα δώρα της. Σε κάποια στιγμή έφτασε ένα μεγάλο μακρόστενο κουτί . Η Πολυάννα φαντάσθηκε πως είχε μέσα μια κούκλα . Αυτό λαχταρούσε. 'Οταν το άνοιξαν όμως βρήκαν μέσα ένα δεκανίκι. Απογοητεύθηκε. Τότε ο πατέρας της ,της έμαθε το παιχνίδι. "Πρέπει να μπορείς να βρίσκεις χαρά σε ότι βρίσκεται μπροστά σου. Σκέψου μόνο αυτό το δεκανίκι . Δεν το χρειάζεται αυτός που το έστειλε και δεν το χρειάζεσαι κι εσύ . Αυτός είναι λόγος για να χαρείς".Σε κάποια άλλη σελίδα ήταν μια γυναίκα στριφνή και θλιμένη ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι μυξοκλαίγοντας . Η Πολυάννα κρέμασε κρυσταλλάκια σε μια κλωστή , και αυτά ανέλυαν το φως στα χρώματα του τόξου μέσα στο δωμάτιο . Τα πάντα είναι θέμα οπτικής. Η λύπη και τα προβλήματα μας κάνουν ενδιαφέροντες . Η χαρά μας κάνει αξιοζήλευτους . Ο ρομαντισμός επιθυμητούς ερωτικά. Το μεγάλο ζήτημα όλων μας παραμένει . Η χαρά είναι το νερό που χωράει στη χούφτα μας. Δεν υπάρχει λίγο ή πολύ . Εμείς υπάρχουμε . Αρκετό. 

Φιλάκια Μάνια , Βαγγέλη , παιδάκια συνοδοιπόροι . 
Ξέρω ότι 

η κοινωνικότητά μου περιέχει μιαν αοριστία αλλά και αυτό είναι λόγος χαράς. Τρόπος επιλογής. Τελεία. Ξημερώνει. 


Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2016

Επίσκεψη

Ήρθε στις 6 ακριβώς

Kομψότατη
Μπλούζα και κόσμημα λαιμού 
να δένουν.
Απολύτως.
Σαν γόρδιος.
Μπεζ παντελόνι ,καφέ κάπα, μποτάκι .
ο.κ. λίγο βαρύ το περπάτημα.
Σκέρτσο φαινόταν η αδυναμία.
(με σημάδεψε, γιατρέ μου, αυτή σου η κουβέντα)
Φιλάρεσκη. 
Πάντα.
Είναι το χαμόγελο και η ματιά που κάνουν την φιλαρέσκεια, Γοητεία ...
Με το γάμα κεφαλαίο και κολπικό .
Η μόνη που απέμεινε από ότι φούρνησε ο χρόνος.
Οι άλλοι αδιαφορούν πια
αν είναι καθημερινή ή σχόλη .
-Κοριτσάκι μου .. 
μου είπε και με φίλησε .
Σου έφερα ένα κέντημα από τα δικά μου . 
Ξετύλιξα το τσιγαρόχαρτο .
Ο καμβάς.
Ένα πανί γεμάτο τρύπες.
Εκεί απάνω
οι παλιές γυναίκες .
(Τότε ,θα τόχεις ακούσει,
που το αρσενικό και το θηλυκό μοιράζανε τις δουλειές δίκαια και όχι απλά ίσα)
Λεπτοδούλευαν με μια βελόνα τα κενά
και κεντούσαν πάνω τους λουλουδάκια.
Είχαν υπομονή κι ελπίδες, ξέρεις.
Και μια σοφία με ρίζες βαθιές.
-Να χαίρεσαι , κοριτσάκι μου , που μεγάλωσες
και δεν σε κοιτούν στον κώλο .
Είπαμε , είπαμε .. 
Στις 7.30 είχε κανονίσει να φύγει .
-Όχι, κορίτσι μου
το παραπάνω είναι πολύ .
Άφησε ένα μπουκάλι αγιασμό .
-Ξέρω ,δεν τα πιστεύετε εσείς
αλλά εγώ ήθελα να σου τον φέρω σήμερα.
Λείπουν και οι δικοί σου .
-Λες να είναι σημάδι που ήθελα να σε δω;
και να σου φέρω το κέντημα τώρα που ζω;
-Αχ, νονάκα, νάξερες!!!
-Ξέρω, κοριτσάκι, ξέρω...
Ετών ,μάλλον 80 
Κραγιόν βαθύ κόκκινο στο καφετί ...


Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2015

Για τα μπακίρια

Τότε , πριν γίνουνε τσιμέντο τα κεραμίδια , τέτοια μέρα, της Αγίας Βαρβάρας δηλαδή, οι νοικοκυρές τρίβανε τα μπακίρια . Να αστράψουνε όπως άστραφτε και η Αγία όταν την διαπόμπευαν και κανένα μάτι δεν μπορούσε να δει τη γύμνια της. Στις δόξες του και ο γανωματής εκείνη τη μέρα που περνούσε και βοηθούσε τα πολλά καμμένα και τραυματισμένα σκεύη να ξανακαινουργιώσουν και να αντέξουν και άλλες φωτιές . Σημαδιακή μέρα προέβλεπε και τον καιρό των Χριστουγέννων ." Άγια Βαρβάρα μίλησε κι ο Σάββας απεκρίθη..." 
Τα έχω ακόμη εκείνα τα μπακίρια στο πατάρι . Και το μπακιρένιο μαγκάλι με εκείνο το μπρούτζινο πουλί -λαβή στο σκέπαστρο . Κάποτε ,διακοσμούσε το σαλόνι . Τέτοια μέρα ερχόταν ο συγχωρημένος ο πατέρας και το γυάλιζε μουρμουρίζοντας πάγια " - Αχ, άτιμε, Μπαμπινιώτη, που της έδωσες το δίπλωμα" . 
Τέλος πάντων ένα κουσούρι μου έμεινε και τέτοια μέρα συγυρίζω το χάος των ντουλαπιών της κουζίνας. Κρέμονται τα πορτάκια σαν στραβά χαμόγελα απ τους μεντεσέδες . Ξέμπαρκα τα καπάκια δεν βρίσκουν τα ταπεράκια να σφηνώσουν πάλι πάνω τους .Να μην χύνονται τα ζουμιά από τα φαγητά που περίσσεψαν και δεν σου πάει να τα πετάξεις παρόλο που ξέρεις πως το χθεσινό φαγητό δεν το τρώνε .
-Δεν πειράζει , λες, δεν πειράζει . Έχει το τίμημά του το ελεύθερον . 
Αλλά σε πειράζει ,λιγάκι. Όσο πατάει η γάτα ή ο σκύλος. Και ύστερα συνέρχεσαι . Στον κόσμο που ηχεί ως αλαλάζον κύμβαλο παράγεις ήχο γνήσιο . Παράφωνο ,χαμηλόφωνο αλλά γνήσιο . Δαγκώνεις λίγο το δάχτυλο και προχωράς. Λίγο πιο κει τα μεγάφωνα ηχούν . "Το πυροβολικό , το πυροβολικό , πολύ το αγαπώ" Βαρβάρες χρόνια σας πολλά .


Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2015

Ξεσκονίζοντας χρόνο

Νοικοκυραίοι και νοικοκυρές 
ο βασικός "οίκος" 
τον οποίο καλούμεθα να "ξεσκονίσουμε " 
Είναι ο προ-ναος μας.
Εκεί η σκόνη του παρελθόντος χρόνου 
μια μάκα έχει κάμει 
από βιώματα 
συνταγές ευτυχίας που χάλασαν 
τριανταμίες που έβγαλαν φιγούρα στο τελευταίο χαρτί 
και τινάζεις και ξανατινάζεις την τσόχα 
και φτου το μέσα εμμέσεις στο έξω 
και πάλι όλα εκεί 
Παρόντα και ανικανοποίητα 
Εκτινάσσονται άραγε ή αναδύονται;
Υπάρχω λες ...
και ύστερα αναρωτιέσαι 
Υπάρχω; 


Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2015

Το παιχνίδι στα χέρια των παιδιών

Τότε είμαστε νέοι
παιδιά.
Μεγάλα παιδιά αλλά " παιδιά"
κι ονειρευόμαστε να αλλάξουμε τον κόσμο.
Τραβούσαμε ένα σκοινί
ο ένας δεξιά ο άλλος αριστερά. 
Στη μέση ο φίλος των φίλων 
ο νυν απών 
ο έχων δίκιο και κρίση .
Τώρα τα παιδιά σου έχουν παιδιά 
Η σκιά του απόντος χαλάει το κρασί.
Η παλαίωσις του οίνου έχει πλέον όρια και ρυθμίσεις.
Στέκεις γαλήνιος
Τα παιδιά συζητούν ,τα παιδιά τους υπέροχα.
Μα κάτι στο βλέμμα ,στα λόγια τα ψιθυριστά 
βοά 
πως ο απών 
-Ξέρεις , 

αυτός που δεν μπορεί να ρωτήσει
Είναι παρών .
Όπως παρούσα είναι πάντοτε και η φιλία.
Την διακόπτει ο χρόνος
Αλλά αυτή συνεχίζεται.
..."Πέρασαν για πάντα 

οι παλιές ιδέες, οι παλιές αγάπες
οι κραυγές.
Γίνανε παιχνίδι στα χέρια των παιδιών."

https://www.youtube.com/watch?v=OJyh_dHQz8w


Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2015

Ξέρεις...

Ξέρειςεκεί στην γειτονιά που μεγάλωσαΤο παιχνίδι ήταν περίπου άχρηστο περίπου απαγορευμένο.Γι αυτό έμαθα να παίζω με το μυαλό μου .Πάντως σχεδόν πάντα προτιμούσα το κυνηγητό .Με το κρυφτό ποτέ δεν είχα ιδιαίτερα καλή σχέση.Ξέρεις, όσο και να κρυβόμουν,είτε σε μια γωνιά είτε σε μια ντουλάπαΜε κάποιο τρόπο με βρίσκανε.Και ποτέ ,μα ποτέ δεν μου άρεσε η στιγμή που δείχνανε εμένα σαν εύρημα .Πάντα μου άρεσαν οι καθαρές εξηγήσεις.Πάντα έμπλεκα σε υπονοούμενα . Αντίφαση;Αμφιθυμία;Ανασφάλεια;Τέλος πάντων ένα "α" στερητικό.Για κάποιον α-ν- εξήγητο λόγο μπλεχτήκαμε σε μισόλογα και υπονοούμενα.Ανθρώπινο.Τίποτα πιο σεβαστό από το "θέλω" και το "μπορώ" του καθενός.Η απόλυτη διεκδίκηση των ωρίμων και ελεύθερων ανθρώπων είναι να στηρίζουν τις επιλογές τουςάνευ ουδεμίας παρενοχλήσεως.Μην φοβάσθε και μην κρύβεσθε.Δεν είναι του γούστου μου το κυνήγι του άλλου.Μονάχα το παιχνίδι αγάπησα και τα παιδιά των ανθρώπων.Πάντα και μόνον τα παιδιά και η ζωή τους με έκαναν να νιώσω αγωνία και να υπερβώ τους εσωτερικούς μου κανόνες.Τους ενηλίκους απλά κατανοώ ...Η φωτό (αν κατάφερα να αναρτήσω) αναφέρεται στο βασιλικό παιχνίδι της Ουρ.Κάπου στο βιβλίο που θα εκδοθεί υπάρχει μνεία για ένα από τα πολυαγαπημένα μου παιδιά που χάσανε την μάχη .Την μάχη της Ζωής .Ναι . Για την Ζωή Ταμπάκη μιλώ. Και για τον Μιχάλη Λαμπράκη .και για την αγωνία που κατανοώ .Ας μην κρυβόμαστε οι ενήλικες.Ουκ έστιν τόπος και κυρίως ουκ έστιν χρόνος.

Profile

Ημερολόγιο

Μάιος 2016
ΚΔΤΤΠΠΣ
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031    
Powered by pathfinder blogs