Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2015

Αυτή που την έλεγαν "βαρέθηκα να την βλέπω"

Ο Νώντας είναι ηλίθιος και αντιπαθητικός.
Το  DNA του είναι προικοδοτημένο με μια στεντόρια φωνή. 
Ψιθυρίζει και τον ακούν μέχρι την Αίγινα απέναντι .
Το ψυχικό του DNA 
περιέχει την κόπρο του Αυγείου .
Τον ακούς και βρωμίζεσαι. 
Ο γιος του ο Πολύφημος 
ήταν εδώ και δυο μήνες στην εντατική 
overdose .
ενα πρόβλημα με τα κινητά η περιοχή το έχει. 
Βγήκε στο μπαλκόνι να απαντήσει στο τηλέφωνο .
Εγώ , βγήκα , να απλώσω τα ρούχα.
Μεταφέρω αυτό που άκουσα .
Είναι εύκολο να φανταστείς , τι ρώταγε η φωνή στο τηλέφωνο.
""" Έλα...
-Τα ίδια σκατά...
-Ναι, εδώ είναι το σκατόπαιδο ...
-Ναι , εδώ είναι και αυτή ..
-Βαρέθηκα να την βλέπω..."""
Η "βαρέθηκα να την βλέπω "Νο 2" 
(η "βαρέθηκα να την βλέπω Νο 1 ,
είχε ,ξέρεις, φύγει ...) 
βγήκε και αυτή  στο μπαλκόνι . 
Του είπε 
-Πήγαινε μέσα ,θέλω να ποτίσω.
Αυτός , μάζεψε τα ξυπόλητα πόδια του 
και χώθηκε στα ενδότερα. 
Η "βαρέθηκα να την βλέπω Νο 2"
πήρε το λάστιχο και άνοιξε τη βρύση .
Ύστερα είδε τον φραπέ στο τραπεζάκι. 
Είχε ακόμη παγάκια που έλιωναν. 
-Ο καφές σου ,είναι εδώ,αγάπη,  έλα να τον πάρεις.
Έφτυσε μέσα στον καφέ και του τον έδωσε...




Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2015

Γκαλάκτικα

Ο πρώτος μου διορισμός ήταν στο Αίγιο.
1984
Ερχόμουν Παρασκευή βράδυ στο σπίτι
και έφευγα Κυριακή απόγευμα με το ΚΤΕΛ.
Τελευταίο πράγμα πριν ξεκινήσω
βλέπαμε το Σταρτρεκ.
Ήταν ,που λες , ένα διαστημόπλοιο 
το Γκαλάκτικα 
Πάντα με μάγευαν τα λόγια της εισαγωγής ...Ταξίδευε...
"Για καινούργιους κόσμους, για άγνωστους πολιτισμούς"
Πέρασαν τα χρόνια και πάμε στα σημερινά 
τα "δικά μας ,μικρά "
-Πως το έλεγε ο Ελύτης ;
-Αυτός ο κόσμος ,ο δικός μας κόσμος 
ο μικρός ,ο Μέγας
...της τύρβης , του κονιορτού, του απόδειπνου...κάπως έτσι

Ταχυδρομικό ταμιευτήριο 
Κεντρικά
-Μπορώ να πληρώσω την ΔΕΗ με την χρεωστική;
-Βεβαίως σε όλα τα ταμεία (λειτουργούν δύο). 
Πάρτε νουμεράκι και περιμένετε.
Ένας κοντόχοντρος ,καλοχτενισμένος ,κύριος 
με βερμούδα και σαγιονάρα
Βλαστημάει το κράτος, ειδικά το Δημόσιο 
και γενικά το Σύμπαν .
Κανείς δεν τον κοιτά. 
Ύστερα αυτός κοιτά παρατηρητικά όλα τα θήλεα 
 δίνει το νουμεράκι του σε μιαν έμορφη 
δυο καθίσματα πιο κει 
και αποχωρεί περήφανα . 
Η σειρά μου .
Η υπάλληλος κοιτάζει με δέος μια το αντικείμενο-κάρτα
και μια τον λογαριασμό .
Γράφουν διαφορετικά ονόματα 
και το Zampetaki της φάνηκε αρσενικό.
Τηλεφωνεί για ώρα σε κάποιον ανώτερο. Ακούω.
-Και εγώ έχω μπροστά μου μια κυρία...
Της επιτρέπουν να συνεχίσει.
Άλλωστε τη συναλλαγή με κάρτα την επιβαρύνουν 0,35
-Βάλτε το pin ,μου λέει καχύποπτα.
Βάζω pin .
kαι στη συνέχεια ρωτά η Αϊνστάιν
-Το 1 ή το 2
-Τι εννοείτε ; αρωτώ .
-Το 1 ή το 2 πρέπει να ξέρετε απαντά επιτιμητικά.
(και βάζει το 1)
-Ορίστε ,μου την απέρριψαν ,χολοσκάει.
-Τι να σας πω. Τόσον καιρό συναλλάσομαι 
και το μόνο που με ρωτούν είναι 
-τρεχούμενος ή ταμιευτηρίου .
-Ξαναβάλτε το pin
-Oρίστε το 2 έπρεπε να μου πείτε...
Πώς το έλεγε το ανέκδοτο ;
-Πονάω, μα πιο πολύ πονάω όταν γελάω...


Τρίτη, 4 Αυγούστου 2015

Σκυλοϊστορίες

Ο τόπος γύρω μου βράζει .
Τα παιδιά διακοπές.
Ο μεγάλος μου άφησε τον σκύλο 
(Λίο Μπατουσάι ονομάζεται
σκύλος με ονοματεπώνυμο 
και το Μπατουσάι περιγράφει το μέγεθος 
που έχουν οι πατούσες του)
και η μικρή ''δανείστηκε'' το αυτοκίνητο
και τα σανδάλια
και τα καλλυντικά και ...και...
(μια κοινοκτημοσύνη την έχουμε οι δυο μας)...
Και μου είχε πει ο μεγάλος 
-Αν θες να βγεις 
θα βγάλεις τον Λίο στο μπαλκόνι.
Και , ναι, ήθελα να βγω 
και ,ναι, τον έβγαλα τον Λίο στο μπαλκόνι
Να μην μαλώνει με την μικρά υστέρω 
η οποία με το που πάει να την μυρίσει 
τσιρίζει και του χυμάει 
και του δαγκώνει το αυτί.
Και έκλεισα και τις μπαλκονόπορτες .
Και επιστρέφω 
και με υποδέχονται χαρούμενα και μονοιασμένα
ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ.
-Πως μπήκε και από που;
-Από το παράθυρο που είναι μπροστά από τον υπολογιστή.
Η οθόνη αναποδογυρισμένη από τον σάλτο 
και μια σακούλα με τα σκουπίδια της κουζίνας
δίκαια μοιρασμένη 
Η μικρά τα χαρτιά στους καναπέδες
και ο μεγάλος τις καρπουζόφλουδες 
στο πάτωμα .
Ευτυχώς που στη γιόγκα 
έχω μάθει κάτι αναπνοές ...
-Εισπνοή , σε δύο χρόνους
εκπνοή ,σε άλλους δύο.
Θα περάσει ,που θα πάει ...
Είναι ,ξέρεις , αυτή η καθημερινότητα 
που δεν τη γράφουν τα βιβλία 
δεν τη λένε τα τραγούδια 
Γι αυτό γράφω ...
Καλό ξημέρωμα ...


Δευτέρα, 3 Αυγούστου 2015

Χατήρια

Ας ξεκινήσουμε από την περασμένη βδομάδα.
-Μας κάλεσε η Ελένη στο εξοχικό της στο Λουτράκι . 
Θα μας πας μέχρι τα ΚΤΕΛ;
-Θα σας πάω στο Λουτράκι. Θα κάνω κι εγώ ένα μπάνιο .
Και τις φορτώνω τρεις γαλιάντρες με τρεις βαλίτσες.
(εννοείται ότι τη μία την κράτησαν στα πόδια τους
πως να χωρέσει στο πορτ μπαγκάζWink
Και ξεκινάμε 12 το μεσημέρι 
και πάω στην παραλία στις δύο
και έρχονται και οι σουσουράδες κατά τις τρεις .
-Να κάνουμε μια βουτιά μαζί ...
Και φεύγω κατά τις τέσσερις 
και βάνω δυνατά τη μουσική νάχω παρέα 
και κάτι έργα γίνονται στην εθνική 
και μπερδεύομαι και χάνομαι 
αλατισμένη και ηλιομαμμένη ..
και φτάνοντας επιτέλους στο σπίτι
κάτι σαν πυρετός ,κάτι ζαλάδες...
Θερμοπληξία το λένε..
Και τη βγάζω στο κρεββάτι δυο μέρες 
και χαλάει το κλιματιστικό 
και ξανά δυο μέρες να συνέλθει η κατάσταση.
Και την επαύριον έρχεται ο μεγάλος ενθουσιασμένος
-Φεύγω ,με την Μάρθα για μια βδομάδα 
(καινούργιο κοσκινάκι μου)
-Θα κρατήσεις τον σκύλο, έτσι δεν είναι;
(Ο σκύλος είναι τεράστιος , κόλεϊ με λύκο).
Και μένω με τα δυο σκυλιά 
(το δικό μου είναι ένα χαριτωμένο μικράκι 
που το έπιασε υστερία ,
μόλις το τέρας μπήκε στα χωράφια του )
Και μετά τηλεφωνεί η θυγατέρα .
-Θα πάμε Ικαρία 
Μήπως ,μπορώ να έχω το αυτοκίνητο;
Θα μας έρθει πιο φτηνά ξέρεις...
Κι εγώ ξέρω 
ότι έρχονται καιροί δύσκολοι
και δεν θα έχουν πολλές ακόμη ευκαιρίες χαράς .
Και γι αυτό τους κάνω τα χατήρια ...



Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2015

Μια γάτα

Ώρα έξι και μισή και το τσιμέντο βράζει.
Η γάτα που σε άλλους καιρούς θα την έλεγαν Χιονούλα 
έχει βρει σκιά κάτω απ΄το κόκινο αυτοκινητάκι .
Ο ευκάλυπτος του δρόμου έχει γδυθεί από όσα φύλλα 
και φλούδια μπορεί για να αντέξει τη ζέστη.
Τρεις μπλε κάδοι δίπλα ζέχνουν .
Μια ψηλή ,ξερακιανή ,κουτσή γυναίκα 
φοράει ένα διάφανο γαλάζιο φόρεμα και σκαλίζει τους κάδους.
Έχω ένα άρωμα σε σπρέι σε γκρι μεταλλικό μπουκαλάκι .
Το παίρνω πάντα μαζί μου στην γκρίζα τσάντα . 
Παίρνω πάντα και το κραγιόν και τη βεντάλια.
-Κλιμακτήριος ,ξέρεις.
Πολεμάς τον ιδρώτα ,έτσι , επειδή είσαι πολεμιστής.
Και ας ξέρεις πως θα νικήσει 
και ας ξέρεις ότι η κλίμαξ οδηγεί στον ουρανό 
ή  στην πυρά .
Όμως εσύ 
που έχεις κάμει τη λάβα πέτρα 
έχεις βάλει ,πάλι , το καλό σου φουστάνι 
και βγαίνεις.
Επειδή τόσο θανατικό και τόση θλίψη 
σε έχουν κάμει να τιμάς το θηρίο 
που ζωή ονομάζεται 
και να παλεύεις το φόβο , την ερημιά και τη λάσπη.
Ανοίγω την γκρίζα τσάντα (κόκινο πέδιλο) 
για να βγάλω το κλειδί του αυτοκινήτου .
Πάω να ισιώσω τον αριστερό καθρέφτη .
Και...
το μπουκαλάκι με το άρωμα γλιστρά 
και αρχίζει να κυλά κάτω απ΄το αυτοκίνητο.
Πάω απ΄ την άλλη μεριά. 
Σκύβω .
Το άρωμα έχει σκαλώσει στο σώμα της γάτας .
Η γυναίκα που σκάλιζε τα σκουπίδια 
με ρωτά 
-Χρειάζεστε βοήθεια Κυρία;
Πολεμάω να διώξω τη γάτα με κάτι φλούδες ευκάλυπτου .
Να φύγει ,να πάρω το άρωμα και να φύγω κι εγώ .
Δεν γίνεται .
-Σε παρακαλώ , μου το δίνεις;
Μου απλώνει ένα δεκανίκι .
Αυτό το δεκανίκι ανασκάλευε τα σκουπίδια .
Με αυτό διώχνω τη γάτα .
Το μπουκαλάκι με το πολύτιμο άρωμά μου 
έρχεται επιτέλους στα χέρια μου .
Στην γκρίζα τσάντα 
εκεί , με τα διπλώματα , 
έχω πάντα ένα μαντηλάκι του Χόντου .
Ξεπλένω το δεκανίκι ,το άρωμα και τα χέρια μου .
Της επιστρέφω το δεκανίκι .
-Ευχαριστώ , λέω .
-Παρακαλώ , Κυρία
 ΕΓΩ σας ρώτησα αν χρειάζεστε , βοήθεια .
Ύστερα ,πήραμε , εγώ , το αυτοκινητάκι 
κι εκείνη ,το δεκανίκι 
και το καρότσι του Σκλαβενίτη ...
και τον δρόμο μας .
Η γάτα μας κοιτούσε , τις ανθρώπους ...
Μιαν όμορφη εβδομάδα ,σας εύχομαι .
Το τραγούδι που ακολουθεί στο σχόλιο 
μην το ακούσετε 
αν δεν αντέχετε στη μάχη με την κατάθλιψη ...
Καλήν εβδομάδα ...


π


Κυριακή, 26 Ιουλίου 2015

ο τόνος

Ξέρεις...
Καμιά φορά ο Άλλος 
μπορεί να πει μόνο πέντε λέξεις .
Όμως ο τόνος της φωνής 
μπορεί να πει πέντε χιλιάδες.
Πες τώρα ότι ο Άλλος 
είπε πέντε λέξεις 
με τόνο πέντε  χιλιάδων .
Κάποιος είπε
-Σε αγαπάω , ζουζούνα μου 
(και η θυγατέρα κοκκίνησε και είπε
-Είμαι με τη μαμά μου τώρα) 
Και κάποιος άλλος είπε 
-Δεν μπορώ και δεν θέλω .
Κάπως έτσι γενήκαμεν γραφιάδες .
Να μας διαβάζει κάποιος 
και να περνάει καλά .
Και εμείς να μηρυκάζουμε 
τόνους και πόνους ...
Καλή συνέχεια ...



Τρίτη, 21 Ιουλίου 2015

Δεύτε λάβετε

Πρέπει να ήμουν 
Πόσων χρόνων ήμουν και που έμενα; 
Λογικά στον Προφήτη Ηλία 
φαντασιακά στην οδό Νοταρά 
Δύσκολο να ξεκολλήσεις από κει 
Αναστάτωση στο σπίτι 
Πάντα κρυφομιλούσαν ένα σωρό γυναίκες.
-Πήραν φαντάρο τον Πατέρα
Παραλοϊσμένες όλες κι εγώ απλά να πολεμάω να καταλάβω 
χαρούμενη καταβάθος .
Φουλ ερωτευμένη 
-Αχ , κάνε Μεγαλοδύναμε , να χαθεί η Εποπτεία 
Επιστράτευση .
Αργότερα μάθαμε .
Τον πατέρα τον είχαν πάει στην Κω .
Ευκαιρία!!!
Ραντεβού , εγώ με το αίσθημα ,
να περπατάμε αγκαλιασμένοι στους δρόμους 
Σίγουροι και οι δυο ,ότι η κακία είχε πάει να αναμετρηθεί στο μέτωπο .
Κάπου εκεί, τέρμα Αλκιβιάδου 
Διασταυρωνόμαστε οι αγκαλιασμένοι
με τον τελώνη φίλο του πατέρα ,Διονύση .
Έκανε πως δεν μας είδε 
κι εμείς τον πιστέψαμε .
Και μια βδομάδα απολαυστικής δικής μου ελευθερίας
και βαλαντώματος των γυναικών του σπιτιού
Έληξε το φιάσκο της επιστράτευσης 
Και ο ρουφιάνος Διονύσης 
με κατέδωσε στον Θεό με τα πήλινα πόδια
Και ο Θεός μου το φύλαξε 
Και μου έστησε κάποια στιγμή 
έναν καυγά ...μα έναν καυγά ...
Και δεν πέρασε χρόνος πολύς 
και συμμάχησαν τουτα τα ετερόκλητα αρσενικά.
Ο Διονύσης , ο τελώνης, έστειλε δώρο 
μια κρυστάλλινη φοντανιέρα στο γάμο μου ...
(Έλλειψη ενδιαφέροντοςκαι φαντασίας να το πώ ;
7 φοντανιέρες κρυστάλλινες , 10 αλατοπιπεριέρες
κάτι βάζα ..Πολλά βάζα ,αδελφοί μου , κάποια Μουράνο .
Ααα ! και κηροπήγια !
Ένα δε από αυτά , για πέντε κεριά 
θα μπορούσε νάταν και μανουάλι, επάργυρο ...
Πρόλαβα και το άλλαξα με ένα τηγάνι  lagostina  ...

Το έχω ακόμη ..
Πολύ καλή ποιότητα 
'Εχει ίσαμε τώρα τηγανίσει ...
χμμμ .. 60 κιλά πατάτες 
80 κιλά κεφτέδες 
15 κιλά κολοκυθάκια 
50 ομελέτες...
και ...και...αντέχει ... 
και η φουρνιά μας αντέχει 
και καλό σπόρο ρίξαμε τα παιδιά μας ...
Τον ξετινάξαμε τον φόβο 
Τόσο φόβο 
Με τόσο έρωτα ..
-Δεύτε λάβετε , θα έλεγα ...
Καλό ξημέρωμα ...


Κυριακή, 19 Ιουλίου 2015

-Μαμά ...

Με κοίταξε με κείνα τα φουντουκί μάτια 
Μόλις είχα βάλει καφέ 
-Μαμά
Θα το χρειαστείς ,σήμερα, το αυτοκίνητο;
-Γιατί ρωτάς
Ρώτησα δήθεν ,αφελώς.
-Επειδή , αν δεν το θέλεις, λέμε να πάμε με τον Δημήτρη , Επίδαυρο 
-Ξέρεις ,έχει "Αία" 
και ο Δημήτρης δεν έχει ξαναπάει Επίδαυρο .
-Οχι , δεν το χρειάζομαι 
(ψέμματα ,είπα) 
Και το παλληκάρι μετά είπε 
Ξέρετε , το όνειρό μου ,ήταν η Επίδαυρος
και μετά με πήρε τηλέφωνο ,μέσα απ το θέατρο
-Δεν έχει πολύ κόσμο ,ακόμη , μαμά 
αλλά είναι πολύ όμορφα 
-καθόμαστε στην ίδια θέση που ...
-Καλά να περάσετε .πουλάκι μου ...είπα ... 


Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2015

Ωραία φωτιά

-
Πες μου 
την πρώτη ευχάριστη εικόνα που έχεις από τα παιδικά σου χρόνια.
-Δύκολοι καιροί 
γεμάτοι ματαιωμένες υποσχέσεις
Ψάχνω , Χαρίκλεια , 
στα παιδικά τα χρόνια 
αυτά που ονόμασαν ανέμελα 
ψάχνω μια εικόνα ξενοιασιάς 
μιαν εικόνα ευχαρίστησης .
Πρέπει να γίνω δέκα χρονών 
για να ξαπλώσω ξέγνιαστη στο χώμα 
και να κοιτάξω τον ουρανό .
Είμαι στη ρίζα ενός δέντρου 
κοιτάζω ψηλά 
Το γαλάζιο του ουρανού 
είναι γεμάτο πράσινα πλατανόφυλλα 
Το πολυσχιδές των φύλλων 
μετέωρο και αενάως κινούμενο στην απεραντοσύνη .
-Τι αισθάνεσαι; 
-Με καίει η πλάτη μου . Κάψιμο . 
Καυτή λαμαρίνα στο δέρμα της πλάτης ,των ώμων 
Εκεί ακριβώς που ριζώνουν τα φτερά .
Αυτά που έλεγε μια εξαδέλφη 
τη μέρα των αποτελεσμάτων  των εισαγωγικών ,
Μια μέρα πριν
Τη μέρα της επιτυχίας 
είπε 
''πρέπει να ψαλιδίζεις τα όνειρά σου''
Η φωνή του ''πρέπει '' της 
έριξε μιαν σκιά στο όνειρο .
Και ύστερα γνώρισα τον Ελύτη και την "Τρελλή Ροδιά"
Πρώτη φορά 
μετά από τόσα χρόνια αισθάνθηκα τον στίχο
"ένα μαντήλι φύλλων από δροσερή φωτιά"
Και λίγο πιο κει 
"φωτιά ,ωραία φωτιά 
μην λυπηθείς τα κούτσουρα 
μην φτάσεις ως τη στάχτη".
Εγώ λέω 
λυτρωτικό να αναπλαισιώνεις τη ρίζα της παιδικής ηλικίας .




Σάββατο, 11 Ιουλίου 2015

Δον Κιχώτης ομιλεί Σάντσο

"Τα γεγονότα, καλέ μου Σάντζο, είναι οι εχθροί της αλήθειας."
Θερβάντες . Δον Κιχώτης. 
Αυτό ανήρτησε μια καλή φίλη στο φέις και αυτήν αντιγράφω. 
Η αλήθεια βέβαια είναι διαφορετική για τον καθένα 
και εξαρτάται από την εμπειρία.
Την Τετάρτη που λες
κόπηκε η μέση μου .
Την ώρα που έβγαινα από το ασανσέρ. 
Σούρθηκα μέχρι την πόρτα ,μέχρι το κρεβάτι.
Φαρμακώθηκα και την Παρασκευή το βράδυ 
κάθισα στο πεζούλι 
απέναντι στη Μεγάλη Βρετανία . 
Αυτό πίστευα πως ήταν η ώρα να κάνω .
Δεν σχολιάζω το ποιοι και πόσοι 
ούτε το τι και πόσες προτάσεις αφουγκράσθηκα στα πηγαδάκια 
Κρατώ δυο εικόνες. Μου αρκούν . 
Απέναντι στο ξενοδοχείο με την πλάτη προς εμένα 
και πρόσωπο στην είσοδο του ξενοδοχείου 
στεκόταν ένας ξερακιανός ψαρομάλλης 
με κάτι πλακάτ. 
ΑΚΙΝΗΤΟΣ . Δυο ώρες. 
Ήταν ύστερα και ένας άλλος μεγάλης ηλικίας άνθρωπος 
που μοίραζε κάτι φωτοτυπίες 
έγραφαν τα στιχακια από την Αμοργό ...
Κι αν θα διψάσεις για νερό
θα στίψουμε ένα σύννεφο
κι αν θα πεινάσεις για ψωμί
θα σφάξουμε ένα αηδόνι.
Έμεινα μέχρι τις δέκα .
Γύρισα σπίτι ξερή από τον πόνο της μέσης και θλιμμένη .
Σας έγραψα τότε.
Σήμερα που λες 
Την ώρα που έκανα τα "πρωΪνά μου καθήκοντα "
(Ξέρεις ...πλένω , σφουγγαρίζω , μαγειρεύω 
είμαι σπουδαία κακονοικοκυρά)
απλά εκείνη την ώρα συγκεντρώνομαι στις σκέψεις μου .
Την ώρα που σκούπιζα τα φύλλα που είχε φέρει 
ο αέρας στο σαλόνι 
και το σκυλί έπαιζε με την σκούπα 
θυμήθηκα κάποια λόγια του τσάρου Νικόλαου της Ρωσίας 
(Δεν γκουγκλάρω τώρα να δω
νομίζω ότι αυτός ήταν)
Αυτός λοιπόν
ήθελε μια διέξοδο προς τη θάλασσα
και άνοιξε πόλεμο
με την Λευκή Θάλασσα
θα πει , με τους Σουηδούς .
Έχασε αρχικά
αλλά τι είπε ο αθεόφοβος ;
" Οι ήττες μας από τους Σουηδούς
θα μας δείξουν το δρόμο για την νίκη "
Επαληθεύτηκε .
Αυτά , καλέ μου Σάντσο ,
Εδώ Δον Κιχώτης 
 






Profile

Ημερολόγιο

Σεπτέμβριος 2015
ΚΔΤΤΠΠΣ
  12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930   
Powered by pathfinder blogs