Κυριακή, 17 Μαΐου 2015

Mind the gup

Ο Ντίνος μάζεψε ήρεμα τα χαρτιά του ,

πήρε το ψαλιδάκι των νυχιών, μερικά ρούχα ,

έσπασε το πορτραίτο που του είχε χαρίσει η Αριάδνη στα γενέθλιά του,

 προσεκτικά ,

με  μια πατημασιά στη μέση ,

να διαλυθεί το τζάμι κι έκλεισε πίσω του την πόρτα του ισογείου .
Η Αριάδνη σφράγισε
προσεκτικά
 την πόρτα ,
για πρώτη φορά σιδέρωσε με απόλυτη ευχαρίστηση και την τελευταία κάλτσα ,
έβαλλε τα σιδερωμένα  σε έναν σάκο απορριμάτων, 
  έβγαλε τα στέφανα απ τα εικονίσματα ,τα έβαλλε στο νεροχύτη , τα έλουσε με οινόπνευμα κι έριξε πάνω τους ένα αναμμένο σπίρτο.
  Από το ραδιόφωνο ο Νταλάρας υμνούσε κάτι βεγγαλικά μάτια και κατέληγε στο ρεφραίν ''σαν πεθάνει η αγάπη δεν υπάρχει Ανάσταση'' .
 Κάτι χαζόρυζα πετάχτηκαν με κρότο πυρωμένα και άφησαν μερικά  μαύρα σημάδια στον ανοξείδωτο νεροχύτη.
 .Ύστερα ,ντύθηκε τα καλά της , φόρεσε τις εννιάποντες γόβες και ξεκίνησε τη διαδρομή με τις κλειστές πόρτες και τα αναπάντητα ερωτηματικά.
 Σε μια στιγμή η μια γόβα βουτήχτηκε ως τον αστράγαλο σε μια λακκούβα νερό που είχε σχηματισθεί στη μέση ενός διαδρόμου.
 Δεν σήκωνε γόβα η κατάσταση. Άλλαξε παπούτσια .
 Τα παλιά ,βαριά σιδερένια.
.Έφτασε στην ταράτσα.
Τι θέα!
Οι διπλανές ταράτσες γεμάτες ανθρώπους που είχαν βγει να ανιχνεύσουν οξυγόνο και άστρα .
Όχι όλοι .
 Αρκετοί είχαν βγει μόνο για να ανασάνουν.
 Κάποιοι άλλοι κοίταζαν το κενό υπνωτισμένοι.
  Ξυπολήθηκε .
  - Τι αίσθηση ,υπέροχη να βγάζεις τα παπούτσια !
Χμ! Ταράτσα ... Ένας υπέροχος χώρος να ξεπετάξουμε αετούς ...
Να τους γεμίσουμε ευχές και να τους στείλουμε στα ύψη ... και μετά;
Μετά στα καλώδια της ΔΕΗ ...μετά στη θάλασσα ...
-Όλοι; ...όχι βέβαια όλοι ...πολλοί μα όχι όλοι ...
Φόρεσε μια μάσκα με πλατύ χαμόγελο .
 Η μάσκα την φόρεσε και αυτή.
Όλοι φορούσαν τις μάσκες τους .
 Και οι μάσκες τους φορούσαν όλους.
 Τι ζόρι τραβάνε κι αυτές .
 Ποτέ δεν θάθελα να ήμουν μάσκα .Ούτε ισόγειο.
 Ούτε να μένω στο ισόγειο ,να με ζαλίζουν οι φωνές του δρόμου.
 Ούτε να ξανανοίγω κλεισμένες πόρτες ισογείων που ξαναβγάζουν σε δρόμους πεπατημένους ήδη.
 Χιλιοπατημένους ήθελα να πω.
 Πολλή σκόνη ...αλλεργία ένα πράγμα ,σκέφτηκε.
Τεντώθηκε στις άκρες των δαχτύλων της .Ζυγίστηκε στο κιγκλίδωμα .
Τι θα πει «mind the gup» ;;;
Βούτηξε  στο κενό .
Άπειρες μνήμες κατέκλυζαν την αιώρηση και έκαναν την πτώση ,πλάνη .
Στην αρχή
Μια αίσθηση σιδερένιου χεριού στο σβέρκο .Στιγμιαία.
Ένα ελαχίστης διάρκειας αίσθημα πνιγμού
κάτι αναμνήσεις μπερδεμένες γλυκόπικρης γεύσης
Μια προς στιγμήν βύθιση
ελάχιστη και σημαντική απώλεια αισθήσεων .
Η αναπνοή διακόπηκε για λίγο .Σημαντικό το λίγο .Κι ας είναι δευτερόλεπτο.
Ανέπνεε  μόνο απ το δέρμα .
Κατόπιν
ο νόμος της φύσης που λέγεται ''άνωσις''
Την ώθησε ορμητικά προς τα πάνω.
Τι νερό ιαματικό!
Δυο τρεις απλωτές
και ....εξαίρετη η πισίνα και ο βατήρας του «Ρόδος Παλλάς» ...
Έναν καπουτσίνο παρήγγειλε στο γκαρσόνι ...χωρίς ζάχαρη ...
Σκουπίστηκε με την αφράτη πετσέτα και απολαμβάνοντας τον καφέ ,σημείωσε σε ένα χαρτί που βρήκε μπροστά της.

"Kαι σταμάτα τον εκφοβισμό .
Γελοίο ''πρέπει''. "
Η πόρτα του ισογείου  τέλματος έκλεισε.
Οριστικά .
Με ένα σπασμένο κρύσταλλο
αφαιρέθηκε η τοξίνη απ το αίμα.
Το παρόν σε κατάσταση ετοιμόγεννη.
Τα σπάργανά του επιτέλους υφάνθηκαν...
ο.κ. 
και επειδή πολλά τις αγαπώ τις ανατροπές
πάμε να πούμε και κάτι πιο αλαφρύ .
Δουλεύω που λες εκείνο το σημείο από τον Παλαμά 
που λέει 
"...Και τα τεράστια της ζωής και τα λιοπύρια
των τροπικών τα γνώρισα, και με των πόλων
τυλίχτηκα τα σάβανα, και χίλια μύρια

Ταξίδια εμπρός μου ξάνοιξαν τον κόσμον όλο...''
Ερώτηση 
-Τι είναι τα σάβανα ,κυρία;
(αυτό το ''κυρία'' πολύ μου έχει λείψει φέτος 
οι ενήλικες δεν τόχουν στο λεξιλόγιό τους προτιμούν το ''χριστιανή μου'' 
ή το ''καλή'' ασχέτως με το τι σκέφτονται 
που νομίζουν ότι δεν το καταλαβαίνω)
Απάντηση 
Το ύφασμα που ντύνουν το νεκρό σώμα.
Παρατήρηση 
Ααα γι αυτό η Παναγία τύλιξε με αυτό τον Χριστό ...
Εκπλήσσομαι 
-Και ποιος σας το είπε ορέ αυτό;;;
-Η κυρία των θρησκευτικών (ομόφωνα) 
Κατεβαίνω στο διάλειμμα στη θεολόγο 
-Βρε Αφροδίτη (Ευφροσύνη είναι το κανονικό της αλλά ...γελώ..)
εσύ είπες στα παιδιά ότι η Παναγία τύλιξε τον Χριστό στα σάβανα;;;
Κακαρίζει η Αφροδίτη ...
-Οχι ,Λίνα μου ...στα "σπάργανα" τους είπα ...
Καλό σας ξημέρωμα .
Και να σας πω και κάτι ...σοβαρό blog είμεθα εδώ 
αλλά κανένα τραγουδάκι στα σχόλια εμένα πολύ μου αρέσει .
Φιλιά !!!





Τετάρτη, 13 Μαΐου 2015

Ίσως ...

Να μάθεις
Να μάθεις να μην ελπίζεις
Να μην ελπίζεις ότι οι άνθρωποι θα αλλάξουν
Να μην ελπίζεις ότι μπορείς να ξεφύγεις από τον εαυτό σου .
Ο εαυτός σου είναι πάντα εκεί
και σου στήνει παγίδες
Να μάθεις να ελπίζεις
 Πως ο εαυτός σου μπορεί να φοράει μάσκα
αλλά δεν είναι δα και τελείως άγνωστος.
Να μάθεις να υποψιάζεσαι τον εαυτό σου .
Ετσι ίσως τον γνωρίσεις
Ίσως εσύ τουλάχιστον να τον αγαπήσεις ...ίσως ...
Να ελπίζεις στο ίσως
και να το ονειρεύεσαι ....
Μπορεί κάποιες φορές να διαπιστώνεις 
ότι αυτό που διακαώς θέλεις να ονομάζεις διαίσθηση 
Είναι μια απλή προβολή 
Μια ακόμη τριανταμία του μυαλού 
Κι εσένα το μυαλό σου 
το χρειάζεται αυτό το παιχνίδι 
όπως ο τραυματισμένος στρατιώτης χρειάζεται το δεκανίκι .
Ξέρεις , εδώ ο αισιόδοξος Ρίτσος 
Κάνει μια προβολή ...
Φαντάζεται τα δεκανίκια των ανάπηρων 
Να σχηματίζουν μια σκάλα 
που φτάνει μέχρι τον ήλιο .
Κι εγώ τώρα πια έχω σταματήσει να διαβάζω .
Έχω διαβάσει αρκετά . 
Τώρα καταγράφω .
Τώρα επεξεργάζομαι αυτά που συμβαίνουν .
Ίσως ...ίσως , λέω 
Να είναι ιάσιμη η αναπηρία 
ίσως ο μαύρος βράχος να είναι κούφιος ...
ίσως να είναι απλά ένα μαύρο μπαλόνι 
ή μια σκιά περαστική ...




Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015

Δούρειος φιόγκος

ο.κ . το έχω πάρει το μήνυμα που λέγεται P.R. 
Απλά τρέχει η ζωή και οι καταστάσεις 
και το κυνήγι δεν τόχω ως άθλημα ... 
και να σου πω 
τι θέλω να καταθέσω απόψε ...
Υπάρχουν άνθρωποι που σου έχουν βιάσει τη ζωή 
Για κάποιον λόγο 
η ζωή αυτούς τους αναδεικνύει , επιβραβεύει, πάει αίφνης καλά .
Και ξαναεμφανίζονται  και προβάλλονται ως νικητές .
 ένα πράγμα παράξενο ...
Αισθάνονται την καλοτυχία ως ανταμοιβή του θράσους 
και παριστάνουν τις ήττες ως νίκες 
και το μαύρο άσπρο 
Και πολιορκουν την πόλη 
και όταν δεν τα καταφέρνουν 
στήνουν Δούρειες παγίδες 
...ξέρω μπορεί να μην είναι σαφές 
αλλά ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ την κατάσταση  απόψε . 
Σας φιλώ ...



Κυριακή, 10 Μαΐου 2015

Η φεγγαρόσουπα


Είναι πολλές οι νύχτες με φεγγάρι που μου αρέσαν ...
Tο βράδυ εκείνο η Λένη αποφάσισε να μαγειρέψει σούπα.
Τύλιξε γύρω στη φαρδιά της μέση μια ποδιά γεμάτη αστέρια.
Σκούπισε με λίγα ηλεκτρονικά λόγια τα δάκρυα μη στάξουν και αλμυρίσει ,
Συγκέντρωσε τις σκέψεις της στο συν θετικό μην ξεφύγουν και πικρίσει,
Έβαλε στο τσουκάλι θαλασσινό νερό απ τον φεγγαρόδρομο να πάρει μια βράση να αρχίσει να κοχλάζει.
Έσκαψε βαθιά στα ράφια του  σκοτεινού  ντουλαπιού  με τα κρεμμύδια , τα μαραγκιασμένα  μήλα και τα
ξεχασμένα φεγγάρια να βρει τα πιο όμορφα.
Πάνω πάνω ήταν το φεγγάρι της βεράντας απέναντι απ τον Άλιμο δίπλα σε ένα μπουκάλι ουϊσκι . Μουχλιασμένο . Το πέταξε γρήγορα στον κάδο ανακύκλωσης .
Λίγο πιο κει ήταν εκείνο το πανσέληνο φεγγάρι του Αυγούστου των διακοπών στη Σκόπελο.
Είχε ξεπροβάλλει σε μια στροφή του αυτοκινητόδρομου ξαφνικά και μεγαλόπρεπα . Λουκουμάδες με παγωτό. Μερίδες έξι. Τώρα η μια μερίδα έχει αλτσχάϊμερ , η άλλη έιτζ , η άλλη μια πουτάνα για θεά ... τρεις δόσεις δεν είναι και λίγες. Μέσα.
Στο δίπλα ράφι το φεγγάρι σε κείνον τον βιότοπο στη Λεσιά. Είχαν βάλλει τα τραπεζάκια με τους μεζέδες στα βότσαλα ,το καμπανάκι του καλαμιού χτυπούσε όποτε πιανόταν ψάρι,  κάτι αυτοσχέδια φαναράκια με χαρτί για κηροπήγια ,το ούζο Βαρβαγιάννη μπλε , έκανε τις διαθέσεις πιο λάγνες κι απ το φεγγάρι ,τραγουδούσαν παράφωνα και υπέροχα για το φεγγάρι που κάνει βόλτα στης αγάπης την πόρτα .Μια πόρτα ανοιχτή η αγάπη ...
Μπήκε δεν μπήκε ...ποτέ δεν έβγαλε συμπέρασμα. Το έριξε τρυφερά στο τσουκάλι. ...
Ανασκάλεψε λίγο το ράφι .Βρήκε ένα φεγγάρι απ τις Πρέσπες .Μύριζε γριβάδι ,τσίρους και γκαζόν .Ο Νταλάρας ήταν εκεί , αφιέρωμα στον Λάκη Παπαδόπουλο , τραγούδησαν  οι διάσημοι αγκαλιασμένοι στη σκηνή  ''φτωχολογιά για σένα κάθε μου τραγούδι '' . Άντε μέσα κι αυτό . Η βράση προχωρούσε.
Ύστερα βρήκε και το άλλο φεγγάρι .Εκείνο που έκανε μαλαματένια τα άσπρα σεντόνια και μοσκοβόλαγε ηδονή . Απαραίτητο για να γίνει ενδιαφέρουσα η κατσαρόλα .
Ξανακοίταξε το ντουλάπι . Ακόμη γεμάτο ήταν.- Ας μην τα ρίξω όλα μαζί στην ίδια σούπα .
 Θα γίνει αδιάφορα δυνατή - είπε ... είπε η Λένη ...είπε ...
 Μοίρασε τη σούπα στα πιάτα να φάνε τα πεινασμένα ασκέρια ,τα ζώα και τα πουλιά ...
Το μόνο που δεν είπε ''είμαι ένας άνθρωπος'' ...
Το ψιθύρισε ίσως , το ούρλιαξε αλλά δεν το είπε .
 Πάντως στη συνταγή αυτή απονεμήθηκαν τιμητικές διακρίσεις και ένα λευκό σκουφί. Είναι απαραίτητη  στο μενού των καλών εστιατορίων  και σερβίρεται σε συνεστιάσεις γάμων, βαφτίσεων και κηδειών .
 Κοστίζει ακριβά μια  και πληρώνεται με χρόνο .
 Είναι όμως γεμάτη πολύτιμα ζωογόνα συστατικά και εύγευστα συναισθήματα.


Τρίτη, 5 Μαΐου 2015

Για τη σκιά και το φως...


Υπάρχει σκοτάδι μέσα μας ...πολύ σκοτάδι ...

Μέσα σ αυτό κρύβονται θυμοί , παράπονα , πράγματα που δεν εξηγήσαμε ,λόγια που δεν ξεστομίσαμε ,βάρη που σηκώσαμε χωρίς να μας ανήκουν και χίλια άλλα.

 Κάποιες φορές αποφασίζουμε να τα κάνουμε λέξεις , να τα μιλήσουμε , να τα μοιραστούμε , να τα ''βγάλουμε'' ''έξω'' στο φως. 

Τότε το σκοτάδι του ασυνείδητου που ανασκαλέψαμε φανερώνεται σαν ένας μαύρος βράχος . Και εμείς νιώθουμε το βάρος του και αρχίζουμε να τον κουβαλάμε σαν τον Σίσυφο. Να τον πάμε σε μια κορφή να τον δει ο ήλιος και ο κόσμος όλος μπας και ελαφρύνει .

 Και ο βράχος φεύγει και κατρακυλάει πάλι και ξαναβουτάει στα ασυνείδητα σκοτάδια και ξανά πρέπει να τον κουβαλήσουμε. Και αυτό το κάνουμε πολλές πολλές φορές επειδή είμαστε άνθρωποι και οι άνθρωποι πάντα ελπίζουν. 

Ξανανεβάζοντας όμως συνέχεια τον βράχο και εκθέτοντάς τον στο αμείλικτο φως του ήλιου αρχίζει και φυσάει ένας αέρας .Είναι ο αέρας απ την επαφή και το μοίρασμα με τους άλλους ανθρώπους που και αυτοί κουβαλούν τον δικό τους βράχο. Διαπιστώνουμε έτσι πόσα κοινά έχουμε και πόσες δυνάμεις.

 Κάπου εκεί αναδύεται ο κοινωνικός ρόλος της Τέχνης. 

Της πραγματικής Τέχνης που δεν αρκείται στο να αποτυπώσει και να αναδείξει το ωραίο και το φωτεινό αλλά χαρχαλεύει τα βράχια και τα σκοτάδια. 

Τα κάνει λόγια , αναλύσεις, ήχο, χρώμα, θεατρική μίμηση και χίλια άλλα.

 Και έτσι σιγά σιγά ο βράχος αρχίζει και γίνεται ελαφρόπετρα 

.Και ο αέρας και ο ήλιος τον ελαφρώνουν .

Σπάει την αλυσίδα που τον έδενε με το σκοτάδι. Γίνεται ένα απλό μαύρο μπαλόνι που ταξιδεύει στον ουρανό και αντικρύζει πολύχρωμα μπαλόνια . ..

 Αν αγαπάς τους ανθρώπους ...που θα πει αγαπάς και συγχωρείς τον εαυτό σου ...τότε ...το σκοτάδι του ενός , δύο μαζί το κάνουν φως...


.


Δευτέρα, 27 Απριλίου 2015

Το χαμηλόφωνον επανίστημι

Πόσες φορές δεν χασκογέλασα με εκείνους τους νεαρούς δημοσιογράφους 
όταν διακόπτεται η ροή του προγράμματος
Κι εκείνοι  στέκονται αμήχανοι με τα αδιάβροχα και τις γαλότσες τους στη μέση μιας πλημμύρας και λεν
 ''δεν έχω λόγια να σας περιγράψω'' ....πολλές..
.Να σου ομολογήσω και κάτι άλλο σώψυχο
 Κάποιες στιγμές ονειρεύομαι ότι εγκληματώ ή ότι ασχημονώ
 και  όταν συνέρχομαι  αισθάνομαι υπέροχα ανακουφισμένη.
Κάποιοι από μας κάνουν αυτό το όνειρο πράξη ..
.''Ο Μενούσης μεθυσμένος πάει τη σκότωσετο πρωί ξεμεθυσμένος πάει την έκλαψε'
'Ο ξεμεθυσμένος Μενούσης στις κοινωνίες μας φυλακίζεται .
Κανείς δεν αναρωτιέται για την πρόληψη ή για τους ηθικούς αυτουργούς.
Επειδή κανείς δεν θέλει να αισθάνεται ούτε καν συνυπεύθυνος
.Κάποιοι άνθρωποι απ το μυστήριο είδος μας γίνονται ''κοινωνικά λεπροί'' ...μιάσματα ..
.Εγκλείονται και ενώ ο νόμος λέει ότι από τα ανθρώπινα δικαιώματα το μόνο που τους στερείται είναι η ελευθερία στην πραγματικότητα τους στερούνται πολλά  περισσότερα . 
Μια τηλεκάρτα των 4 ευρώ π.χ .που εξασφαλίζει την επικοινωνία τους με τον έξω κόσμο .
Ο νόμος έχει αποφανθεί ότι το παιδί κάτω των τριών μπορεί να ζει μαζί με την μητέρα του στην φυλακή .
15 παιδιά .
Τέλος πάντων δεν σου γράφω για να σε συγκινήσω .
Στην Σουηδία έκλεισαν 4 φυλακές επειδή ήταν αχρείαστες .Στην Ελλάδα χρειάζεται, λέει ,να ανοίξουμε κι άλλες .
 Ο θεολόγος Κλήμης Πυρουνάκης ανέφερε την κουβέντα του πατέρα του που παραθέτω στον τίτλο .
Που θα πει '' να μπορέσω χωρίς φασαρίες να ξανασταθώ στα πόδια μου ''
 Ο χώρος στο'' δωμάτο με θέα  ''είναι ένας ημιυπόγειος μικρός χωρος σε μια γειτονιά της Καλλιθέας .
Τα έργα ήταν συγκλονιστικά
όχι ότι σκαμπάζω από ζωγραφική αλλά το ''συναίσθημα'' είναι μοναδικό .
 Έχουν εκεί ένα τετράδιο
Οι φυλακισμένες ζωγραφίστριες στην πρώτη σελίδα σε ρωτούν κάποια πράγματα
''πως ένιωσες;'' '' αισθάνθηκες ελεύθερος;''
Κι εσύ καλείσαι να γράψεις
Αυτό είναι το μόνο που μπορείς να κάνεις.
Λυπάμαι που μου ξεφεύγει το όνομα του άλλου σπουδαίου Ανθρώπου  που μίλησε .
Ήταν Άνθρωποι που ακτινοβολούσαν την ιδιότητα της ανθρωπιάς .
Σε κάποια στιγμή ο ένας είπε ...κάπως έτσι...''  
Σημαντικός ο Έρωτας '' και ... ''υπάρχουν στιγμές ανάμεσα στον ύπνο και τον ξύπνο που οι μορφές και τα λόγια αυτών των ανθρώπων με κάνουν να νιώθω ευτυχισμένος''
 Το να ξανασταθώ στα πόδια μου χωρίς να κάνω φασαρία πολλά πολλά σπουδαίο...
Σκίππη 28 Α Καλλιθέα για δέκα μέρες  


Κυριακή, 26 Απριλίου 2015

Η θέα από μέσα

Υπάρχουν κάποιες αποστάσεις. 

Τεράστιες. Τερατώδεις.

 Μια  βασική είναι η απόσταση ανάμεσα στο ''έξω'' και το ''μέσα''.Όταν σκέφτομαι το μέγεθος της απόστασης πηγαίνω στην παραβολή του πλούσιου και του Λάζαρου 

''Και να φτύσω ,λέει ο Λάζαρος , μέχρι να φτάσει η σταγόνα στη φωτιά που καίγεσαι θα έχει χαθεί.Ο τραγουδιστής του δημοτικού λέει ''κι αν στείλω μήλο σήπεται, κυδώνι μαραγκιάζει... ''Τόση είναι πολλές φορές η απόσταση ανάμεσα στο ''μέσα'' και στο ''έξω''.Πάντα ο εγκλεισμός ''μέσα'' είναι μία ποινή .Είτε την επιβάλλουμε εμείς στον εαυτό μας Είτε μας την επιβάλλουν οι άλλοι.Πάντα το ζητούμενο είναι η βελτίωση .Στον εγκλεισμό αυτόν αναπτύσσονται συχνά δυνάμεις δημιουργικέςΗ δημιουργία είναι πάντα μια σπουδαία μορφή επικοινωνίας .Εδώ μπαίνει ο κοινωνικός ρόλος της ΤέχνηςΜέσα από την Τέχνη επικοινωνώ το εκάστοτε ''μέσα'' προς το εκάστοτε ''εξω''Προλογίζω με αυτόν τον τρόπο Τα εγκαίνια μιας έκθεσης που ξεκινάει .7 Γυναίκες του Καταστήματος Κράτησης Ελαιώνα Θήβας Εκθέτουν ...Εκθέτουν ...Ανυπόγραφα ...Με στόχο την επικοινωνία του ''μέσα'' με το ''έξω'' όχι ...δεν θέλουν να πουλήσουν μόνο να επικοινωνήσουν ...κι εγώ που ενημερώνω δεν θέλω λάικ ηλεκτρονικά Χαρά μου να κοινοποιήσετε και μεγαλύτερη χαρά μου Να είστε ''εκει'' .Λ.Ζ. 


Πέμπτη, 23 Απριλίου 2015

Μια κουκουβάγια στο Σουδάν

Mετρώ στα δάχτυλα των κομμένων χεριών μου
τις ώρες που πλανιέμαι στα δώματα αυτά τ ανέμου
δεν έχω άλλα χέρια αγάπη μου κι οι πόρτες
δεν θέλουνε να κλείσουν
κι οι σκύλοι είναι ανένδοτοι
Μίλτος Σαχτούρης

 

Η γυναίκα-κουκουβάγια  κάθισε στην άκρη του κρεβατιού και  κοίταζε τον άντρα που κοιμόταν αμέριμνος.
Το γουρούνι πήγαινε για ψάρεμα στο ασυνείδητο και ο ύπνος έχυνε ένα φως αγγέλου στο δέρμα του. Είχε αποκοιμηθεί με το φως αναμμένο. Μπορούσε ,ξέρεις, να αποκοιμηθεί παντού και κάθε στιγμή. Όταν είχαν προβλήματα κοιμόταν για να μην τα σκέφτεται. Όταν δεν είχαν κοιμόταν επειδή ''είμαι καλός άνθρωπος '' έλεγε.
Τα πάντα είναι θέμα ανταποκριτή. Και ο ίδιος ο άνθρωπος είναι ο επιδεξιότερος ανταποκριτής του εαυτού του. Το καλό γι αυτόν ήταν πάντα ένα ''δεν'' .Δεν πίνω, δεν χαρτοπαίζω, δεν σε σκοτώνω ...
Το πορτατίφ ήταν μια φούσκα μπιζουταρισμένο κρύσταλλο σε μια μπρούτζινη βάση.
Το κεφάλι του ήταν μεγάλο. Το μετωπιαίο οστό ιδιαίτερα πλατύ.
 Αυτή χούφτωσε το πορτατίφ απ τη γυάλινη βάση .
Σταθερά.
 Ήξερε πως αν τον ξυπνούσε θα έπρεπε να χουφτώσει το ίδιο σταθερά τον ίκρο της  ηδονής του. Αυτόν που αγκίστρωσε τα σπλάχνα και τη ζωή της με ένα παιδί. Και το παιδί το λάτρευε και το μισούσε συνάμα επειδή την καθήλωνε στον σταυρό μιας σχέσης  υπέροχα σαδιστικής.
Σήκωσε το πορτατίφ ψηλά .Το κατέβασε με δύναμη στο μετωπιαίο . Την ώρα ακριβώς που αυτός βρισκόταν στο Σουδάν με την ανθρωπιστική βοήθεια. Ακριβώς τη στιγμή που το γουρούνι χαΪδολογούσε μια μαύρη παρθένα που τον κοιτούσε με μάτια εκστατικά. Το σπασμένο κρύσταλλο χάραξε το δέρμα και καρφώθηκε στη βρεγματική ραφή. Ακριβώς τη στιγμή της στύσης. Έσταξε μελάνι . Το σπέρμα του μύριζε κίμινο. Ύστερα ,τύλιξε το παιδί σε μια μάλλινη πάνα και βγήκε στη λεωφόρο. Ξυπόλυτη. Με το παιδί αγκαλιά. Αγκαλιά. Πόσο ήθελε μια ζεστή αγκαλιά. Όχι καυτή ,μόνο ζεστή. Το γουρούνι άνοιξε τα μάτια του και τα έχωσε στα δικά της.
-Τι σκέφτεσαι; Την ρώτησε για μια μοναδική φορά στον χρόνο. Στα χρόνια ...
-Πες μου, τι σκέφτεσαι;
-Τίποτα , αγάπη μου , τίποτα .Ψιθύρισε αυτ
Με τον καιρό σβαρνίστηκαν οι λέξεις να κουτουλήσουν το κενό ....
Με τον καιρό ξεχνάς πρόσωπο , φωνή ,καρδιοχτύπι.
Κάποτε , ο άλλος ήταν ομπρέλα ,ήταν ο κόσμος  .
Με τον καιρό οι αναμνήσεις γίνονται μόνο σκιές κάποιες ώρες νυχτερινές.
Κοίταξέ με
Εσύ είσαι στο Σουδάν
Δεν σου μυρίζει κουκουβάγια;


Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

Η πρώτη φορά

Μοίρα χιονιού
 Με το αδιέξοδο να μιλάς
για το απέναντι
 για την ξενιτεμένη του σημασία
 Να μασάς τούτο το ψωμί με τα δόντια της γραφής

 

Paul Celan
.Αναλύοντας τον στίχο ''με το αδιέξοδο να μιλάς''
Η Μαριανίκη Δορμπαράκη αναφέρθηκε στον στίχο από το χορικό του Σοφοκλή
''και φθέγμα και ανεμόεν φρόνημα εδιδάξατο''
στην τραγική δυσκολία που έχει ο άνθρωπος να πει τη λέξη που θα καλύψει την απόσταση  ,
που θα γεμίσει το κενό.
''φθ'' = πολεμάει αλλά δεν ακούγεται =φθόγγος
Ύστερα με κόπο πολύ φωνεί το ''ε'' = το πρώτο φωνήεν
 = το πρώτο ''ον'' που παράγεται να αρχίσει να φτιάχνεται η λέξη=φθέγμα (=  το ψωμί στο ποίημα).
Φλας στα μέσα μου τότε
Σπάνια πολεμάω με τον στίχο
 Προχθές όμως εμμέσσοντας είχα σκαρώσει τους ''εαυτόχειρες'' 

 


Αναρωτιόμουν όμως πως κόλλησα έτσι με τα ''ε''.
Τόσα χρόνια μουτζουρώνω χαρτιά και δεν μου  είχε ξανασυμβεί ..
 Αργότερα κατάλαβα το γιατί .
Ποτέ δεν είχα ξαναγράψει  τη λέξη ''έρωτας'' .... Αυτά ....


Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

Εαυτόχειρες

Εσύ φταις.
Εσύ φταις που ...
Εσύ φταις που εγώ ...
Έλεγε πάντα ο ένας.
Εγώ φταίω.
Εγώ φταίω που ...
Εγώ φταίω που αυτός ...
Έλεγε πάντα ο άλλος.
Έτσι δυο ξένοι
έγιναν κάποτε
Ένα.
Έρωτα είπαν αυτόν τον θάνατο
Εαυτόχειρες ....

Profile

Ημερολόγιο

Μάιος 2015
ΚΔΤΤΠΠΣ
     12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31      
Powered by pathfinder blogs