Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

Τσααα! όπως τσάι

Όπως τσακάλι ,που ενιωσα ,όταν έφυγα για την Ικαριά 
Πάντα ήθελα να φύγω |
Επειδή πάντα πίστευα στις εκπλήξεις του μέλλοντοςέροχοι 
Φαντάζομαι ότι έτσι είναι οι τόποι και οι ανθρώποι.
Υπέροχοι αν αποφασίσει κάποιος γιατί ταξιδεύει ΄

Δεν ξέρω
Είναι το ταξίδι για νέους προορισμους και η εξερεύνηση του άγνωστου 
ή η απελπισία και η διάθεση να εμμέσει κανεις ένα μίζερο παρόν 
που δεν επιθυμεί να συνεχίσει ;
-Ξέρω 
αλλά διατηρώ την ασπίδα της υποκριτικής συμπεριφοράς .
Να σου πω τι θέλω να πω και το ζαλίζω με άχρηστα λόγια .
-Εφυγα ,επειδή το ήθελα . 
Να μείνει ο καθείς με τον εαυτό του . 
Δεν άντεχα το βάρος 
όχι επειδή είμαι γυναίκα (και..
 γι αυτό ,,,γέννησα ,με θήλασαν , τους τάισα η τροφός )
Και πάλι 
Εγώ να νιώθω ξεχρεωμένη 
Και οι τράπεζες της αγάπης 
Να χρεώνουν τόκους και επιτόκια 
λες και δεν υπάρχει ελευθερία 
ούτε και "κυρίως" στην αγάπη 
Διαφωνία κοινωνική για το υπόλοιπον 
χρεωστικο; πιστωτικό; 

Κάτι άλλο είναι ... 
ευελπιστώ .. 
Καλώς ματαβρεθήκαμεν ,,,



Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

Το δύσκολον

ν με ρωτήσεις τι είναι πιο δύσκολο ;- Να γνωρίσεις τον εαυτό σου ή να αντιληφθείς ποια θέση έχεις στον κόσμο; Θα απαντήσω το δεύτερο. 
Μου αρέσει να μετρώ . Τα πάντα . Όχι μόνο την αξία ενός κειμένου που παρουσιάζω ή τον βαθμό που πρέπει να δώσω σε ένα γραπτό εισαγωγικών εξετάσεων (να μετράς την εκφραστική δύνατότητα ενός εφήβου στην εκατοντάβαθμη ,τι δύσκολες στιγμές και να είσαι απλά άνθρωπος) , τα πένθη ή τα κιλά κρεμμύδια που έχω καθαρίσει και ψιλοκόψει ως τροφός-μητέρα(περίπου 1900 κιλά κρεμμύδια με έναν πρόχειρο υπολογισμό) . Μετρώ και τις ώρες που είχαν σπουδαία αξία επειδή με βοήθησαν να στερεωθώ και να πάω πιο κει .Περίπου 700 ώρες στην καρέκλα ή στην πολυθρόνα του θεραπευτή χωρίς να μετρήσω σεμινάρια ή διαβάσματα . Θυμάμαι λοιπόν μια δύσκολη στιγμή στο Α.Κ.Μ.Α. όπου μας κάλεσαν να απαντήσουμε «Αν είμαστε ζώο, ποιο ζώο θα είμαστε» . Δυσκολεύτηκα να πω αν είμαι λύκος ή πρόβατο .Η μετέπειτα εμπειρία είπε «αναλόγως» . Πάραυτα το υλικό του ασυνειδήτου καταργεί τον χρόνο και επανέρχεται με νέες μορφές μέχρι η λάσπη που κουβαλάμε να διηθηθεί και να γίνει γόνιμο υλικό για τον καινούργιο σπόρο. Το μέγα ερώτημα -Τι ζώο είσαι ;επανήλθε πρόσφατα μέσα από τρεις διαφορετικές πηγές που εκβάλουν στο Δέλτα μου . Η μία έλεγε σαφώς «,becoming ειναι συνεχής ροη και εγκαρσια γραμμή πτήσης που διαπερνά τον εαυτο τους άλλους και τον φυσικό κοσμο οργανικό και ανοργανο becoming animal ειναι μια απο τις δυνατότητες πολυ προσιτή στον ανθρωπο ,πολλοί εχουμε ζώα οχι σαν αντικείμενα'' γινόμαστε'';καμμια φορά τα ζωα που αγαπάμε» . Η άλλη ήταν το βίντεο που επισυνάπτω . Την τρίτη δεν επιθυμώ να εκθέσω . Απλά θέλω να πω ότι στην περίπτωση του ζώου που είμαστε και γι αυτό αγαπάμε εισχωρεί πάντα ένας «άλλος άνθρωπος - ζώο κι αυτό κατατρεγμένο από τις δικές του εμπειρίες ζωής» . Αμετακίνητος , αδύναμος και γι αυτό ιδανικός .Στην ονειρική , περίπτωση αυτή , ανακαλώ εκ του μνήματος μίαν πενθεράν , καράβλαχαν που σε παρόμοιες περιπτώσεις υιοθετούσε πάντα τον χειριστικό ρόλο του τσομπάνη που έλεγε «Θάθελα , γιε μου , να έχεις χίλια πρόβατα, μα, άμα εσύ δεν θέλεις , ουρά μην αποθέσεις»


Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2016

Καλοκαιρινή φλυα(blogame)

Ήταν κάποτε μια εποχή συνωστισμού υποχρεώσεων επαγγελματικών και οικογενειακών . 
Κατάσταση αδιαχωρήτου. 
Φυσική κατάσταση σχεδόν τέλεια  , ψυχολογική διαχειρίσιμη μέσα από το παιχνίδι.
-Κάποτε ήμουν πρότυπο   σούπερ-ντούπερ 
Καλοκαίρι 2004 λοιπόν .
Και 
μετά από ένα σωρό επαφές έχω βρει τόπο διακοπών .
Ένας βιότοπος -χωριό ανάμεσα στα Μέθανα και τον Γαλατά 
Ένα χωριάτικο σπίτι μέσα σε ένα κτήμα 
Δύο δωμάτια το τζάκι στην κουζίνα 
και η κρεβατοκάμαρα μαζί και σαλόνι .
Μπροστά η θάλασσα που στα εκατό μέτρα του ματιού 
κατέβαινε σε χάσμα βυθού και γι αυτό εκεί πολλαπλασιάζονταν τα δελφίνια .
Το νοίκιασα με την πρώτη ματιά .
Στην παραλία είχα βρεί κελύφη ιπποκάμπων. 
Στην άλλη άκρη του κτήματος νοίκιαζε μια ολλανδέζα που είχε ξεμείνει 
και παντρευτεί έναν καλλιθιώτη με ένα τατουάζ στο χέρι 
που μαρτυρούσε εμπειρία φυλακής . 
Τρία παιδιά , το πρώτο , το αγόρι , λίγο πιο μεγάλο από την κόρη μου . 
Ο Γιάννης , ο άντρας της , ανέλαβε να μου δείξει ψάρεμα. 
Πολυάγγιστρο, δολώματα , ένα διχαλάκι στα βότσαλα στερεωμένο 
αν έπεφτε , είχε τσιμπήσει ψάρι ,
νύχτα , έχουν έρθει και άλλες δυο φιλενάδες με τις κόρες τους, 
τρείς μανάδες και τρείς κόρες 
Οι άλλες να χαζεύουν το φεγγάρι 
κι εγώ στην παραλία με τα πολυάγγιστρα και τα δολώματα 
ένα κεράκι ρεσώ για να βλέπω 
και μια καρέκλα του γύφτου άσπρη ,πλαστική 
να κοιτάζω το διχαλάκι και να κρατώ το καλάμι . 
Όπου σε μια στιγμή των στιγμών 
πετάγεται απότομα το διχαλάκι , βάζω τις φωνές 
και αρχίζω να τραβάω τη μισινέζα που είχε απίθανη αντίσταση .
Η μικροθυγατέρα έβαλλε τις φωνές
-Η μαμά μου , έπιασε ένα μεγάλο ψάρι!!!

Παράτησαν την κουβέντα και τους μεζέδες και οι άλλες 
ήρθε και η ολλανδέζα που ξεσηκώθηκε από τις φωνές 
κι εγώ συνέχισα  ναν τραβάω .
-Οπου , μέσα από το σκοτεινό νερό 
αρχίζει να διαγράφεται αυτό που πλησίαζε .
Η μικρή , ξαναέβαλλε τις φωνές
-Η μαμά μου , έπιασε ένα μεγάλο φίδι !!!
Aπό το σκοτεινό νερό έβγαινε με το κεφάλι όρθιο 
και το πολυάγγιστρο τυλιγμένο στην ουρά μια σμέρνα 
ίσαμε ενάμισυ μέτρο 
αγριεμένη , τυλίχτηκε στο πόδι της πλαστικής καρέκλας και το δάγκωνε .
Οι άλλες έφυγαν , η ολλανδέζα μου λέει
-Να σου φέρω το καμάκι του Γιάννη
Δεν ξέρω πως ... 
Πήρα το καμάκι και το κάρφωσα στο λαιμό της σμέρνας .
Την ξάπλωσα κάτω απ το πεύκο 
την σκέπασα με μια σκάφη και κάτι λεκάνες που βρήκα. 
Χώθηκα στο σπίτι με τις άλλες και ξαπλώσαμε . 
Ακούγαμε κάτι γκντούπους την υπόλοιπη νύχτα .
Το πρωί δεν υπήρχε τίποτα |
Σκόρπιες οι λεκάνες και οι σκάφες 
άφαντο το καμάκι .
Άγριες οι γάτες της ελληνικής επαρχίας. 
Πήγα στο χωριό να αγοράσω καινούρια πολυάγγιστρα . 
-Εσείς, είσαστε , που πιάσατε χθες βράδυ τη σμέρνα ;
Να μας την φέρετε , αν ξανατύχει. Είναι σπουδαίος κρασομεζές. 
-Σαν τον έρωτα ένα πράγμα , ήθελα να πω . 
-Σαν τον έρωτα , πας να βγάλεις λαυράκι ή σπάρο 
και σου βγαίνει μια σμέρνα 
μεζές για τις αγριόγατες και για τους καφενόβιους 
και εμπειρία με άπειρο φόβο και σαρκαστική διάθεση γι αυτόν που μια σμέρνα του έλαχε να ψαρέψει ..
Χαμογέλασα χαζά ως συνηθίζω 
και είπα 
-Εν τάξει .
Εντάξει . Τι άλλο να πεις;
Ότι άλλα ονειρευόσουν όταν έριχνες το δολωμένο πολυάγγιστρο στο νερό;
Και γιατί; Φλυαρώ ...






Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2016

Για την Ζωή

Kάποια παιδιά μας πληγώνουν με τα ταξίδια τους 
Ειδικά όταν ταξιδεύουν στον κόσμο των αγγέλων 
με φτερά σπασμένα 
Η Ζωή είχε καθαρά μάτια , όνειρα , μεγάλη καρδιά , γέλιο καθαρό , έρωτα σημαντικό , 
πορεία επιστημονική στην Αμέρικα . 
Όνομα και πράγμα Ζωή . 
Η ΖΩΗ όμως που διασκεδάζει περιπαίζοντας βάρβαρα της έστειλε αντίδωρο το μελάνωμα . 
Χθες ή προχθές (δεν καλοκατάλαβα 
τι έλεγε η μάνα της και ντράπηκα να ρωτήσω) 
έκλεψαν από το μνημείο της τις γλάστρες με τις αζαλέες . 
Την Κυριακή στις 11 
γίνεται ένα περπάτημα -δρόμος στον Πειραιά 
ξεκινάει απο τον Σταυρό στην Πειραϊκή 
και φτάνει μέχρι το Πασαλιμάνι 
για το μελάνωμα 
Μισής ώρας δρόμος 
(της άρεσε να τρέχει και να βοηθάει) . 
Στο τέλος του δρόμου 
δεν θα είναι η Ζωή . Θα είναι μόνο η Μάνα της . 
Δεν νικιέται η ζωή ούτε ο θάνατος 
πορεύονται μονάχα .
Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Σχολιάστε


Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2016

Είχα μια φίλη

Είχα μια φίλη 
(Είναι παράξενο ρήμα το "έχω" επειδή υποκαθιστά το "είμαι" )
Όμως τα μπέρδευα πάντα 
Είχα μια φίλη 
που πάντα στεκόταν με το δάχτυλο τεντωμένο 
δείχνοντας τα λάθη και τις ατέλειές μου 
Εκείνη , το έλεγε αλλιώς
δείχνοντας την αγάπη και το ενδιαφέρον της , το έλεγε.
Και ο Προκρούστης έλεγε το ίδιο. 
Έβαζε τους ανθρώπους σε ένα ντιβάνι 
δικής του κατασκευής 
και αν περίσσευαν τα πόδια τους 
τα πλάνιζε .
Άλλος , μας πλανίζει τα πόδια με το πριόνι, 
άλλος με το χαμόγελο 
και την ατάκα 
"εγώ στα λέω αυτά , επειδή είμαι φίλος και σε νοιάζομαι" .
Δεν το κάνει πάντα συνειδητά .
Το αποτέλεσμα όμως είναι συνειδητό και πονάει .
Δυο μέρες πριν
είχαμε πάει στην παρουσίαση ενός βιβλίου
(κοινή φίλη το έγραψε)
αξιόλογη δουλειά
ομοτράπεζος ο δήμαρχος , δικός της γνωστός .
Βγήκαμε για ένα τσιγάρο εκτός του χώρου . 
-Να σου συστήσω τη Λίνα , είπε , 
ξέρεις, ήταν παντρεμένη με τον Χ ψηφοφόρο της επικράτειάς σου , είπε .
Δεν είπε 
είμαστε είκοσι χρόνια φίλες 
Δεν είπε... 
Είχα μια φίλη ,που νόμιζα πως "είναι" 
Αν ήταν θα τόλεγε πρώτο .
Αν της παραπονεθώ θα με πει παράξενη 
"είχα"
Τον κύκλο τους κάνουν οι σχέσεις -παγόβουνα 
Αφορμή για να πας παραπέρα 
ή "είμαστε " φίλοι 
ή "έχουμε" 
Όταν είμαστε το δείχνουμε με κάθε τρόπο 
Όταν "έχουμε "  καμιά φορά , ξέρεις "χάνουμε" 
Χάνουμε φίλους για να κερδίσουμε ψηφοφόρους 
Επιλογές.
Να έχετε μιαν έμορφη εβδομάδα .
Είμαι λίγο απογοητευμένη αλλά ..δεν πειράζει .. 
Υπήρξαν στιγμές ,που ένιωσα όμορφα εδώ ,
με τους αόρατους  φίλους 
φιλί ! 
Να έχετε  μιαν όμορφη εβδομάδα 
και ειλικρινείς φίλους ....

 


Τρίτη, 31 Μαΐου 2016

Κομπολόι στον τοίχο


Φτιαγμένος από υπομονή και λιγομίλητος μικρασιάτης ο Ντίνος ο Κιοσόγλου , άνθρωπος βαρύς , μανάβης στη λαϊκή της Τζιτζιφιάς , ροδάκινα εμπορευόταν κυρίως. Όταν δεν είχε ροδάκινα κάτι άλλο . Ο πάγκος του δεν έμενε άδειος ποτέ από κάτι εκλεκτό και γρήγορα άδειαζε. Η γυναίκα του η Σαλώμη , ξερακιανή , κοντή, άσχημη και πικρόστομη . Την αγαπούσε και την τιμούσε όπως ο άγιος τον σταυρό του . Το παλληκάρι τους ξανθό και συγκροτημένο πήρε πτυχίο γεωπόνου. Θεσσαλονίκη σπούδασε. 
Φτιαγμένος από κελαηδίσματα πουλιών , χαριτωμένος και όμορφος , ο Ντίνος ο Μπεμπεδέλης, έφερνε του Κλάρκ Γκέημπλ , είχε και πολύ ωραία φωνή, σαλπιγκτής ειδικότητα στο στρατό , κομμουνιστής , βλέπεις , μαχαιράς το επάγγελμα , μαχαίρι να κόβει τρίχα και να μην αγγίζει χέρι , έστηνε ένα καρεκλάκι και έναν νταβά με κάθε είδους μαχαίρι στις λαϊκες και σε κάποιες γωνιές της αγοράς του Πειραιά . Την γυναίκα του την Καλλιόπη , κρητικιά, προκομμένη και πρακτική
,που κάθε άνοιξη έσπερνε βιολέτες στο περιβόλι , την λάτρευε και την προσκυνούσε . Το κορίτσι τους πρακτικό και σεμνό , φιλολογία στην Αθήνα. 
Ορφανός από πατέρα ,ο πιο μικρός από έξι αδέλφια , ο Ντίνος ο Παζατάκης , πρωτοξάδελφος της Καλλιόπης, πέρασε όλη την κατοχή , να πουλάει με το καρότσι γυαλικά , να φροντίζει τη χήρα μάνα , και ύστερα βρέθηκε , υπάλληλος με κολώνια και καλοσιδερωμένο πουκάμισο , σε κατάστημα ανδρικών στο λιμάνι του Πειραιά . Κι εκεί απέξω , στην αριστερή βιτρίνα πλάι , πούλαγε ,όταν δεν ήταν στη λαϊκή, τα μαχαίρια του ο Μπεμπεδέλης . Η γυναίκα του Παζατάκη, δούλευε στη Σμαλτοδόντ , που τότε έφτιαχνε και κούκλες. Ήταν όμως και παλιά χορεύτρια στο κλασικό εκείνης της εποχής. Υστερική και αδύνατη. Τον λάτρευε. Το κορίτσι τους , πλάσμα κερένιο , υποτακτικό και καθοδηγούμενο σπούδασε και αυτό . 
Πάντα στολίζω τους τοίχους. Έχω εκεί κρεμασμένο , ένα κομπολόι από κόκκινες αιμάτινες χάντρες που ανήκε στον Κιοσόγλου. Βλέπεις ο γιος του παντρεύτηκε την κόρη του Μπεμπεδέλη και όταν ο Κιοσόγλου έφυγε ο γιος του το χάρισε στον πατέρα μου , τον Παζατάκη . Πολύς κόσμος έφυγε . Πολύς . Κι έχει μείνει το κομπολόι με τις αιμάτινες χάντρες στον τοίχο . Δεμένο σε έναν σπάγκο γερό. Ροκανίζω τον σπάγκο και πιπιλάω τις χάντρες . 
Σε χρόνους άλλους και σε εποχές πολύ πιο δύσκολες η αγάπη ήταν μια εκκλησιά που την προσκυνούσαν οι πάντες . Τώρα , μετόχι , κομπολόι από αιμάτινες χάντρες , σε ένα καρφί, κρεμασμένο στον τοίχο.


Σάββατο, 21 Μαΐου 2016

Για τον Έκτορα

Ήταν κάποτε μια εποχή που δεν υπήρχε το υπερηχογράφημα. Αντί γι αυτό οι παλιότερες έκριναν από το σχήμα της κοιλιάς ή το φέγγος του προσώπου. Υπήρχε βέβαια και μια ασφαλέστερη μέθοδος. Δυο μαξιλάρια . Κάτω απ το ένα έβαζαν ένα ψαλίδι . Αν η εγκαστρωμένη καθόταν πάνω απ το ψαλίδι ήταν καραμπινάτη απόδειξη περί του άρρενος απογόνου. Η δική μου η γιαγιά , η Υδρέϊσσα , της οποίας πήρα και το όνομα (Μοσχούλα με βαφτίσανε αλλά η μαμά ήθελε να τη σπάσει στην πενθερά και με φώναζε Λίνα , της ερχόταν και πιο αριστοκρατικό) ...η δική μου η γιαγιά ,που λες, έβαζε και κίνητρα...-Αν κάνεις παιδί "ένα χιλιάρικο" (3 ευρώ = τώρα αλλά τότε είχε μεγάλη αξία) -Κι αν κάνω κορίτσι; -Τρία κατοστάρικα =90 λεπτά) . Τέλος πάντων μυτερή κοιλιά είχα , στο ψαλίδι κάθισα ήμουνα και μορφωμένη (έπαιζε ρόλο κάποτε) άρχισαν τα όργανα . -Και καλά οι δυο παππούδες είχαν μεν το ίδιο όνομα αλλά ο ένας γιόρταζε με τους Υδραίους στις 14 του Νοέμβρη. Ο σπείρας τον σπόρον δεν σήκωνε αντίρρηση. -Βλαδίμηρο θα το πούμε το παιδί προς τιμήν του Λένιν. Ήμουν νέα ...πολύ νέα η κυοφορούσα και πάτησα πόδι (νόμισα) . -Αν είναι κορίτσι θα το πούμε Κασσιανή και αν είναι αγόρι Έκτορα . Με βρίσκει παράμερα η μάνα .-μα είσαι με τα καλά σου; ΚΟΚΚΟΡΑ θα το βγάλεις το παιδί; -Τι λες καλέ ,μαμά; Έκτορα είπα . -Και δεν είπε ο Χριστός μας προτού ο έκτωρ λαλήσαι τρις; Άτακτοι συνειρμοί .Να τον χαίρομαι τον κανακάρη μου . Ηττήθηκα από την παράδοση.


Κυριακή, 15 Μαΐου 2016

Μόνο γι αυτό

Να σε `βρισκα στην ερημιά μια μέρα που να βρέχει
και να' ναι ο τόπος άβολος σπηλιάρι να μην έχει

Να `ρχεται μπόρα δυνατή να μη μπορεί αποσκιάσεις
και να φοβάσαι αμοναχή μη φύγω και με χάσεις

Να βρέχει να κουφοβροντά να ρίχνει κουκοσάλι
και ξεπαπούτσωτη να `ρθεις στην εδική μου αγκάλη

Να ανοίξω το ρασούλι μου να σε σφιχταγκαλιάσω
την αναπνιά σου να γροικώ τη μέση σου να πιάσω

Να ξεσκεπάσω από κορφής τα κατσαρά μαλλιά σου
να σεβαστώ και να γροικώ τσι χτύπους τσι καρδιάς σου

Να λέω Παναγία μου, ποτέ μη ξαστεριάσει
και μπόρα να ξημερωθεί και να ξαναβραδιάσει ... Στίχοι: Κ. Φραγκούλης

...Δεν λέω και δεν αντιμιλώ ,η γερόντισσα.  Τις έχουμε κι εμείς τα θηλυκά τις ευθύνες μας. Φοράμε το κόκκινο σκουφάκι και την κομψή μας μπέρτα , παίρνουμε το καλαθάκι μας και πάμε στο δάσος. Άλλωστε η μανούλα μας έστειλε εκεί . Να πάμε φαγητό στη δική της μάνα. Μας συμβουλεύει μεν να απαλλαγεί από τις ευθύνες της «Στα έλεγα, δεν στα έλεγα, να προσέχεις. Στο δάσος είναι ο λύκος.»
Ο λύκος τώρα ή το αμούσταγο βοσκόπουλο της απέναντι όχθης έχει ανατραφεί με τα ίδια παραμύθια . Η αθωότητα, η άγνοια, η αδυναμία . Ο ρομαντισμός σε όλο του το μεγαλείο. Η ιδανική συνθήκη . Μια καταιγίδα στο δάσος. Το μεγάλο ερωτηματικό παραμένει. Έρχεται κάποια στιγμή που οι μπόρες σταματούν ή τις έχεις συνηθίσει ή έχεις μάθει πια να τις αντιμετωπίζεις. Έχει βλέπεις και τα καλά της η ωριμότητα παρόλο που επιμένει να χαλαρώνει και να φθείρει το σώμα. Κάτι τέτοιες ώρες οι βοσκοί και οι βοσκοπούλες , ώριμοι πια , απαιτούν άλλες συνθήκες . Σπουδαία γίνεται πια, η αγκαλιά που δεν καταφεύγεις αλλά  επιλέγεις . Όχι επειδή κουφοβροντά και είσαι ξεπαπούτσωτη αλλά επειδή ο ήλιος βασιλεύει και θες να βγάλεις τα σιδερένια παπούτσια για να απολαύσεις τη δύση. Γι αυτό .Μόνο ...


Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016

Άγλυκα

Είπα να το γυρίσω 
Βρήκα και μια συνταγή για κάτι κουλουράκια . Θυμόμουν εκείνα της μάνας μου, τα βάζαμε σε λαμαρίνες τότε , που μας έδινε ο φούρναρης . Οι μεγάλες γυναίκες ζύμωναν και οι μαθητευόμενες έπλαθαν και κουβαλούσαν δωθε κειθε λαμαρίνες . Σκεφθηκα να ποστάρω και την συνταγή . Δύο ταψιά νόστιμα, αφράτα , σμυρνέϊκη συνταγή  κουλουράκια (κάποια σεφ μου είπε ότι η πολίτικη είναι πιο γκουρμέ, σημασία δεν έδωσα) . Μοσκοβόλησε το σπίτι , δεν λέω, η όψη τους όμορφη. Άγλυκα όμως βγήκαν . Όπως και νάχει , με τούτη την ανάρτηση και με αυτά τα κουλουράκια καλήν Ανα-σταση εύχομαι . Και γλυκιά !


Τρίτη, 26 Απριλίου 2016

Νόστος -δρόμος -καρδιά -(Blogame) ...παιχνίδι με ζάρια

Άρης Αλεξάνδρου. Είμαι προδότης για τη Σπάρτη για τους είλωτες Σπαρτιάτης....
Κρατώ τις τρεις λέξεις 
δεν βρίσκω άκρη με τους κανόνες του παιχνιδιού . Μέσα στον χρόνο αλλάζουμε όλοι . Θεωρώ ότι είναι παγίδα  να επιστρέφεις σε αυτό που θεωρούσες "πατρίδα" όταν κι εσύ και όλα τα άλλα έχουν αλλάξει . Ο δρόμος αξίζει όταν είναι συνεχής και οδηγεί μπροστά . Σε κάτι άλλο αφού είσαι συνειδητά κάποιος "άλλος" . 'Εχεις διδαχθεί από το παρελθόν. Γι αυτό .Γι αυτό τραβάς μπροστά χωρίς να κοιτάζεις πίσω σαν τη γυναίκα του Λωτ. Από την ώρα που αποφάσισες να φύγεις από την όποια πατρίδα γιατί η ζέστη της δεν σου ταίριαζε είσαι "αλλού" και "άλλος" . Κοιτάς μόνο μπροστά , όπως ο σχοινοβάτης κοιτάζει μόνο εκεί που θέλει να φτάσει. Ο δρόμος πάνω στο τεντωμένο σχοινί επιτάσσει  να κοιτάζεις μόνο εκεί που πας . Η καρδιά αρχικά πονάει , ύστερα , υπομονή στην υπομονή , ασκείται . Δεν έχεις πια καρδιά ...η φύση στον τόπο της σου δίνει φτερά ... Ελπίζω να είναι έγκυρη η συμμετοχή .... 

Profile

Ημερολόγιο

Δεκέμβριος 2016
ΚΔΤΤΠΠΣ
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
       
Powered by pathfinder blogs