Σκέψεις για τις σχέσεις...

...Oι σχέσεις .... οι σχέσεις ...είναι εξαιρετικές εμπειρίες ... και καθορίζονται από κάποια τραγούδια ... Συνήθως ξεκινούν από την αναγνώριση των κοινών σημείων ... ...είμαστε δυο σταλαγματιές από την ίδια βρύση ... κι έγινε η σπίθα πυρκαγιά και πέλαγος η στάλα ... Προχωράει λοιπόν το πράγμα ...προχωράει ... και κάπου εκεί ...μέσα από την τριβή με τον Άλλο ... ανακαλύπτουμε τον εαυτό μας ... άλλα θέλω ,άλλα λέω και άλλα κάνω ...πριγκηπέσα μου , πρίγκηπά μου ,βρε κουτό... Συνεχίζουμε ελαφρώς υποψιασμένοι και διακαώς απτόηττοι ... ώσπου ηχούν και οι πλέον εκκωφαντικές καμπάνες ... Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μαλάκες να δεις που κάποτε θα μας πούνε και χαζούς ... θέλουν βρεμμένη σανίδα και τους φερόμαστε ευγενικά ... Η μαύρη αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω από σχέσεις και πολιτική ... η άσπρη είναι ..ότι δε θέλω άλλες τέτοιες σχέσεις ... και ό,τι μπορώ θα το κάνω να μην ξανακούσω τα ίδια παραμύθια ... ...ο χαρτοπαίκτης έχει πάντα δικαίωμα ... τι στην ευχή ...τζόγος είναι ...μπορώ να ποντάρω ...δικαίωμα .../

Επιγραμματικά...

Πρέπει να είσαι ξύπνιος είπε για να μπορείς να διηγηθείς το όνειρό σου ... ...ύστερα... μια δροσερή φωτιά ...έσταξε στο μαξιλάρι μου ...

...εδώ σε θέλω μάστορα ...

..και...με κοίταξε για μια στιγμή ίσια ...μέσα στά μάτια και είπε... η κόλασή μας είναι οι άλλοι .. ....κι εγώ παράκουσα και κατάλαβα .. .ο παράδεισός μου .. .είσαι εσύ ... Λ.Ζ.

Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας παραμονές πανσέληνου ...

Τα βράδια ο Γιώργος είναι απόλυτα δικός μου . Του ξεκολλάω τα χέρια απ το γραφείο ,τον ντύνω όπως θέλω, ταξιδεύουμε παντού, ορίζω τις σκέψεις ,τις κινήσεις και τις λέξεις του. Γι αυτό πάω για ύπνο νωρίς . Να προλάβω να τον ετοιμάσω . Απόψε πάμε στη Ρώμη . Φοράει τζιν πουκάμισο και τζιν παντελόνι. Είμαστε στη Φοντάνα ντι Τρέβι . Αλλάζω το σύμπλεγμα των αγαλμάτων. Η Αφροδίτη , ο Άρης ,ο Ήφαιστος ,ο Πάνας ,ένας μονόκερως , ένα στρουμπουλό ερωτόπουλο χαμογελά και ξύνει την πλάτη της Αφροδίτης . Τα νερά του συντριβανιού πέφτουν αφρίζοντας στη λιμνούλα .Ανοιξη. Το νόμισματά μας συναντώνται και αστράφτουν στον αέρα΄, τη στιγμή που και οι δυο ψιθυρίζουμε τα ίδια λόγια. -Θέλω τον απόλυτο έρωτα . Και επειδή αυτό γίνεται μια φορά στα χίλια χρόνια ... Το αγαλματένιο ερωτόπουλο ζωντανεύει. Τεντώνει το τόξο του και ρίχνει τρία βέλη .. .Ένα στην καρδιά του , ένα στη δική μου και ένα στα άστρα.. Νιώθω το χέρι του να πιάνει το δικό μου.... Χαιδεύω το σκυλί που κοιμάται πλάι μου και βυθίζομαι σε αστερόσκονη. Η μπρούτζινη πόρτα υποχωρεί και με μια πιρόγα διασχίζω βιαστικά το υδάτινο μονοπάτι στη ζούγκλα . Τα πιθηκάκια που κρέμονται απ τα γύρω δέντρα μου τραβούν τα μαλλιά σαν εραστές σε στιγμή έξαψης. Δε δίνω σημασία ... Όταν έχεις το βέλος στην καρδιά νιώθεις άτρωτος.... Φτάνω στη λίμνη . Η πιρόγα γίνεται βάρκα ...Λάμνω... Και κάπου εκεί λίγο μετά τη μέση της λίμνης κοιτάζω στο βυθό της... Είναι οι νεκροί μου εκεί κάτω . .και ο Πολυνείκης μου σε μια σακούλα από νάυλον .. . Ακινητοποιούμαι ..ένας ίλιγγος ... Το βέλος στο στήθος μου στάζει αίμα .... Ξαφνικά η βάρκα αρχίζει να κινείται μόνη της προς την όχθη .. .Γυρίζω το βλέμμα .Είναι ο Γιώργος εκεί .. .Το βέλος στο στήθος του δίνει στα μάτια του τη δύναμη που έλκει τη βάρκα στην αμμουδιά.. .. .Πατώ ξυπόλητη .... Στην άμμο πάνω ένα πιάνο παίζει μονάχο του μια γνώριμη μελωδία ... .Φορά στο κεφάλι του ένα μεταξωτό σαρίκι που το στολίζει ένα κίτρινο οπάλι και ένα μαύρο σαλβάρι ... .Απλώνω διστακτικά το χέρι μου ... .Με τραβά σταθερά πάνω του και κάνει το κεφάλι μου να ακουμπήσει στην καρδιά του .. .Νιώθω να ξαναγεννιέμαι ... .Ο κόσμος γίνεται η αγκαλιά του κι εγώ ένα μωρό μέσα της. .Πλανήτες και πλάνητες σε σύμπαν αχανές και σε κόσμο άφιλο οδηγήθηκαμε από το τόξο του έρωτα σε κοινή τροχιά .... .... Τα τελευταία χρόνια έχω αφήσει το φως του ήλιου να εισβάλει απ΄το παράθυροκαι να με ξυπνάει... .Το σκυλί κατεβαίνει πρώτο απ το κρεβάτι και χοροπηδάει παίζοντας με τα πόδια μου .. .Μηρυκάζω το όνειρο ... -Μπρε τον άτιμο λέω από μέσα μου .Πάλι τα δικά του έκανε .Εγώ τον έβαλα με τζιν στη Ρώμη κι αυτός μου γύρισε με σαρίκι απ την Αραπιά ... Αλήθεια ,εγώ τι φορούσα;; Τι θα βάλλω σήμερα ;; Μου έχει τελειώσει και η αντιρυτιδική... .Θα πάρουν τηλέφωνο και από την τράπεζα .. .Το μεσημέρι θα φτιάξω μακαρόνια με κιμά ... .Ανοίγω το ραδιόφωνο ... βασιλιά της καρδιάς μου και απ το τατουάζ μου .. εσύ με πονάς και με καις πιο πολύ ...Αφροδίτη Μάνου ...

Tα μπαλκονήσια ...

Τυχαίως παντελώς και τηλεφωνικώς πληροφορήθηκα ότι αυτά αποτελούν έναν από τους δημοφιλέστερους τόπους διακοπών των νεοελλήνων ... Υπέροχος τόπος τα μπαλκονήσια μηδενικά έξοδα μετακίνησης εκλεκτή παρέα ... θέα φιλικών προσώπων επικοινωνία ψυχή με ψυχή ... μπάνιο σε καθαρά νερά φίλων ... συναυλίες ...επαφές ουσίας ... ένα βήμα πιο κει από τη σκαντίφλα και τη μιζέρια ... μια απάντηση σοβαρότατη στο κάθε γιατί ... ''επειδή έτσι '' για εκεί με βλέπω ...φιλί ...

Για τα αυγά...

..κάποιες φορές σκέφτομαι ότι το μαύρο είναι ένα εκπληκτικό φόντο που αναδεικνύει το χρώμα.... Στο σπίτι που μεγάλωσα στην οδό Νοταρά (ξέρεις ...εκεί στις παρυφές της Τρούμπας .. και αν δεν ξέρεις ...λίγο πιο κει ήταν μαζεμένοι οι οίκοι ανοχής και τα μπαρ για τους ναυτικούς και τα συναφή...) Σε εκείνο το σπίτι ...είχαμε κότες στην ταράτσα .. .τις ταίζαμε καλαμπόκι και αποφάγια και μας τάιζαν τα αυγά και τη σάρκα τους .. .Κάποιες φορές τώρα ... η έρημη η κότα ακολουθώντας την εσωτερική της φύση ήθελε να κλωσσήσει . ..αυτό σήμαινε ότι ανέβαζε θερμοκρασία και καθόταν πάνω στα αυγά της .. .Τότε η μάνα μου και η γιαγιά μου την έπιαναν (εννοείται ότι το κυνηγούσαν το ζωντανό ) και τη βουτούσαν σε έναν μεταλλικό κουβά με κρύο νερό μέχρι που να δροσίσει η θέρμη και να είναι βρώσιμα τα αυγά .. .-Ξέρεις ...κάπως έτσι γίνεται συχνά και με τους ανθρώπους ...Αν όμως ...αν...με κάποιο τρόπο .. .κακαρίζοντας ,τσιμπώντας ή επειδή κάποιοι αναγνωρίζουν ότι το να κλωσσάς νέα πουλιά έχει κάποια αξία σου αν ,λέμε, αν επιτραπεί με τη θέρμη των φτερών σου να ζεστάνεις τα αυγά των ονείρων σου έρχεται κάποια στιγμή που βλέπεις αυτά τα αυγά να σπάνε μεν αλλά να μη γίνονται ομελέτα έτοιμη για κατανάλωση . ..αλλά να βγαίνουν από αυτά κλωσόπουλα ..... .ξέρεις εσύ . ..Ο,τι σε θέρμανε κι ό,τι σε άναψε κι ό,τι αφιέρωσες χρόνο και δύναμη να το ζεστάνεις με τα φτερά σου .. .(όχι καλό μου ...δεν τα χρησιμοποίησες για να πετάξεις μακριά .. .για να ζεστάνεις τα αυγά σου έφαγες το χρόνο και τα χρόνια σου ) ΛΟΙΠΟΝ ...ΑΥΤΟ είναι το καινούριο ποιοτικά μεταλλαγμένο (-αλλά μην υποτιμάς τα πούπουλα ούτε τα κλωσοπούλια -)προιόν . ..η νέα σου σχέση με τη ζωή .. .δηλαδής ...δεν είν κακό να σπάνε τα αυγά .. .Μια κλώσσα πάντα τα παρακολουθεί με δέος . ..και ο καθείς μας κάτι κλωσάει . ..ας το τιμήσει ...

Η ντουλάπα...

Η ντουλάπα...

2 Ιουλίου 2014 στις 12:41 π.μ.

...Μπαίνεις σε ένα δωμάτιο ...

έχεις ξαναμπεί ...πολλές φορές...

 και πολύ παρατηρητικό δε σε λέω ...

κοιτάς πάντα μπροστά σου ...

 

 ... ένα  γραφείο φορτωμένο σημειώσεις ,

στυλό ...τα μισά δε γράφουν...

βιβλία...κάτι διακοσμητικά αυγουλάκια ...

αποδείξεις ..και βέβαια ένα κινητό

ή μάλλον δύο  ..μετρουν την ώρα 

και δέχονται μηνύματα ...

πολλά μηνύματα ...

κι ας τα έχεις στο αθόρυβο ....

εγώ το βλέπω που αναβοσβήνει ...

...σου μιλώ ...πόσο δύσκολο...

σε κάποια στιγμή ...κάπως επικοινωνούμε...

Οι άνθρωποι....μου λες,

δε μας αγαπούν 

ούτε γι αυτό που λέμε 

ούτε γι αυτά που κάνουμε ...

Οι άνθρωποι μας αγαπούν 

γι αυτό που  ΕΙΜΑΣΤΕ ...

κι αυτό το'' βλέπουν''

και ....μετά ...

σηκώθηκες και ψαχούλεψες κάτι πίσω από εμένα ...

ήταν μια ντουλάπα εκεί ...

ένα χρώμα με τον τοίχο ...

δεν την είχα παρατηρήσει τόσον καιρό...

..μια πρεσβυωπία την έχει 

το τρίτο μου μάτι ...

αλλά ...

η τυφλότης και η διαίσθηση 

σπουδαίο ζευγάρι ...

...ντούκου ...

άιντε και να δούμε ...ντούκου ..

..ξέρω ...χάνομαι ...σε όλους μας συμβαίνει ...

ξέρεις εκείνο το μάτι ...το τρίτο ...

το πίσω από την πλάτη ...

το μόνο αληθινό αλλά και το πολλά μπερδεψιάρικο ...

καλώς ματαβρεθήκαμε...

 


Ο Μουσταφά , ο Σκαλαπούταρος ...και κάπου πιο εκεί κι εγώ...

Δε μου έφταναν όλα τα άλλα ..

δεν είναι και λίγα ...

είμαι κι εγώ κομμάτι αλαφροίσκιωτη ..

Διαθέτω βλέπεις ένα νού ευάλωτο, ευαίσθητο 

και κατά συνέπεια ευπαθή ...

τόσες μέρες να βασανίζεται με νεκρολογίες 

και κληροδοτημένες ευθύνες 

που όντας υπεράνω των δυνάμεών μου 

δεν κατάφερα να φέρω εις πέρας όπως ήλπιζα ...

με κρίσεις πανικού

και μια πίεση να παζαρεύει το εγκεφαλικό...

Δε λέω ...έκανα τις απόπειρές μου να διαφύγω .....

το έκαψα πάλι το μηχάνημα ...

η οθόνη εξαφανίστηκε ...και το κουμπί χαλασμένο ..

τα βάιπς μου μέσα@@@@ ...

Δε βαριέσαι είπα για κάποιο καλό λόγο θα έγιναν ..

.τόρριξα στο σιδέρωμα ..

χάλασε και το σίδερο ..γεμίζαν νερά τα ρούχα ...

συναντήθηκα με φίλους ..

έκανα μια βόλτα στον Πειραιά ...

όμορφος και βρώμικος όπως πάντα ...

εκεί σε μια κολόνα ,δίπλα σε ένα κατάστημα με ακριβά κινητά και υπολογιστές ..

ήταν κολημένο ένα χαρτί ..

'''μπορώ να σας φιάξω τον υπολογιστή ,έρχομαι σπίτι σας ,τιμές λογικές ...

αυτό το τηλέφωνο ...αυτό το email ...""

όνομα  γιάννης ...κ.λ.π.  

Βάζω το γιό μου να πάρει τηλέφωνο ...

-Πόσο ζητάς ; η βασική ερώτηση 

..20 ευρώ ..είμαι Αιγύπτιος και με λένε Μουσταφά ..

τρόμαξα η φιλελεύθερη  και αντιρατσίστρια ...

και αν ...και αν ...

τα παιδιά μου με κοίταξαν σκεπτικά ..

ντράπηκα ...

εντάξει ,είπα ...(ντράπηκα τα παιδιά μου ,τα οικονομικά χάλια ...η νεαρά φοβόταν όταν άγγιζα το λαπτοπ της ..) 

Ηρθε σήμερα το πρωί  ο γιος μου με ένα ίδιας ηλικιας παλληκάρι 

ένα ψηλό ,σεβαστικό ,μελαχροινό αγόρι ..

 

Κάθισε στον υπολογιστή ...

ο Σκαλαπούταρος τον είχε γεμίσει ιούς ,σκόνες ..-έχετε ένα ..αυτο για τα μαλλιά ...

χρειάζεται ένα αντιβάιρους ,έχετε ένα πανί ;; να τον καθαρίσω ..

πολλά προγράμματα φορτωμένα ...

-θες καφέ ;; όχι ήπια .

.θες γλυκό ;; 

(τέλειο είχε γίνει το γλυκό κυδώνι ...) όχι γυμνάζομαι ..

-πόσο θα στοιχίσει η δουλειά σου;; 15 ευρώ ..

Το αγόρι κάθισε περίπου μια ώρα ...'εκανε ξαναέκανε ..

και ξανααπόκτησα οθόνη ,και άλλαξε το κουμπί που ξαναξεκινάω ...

όχι πια σαν κλέφτης να ενώνω καλώδια ...

Τι θέλετε να κάνετε με αυτό το μηχάνημα;; 

ποιος το χρησιμοποιεί;; 

κάθισα δίπλα του ..

πόσο φως μπορεί να έχουν τα μάτια ενός νέου ανθρώπου ;;

τώρα δουλεύει πια το μηχάνημα ...

μου δώσατε 20 ευρώ ...15 ζήτησα ..,

να είσαι καλά Φίλε   είπε ο γιος μου ...

κι εγώ ...πήρα τόση χαρά σήμερα από τον Μουσταφά ...το νεαρό Αιγύπτιο ..

που ήθελε να βγάλει τα παπούτσια του πριν πατήσει στο σαλόνι ..

και θέλησα να τη μοιραστώ μαζί σας πολιτισμένοι και σκεπτόμενοι συνοδοιπόροι 

μιας εποχής που θα μπορούσε να είναι λαμπρή

αλλά στην καλύτερη των περιπτώσεων 

παραμένει λαμπερή ...

το τηλέφωνο και το email του Μουσταφά 

στη διάθεσή σας ...

Ευχαριστώ για το νοιάξιμο και για τις ευχές 

Ο Μουσταφά με έβαλε από  google ...

μέσα από όλα τα χαμένα και κάπου σημειωμένα 

έφαγα καιρό να βρώ τους κωδικούς ,τον εαυτό μου 

αλλά όταν ...αφου πιάσουμε πάτο ..καταφέρνουμε 

να ξαναπάρουμε ανάσα ...

νομίζω έχουμε την υποχρέωση να ξαναστήνουμε 

τη σημαία ...και ξέρεις τα τρυπημένα από σφαίρες λάβαρα ...

έχουν κι αυτά μιαν αξία ...πως να το κάνουμε...φιλί ...


..Ενας τύπος ...

Ο τύπος καθόταν αραχτός με τα πόδια απλωτά
αξύριστος ,πουλόβερ μπορντροδοκόκκινο
πέτσινο μπουφάν ,τζην παντελόνι ,αρβυλάκια
ένα σπαστό λερωμένο μαλλί
έπεφτε με κάποια χάρη στο μέτωπο
βλέμμα καστανό ανοιχτο θολό
δέρμα σταχτοπράσινο ...
Κάθισα απέναντι και μάζεψε τα ποδάρια
Τελευταίο τρένο στο τσακ το πρόλαβα
Στο σταθμο του Φαλλήρου πήρε το κινητό
-φιάξε έναν καφέ ,ειπε, χωρίς καλησπέρα
-νες
-κοιμάσαι;
-Δε θέλω να κοιμάσαι όταν έρθω ...
θέλω να κουβεντιάσουμε πέντε λεπτά
..Κάτι τον ρώτησε το τηλέφωνο ..
-Μπορεί και μισή ώρα ..απάντησε ..
όχι δε σε βασανίζω ..εσύ με βασανίζεις ..
μου χαμας την ψυχολογία μου ..γι αυτό ..
Μη σε βρώ να κοιμάσαι
βάλε τον καφέ τώρα ...
σε δυο λεπτά είμαι εκεί ...
Εκλεισε το τηλέφωνο
κατέβηκε στο Φάλληρο ..
τον κατάπιε η νύχτα ...
...καλησπέρα ...ειπα;; δεν είπα ...

και επι γης ειρήνη ...

  Η  Αγάπη είναι μια πόρτα ανοιχτή.

Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν

τίποτα και προσπερνούνε.

Όμως μερικοί

κάτι βλέπουν, το μάτι τους αρπάζει κάτι

και μαγεμένοι πηγαίνουνε να μπουν.

Η πόρτα τότε κλείνει.

Χτυπάνε μα κανείς

δεν τους ανοίγει.

Ψάχνουνε για το κλειδί.

Κανείς δεν ξέρει ποιος το έχει. Ακόμη

και τη ζωή τους κάποτε χαλάνε μάταια

γυρεύοντας το μυστικό να την ανοίξουν.

Φτιάχνουν αντικλείδια.

Προσπαθούν.

Η πόρτα δεν ανοίγει πια..

Δεν άνοιξε ποτέ

για όσους μπόρεσαν να ιδούν στο βάθος.

Ίσως τα  λόγια που γράφτηκαν

από τότε που υπάρχει ο κόσμος

είναι μια ατέλειωτη αρμαθιά αντικλείδια

για να ανοίξουμε την πόρτα της Αγάπης.

 

Μα η Αγάπη είναι μια πόρτα ανοιχτή....

 .....Το ποίημα του Γιώργη Παυλόπουλου Αντικλείδια

πείραξα ελάχιστα

  για να σας στείλω τις ευχές μου .Να είστε όλοι και όλες καλά ...