Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2015

Μια γάτα

Ώρα έξι και μισή και το τσιμέντο βράζει.
Η γάτα που σε άλλους καιρούς θα την έλεγαν Χιονούλα 
έχει βρει σκιά κάτω απ΄το κόκινο αυτοκινητάκι .
Ο ευκάλυπτος του δρόμου έχει γδυθεί από όσα φύλλα 
και φλούδια μπορεί για να αντέξει τη ζέστη.
Τρεις μπλε κάδοι δίπλα ζέχνουν .
Μια ψηλή ,ξερακιανή ,κουτσή γυναίκα 
φοράει ένα διάφανο γαλάζιο φόρεμα και σκαλίζει τους κάδους.
Έχω ένα άρωμα σε σπρέι σε γκρι μεταλλικό μπουκαλάκι .
Το παίρνω πάντα μαζί μου στην γκρίζα τσάντα . 
Παίρνω πάντα και το κραγιόν και τη βεντάλια.
-Κλιμακτήριος ,ξέρεις.
Πολεμάς τον ιδρώτα ,έτσι , επειδή είσαι πολεμιστής.
Και ας ξέρεις πως θα νικήσει 
και ας ξέρεις ότι η κλίμαξ οδηγεί στον ουρανό 
ή  στην πυρά .
Όμως εσύ 
που έχεις κάμει τη λάβα πέτρα 
έχεις βάλει ,πάλι , το καλό σου φουστάνι 
και βγαίνεις.
Επειδή τόσο θανατικό και τόση θλίψη 
σε έχουν κάμει να τιμάς το θηρίο 
που ζωή ονομάζεται 
και να παλεύεις το φόβο , την ερημιά και τη λάσπη.
Ανοίγω την γκρίζα τσάντα (κόκινο πέδιλο) 
για να βγάλω το κλειδί του αυτοκινήτου .
Πάω να ισιώσω τον αριστερό καθρέφτη .
Και...
το μπουκαλάκι με το άρωμα γλιστρά 
και αρχίζει να κυλά κάτω απ΄το αυτοκίνητο.
Πάω απ΄ την άλλη μεριά. 
Σκύβω .
Το άρωμα έχει σκαλώσει στο σώμα της γάτας .
Η γυναίκα που σκάλιζε τα σκουπίδια 
με ρωτά 
-Χρειάζεστε βοήθεια Κυρία;
Πολεμάω να διώξω τη γάτα με κάτι φλούδες ευκάλυπτου .
Να φύγει ,να πάρω το άρωμα και να φύγω κι εγώ .
Δεν γίνεται .
-Σε παρακαλώ , μου το δίνεις;
Μου απλώνει ένα δεκανίκι .
Αυτό το δεκανίκι ανασκάλευε τα σκουπίδια .
Με αυτό διώχνω τη γάτα .
Το μπουκαλάκι με το πολύτιμο άρωμά μου 
έρχεται επιτέλους στα χέρια μου .
Στην γκρίζα τσάντα 
εκεί , με τα διπλώματα , 
έχω πάντα ένα μαντηλάκι του Χόντου .
Ξεπλένω το δεκανίκι ,το άρωμα και τα χέρια μου .
Της επιστρέφω το δεκανίκι .
-Ευχαριστώ , λέω .
-Παρακαλώ , Κυρία
 ΕΓΩ σας ρώτησα αν χρειάζεστε , βοήθεια .
Ύστερα ,πήραμε , εγώ , το αυτοκινητάκι 
κι εκείνη ,το δεκανίκι 
και το καρότσι του Σκλαβενίτη ...
και τον δρόμο μας .
Η γάτα μας κοιτούσε , τις ανθρώπους ...
Μιαν όμορφη εβδομάδα ,σας εύχομαι .
Το τραγούδι που ακολουθεί στο σχόλιο 
μην το ακούσετε 
αν δεν αντέχετε στη μάχη με την κατάθλιψη ...
Καλήν εβδομάδα ...


π


Κυριακή, 26 Ιουλίου 2015

ο τόνος

Ξέρεις...
Καμιά φορά ο Άλλος 
μπορεί να πει μόνο πέντε λέξεις .
Όμως ο τόνος της φωνής 
μπορεί να πει πέντε χιλιάδες.
Πες τώρα ότι ο Άλλος 
είπε πέντε λέξεις 
με τόνο πέντε  χιλιάδων .
Κάποιος είπε
-Σε αγαπάω , ζουζούνα μου 
(και η θυγατέρα κοκκίνησε και είπε
-Είμαι με τη μαμά μου τώρα) 
Και κάποιος άλλος είπε 
-Δεν μπορώ και δεν θέλω .
Κάπως έτσι γενήκαμεν γραφιάδες .
Να μας διαβάζει κάποιος 
και να περνάει καλά .
Και εμείς να μηρυκάζουμε 
τόνους και πόνους ...
Καλή συνέχεια ...



Τρίτη, 21 Ιουλίου 2015

Δεύτε λάβετε

Πρέπει να ήμουν 
Πόσων χρόνων ήμουν και που έμενα; 
Λογικά στον Προφήτη Ηλία 
φαντασιακά στην οδό Νοταρά 
Δύσκολο να ξεκολλήσεις από κει 
Αναστάτωση στο σπίτι 
Πάντα κρυφομιλούσαν ένα σωρό γυναίκες.
-Πήραν φαντάρο τον Πατέρα
Παραλοϊσμένες όλες κι εγώ απλά να πολεμάω να καταλάβω 
χαρούμενη καταβάθος .
Φουλ ερωτευμένη 
-Αχ , κάνε Μεγαλοδύναμε , να χαθεί η Εποπτεία 
Επιστράτευση .
Αργότερα μάθαμε .
Τον πατέρα τον είχαν πάει στην Κω .
Ευκαιρία!!!
Ραντεβού , εγώ με το αίσθημα ,
να περπατάμε αγκαλιασμένοι στους δρόμους 
Σίγουροι και οι δυο ,ότι η κακία είχε πάει να αναμετρηθεί στο μέτωπο .
Κάπου εκεί, τέρμα Αλκιβιάδου 
Διασταυρωνόμαστε οι αγκαλιασμένοι
με τον τελώνη φίλο του πατέρα ,Διονύση .
Έκανε πως δεν μας είδε 
κι εμείς τον πιστέψαμε .
Και μια βδομάδα απολαυστικής δικής μου ελευθερίας
και βαλαντώματος των γυναικών του σπιτιού
Έληξε το φιάσκο της επιστράτευσης 
Και ο ρουφιάνος Διονύσης 
με κατέδωσε στον Θεό με τα πήλινα πόδια
Και ο Θεός μου το φύλαξε 
Και μου έστησε κάποια στιγμή 
έναν καυγά ...μα έναν καυγά ...
Και δεν πέρασε χρόνος πολύς 
και συμμάχησαν τουτα τα ετερόκλητα αρσενικά.
Ο Διονύσης , ο τελώνης, έστειλε δώρο 
μια κρυστάλλινη φοντανιέρα στο γάμο μου ...
(Έλλειψη ενδιαφέροντοςκαι φαντασίας να το πώ ;
7 φοντανιέρες κρυστάλλινες , 10 αλατοπιπεριέρες
κάτι βάζα ..Πολλά βάζα ,αδελφοί μου , κάποια Μουράνο .
Ααα ! και κηροπήγια !
Ένα δε από αυτά , για πέντε κεριά 
θα μπορούσε νάταν και μανουάλι, επάργυρο ...
Πρόλαβα και το άλλαξα με ένα τηγάνι  lagostina  ...

Το έχω ακόμη ..
Πολύ καλή ποιότητα 
'Εχει ίσαμε τώρα τηγανίσει ...
χμμμ .. 60 κιλά πατάτες 
80 κιλά κεφτέδες 
15 κιλά κολοκυθάκια 
50 ομελέτες...
και ...και...αντέχει ... 
και η φουρνιά μας αντέχει 
και καλό σπόρο ρίξαμε τα παιδιά μας ...
Τον ξετινάξαμε τον φόβο 
Τόσο φόβο 
Με τόσο έρωτα ..
-Δεύτε λάβετε , θα έλεγα ...
Καλό ξημέρωμα ...


Κυριακή, 19 Ιουλίου 2015

-Μαμά ...

Με κοίταξε με κείνα τα φουντουκί μάτια 
Μόλις είχα βάλει καφέ 
-Μαμά
Θα το χρειαστείς ,σήμερα, το αυτοκίνητο;
-Γιατί ρωτάς
Ρώτησα δήθεν ,αφελώς.
-Επειδή , αν δεν το θέλεις, λέμε να πάμε με τον Δημήτρη , Επίδαυρο 
-Ξέρεις ,έχει "Αία" 
και ο Δημήτρης δεν έχει ξαναπάει Επίδαυρο .
-Οχι , δεν το χρειάζομαι 
(ψέμματα ,είπα) 
Και το παλληκάρι μετά είπε 
Ξέρετε , το όνειρό μου ,ήταν η Επίδαυρος
και μετά με πήρε τηλέφωνο ,μέσα απ το θέατρο
-Δεν έχει πολύ κόσμο ,ακόμη , μαμά 
αλλά είναι πολύ όμορφα 
-καθόμαστε στην ίδια θέση που ...
-Καλά να περάσετε .πουλάκι μου ...είπα ... 


Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2015

Ωραία φωτιά

-
Πες μου 
την πρώτη ευχάριστη εικόνα που έχεις από τα παιδικά σου χρόνια.
-Δύκολοι καιροί 
γεμάτοι ματαιωμένες υποσχέσεις
Ψάχνω , Χαρίκλεια , 
στα παιδικά τα χρόνια 
αυτά που ονόμασαν ανέμελα 
ψάχνω μια εικόνα ξενοιασιάς 
μιαν εικόνα ευχαρίστησης .
Πρέπει να γίνω δέκα χρονών 
για να ξαπλώσω ξέγνιαστη στο χώμα 
και να κοιτάξω τον ουρανό .
Είμαι στη ρίζα ενός δέντρου 
κοιτάζω ψηλά 
Το γαλάζιο του ουρανού 
είναι γεμάτο πράσινα πλατανόφυλλα 
Το πολυσχιδές των φύλλων 
μετέωρο και αενάως κινούμενο στην απεραντοσύνη .
-Τι αισθάνεσαι; 
-Με καίει η πλάτη μου . Κάψιμο . 
Καυτή λαμαρίνα στο δέρμα της πλάτης ,των ώμων 
Εκεί ακριβώς που ριζώνουν τα φτερά .
Αυτά που έλεγε μια εξαδέλφη 
τη μέρα των αποτελεσμάτων  των εισαγωγικών ,
Μια μέρα πριν
Τη μέρα της επιτυχίας 
είπε 
''πρέπει να ψαλιδίζεις τα όνειρά σου''
Η φωνή του ''πρέπει '' της 
έριξε μιαν σκιά στο όνειρο .
Και ύστερα γνώρισα τον Ελύτη και την "Τρελλή Ροδιά"
Πρώτη φορά 
μετά από τόσα χρόνια αισθάνθηκα τον στίχο
"ένα μαντήλι φύλλων από δροσερή φωτιά"
Και λίγο πιο κει 
"φωτιά ,ωραία φωτιά 
μην λυπηθείς τα κούτσουρα 
μην φτάσεις ως τη στάχτη".
Εγώ λέω 
λυτρωτικό να αναπλαισιώνεις τη ρίζα της παιδικής ηλικίας .




Σάββατο, 11 Ιουλίου 2015

Δον Κιχώτης ομιλεί Σάντσο

"Τα γεγονότα, καλέ μου Σάντζο, είναι οι εχθροί της αλήθειας."
Θερβάντες . Δον Κιχώτης. 
Αυτό ανήρτησε μια καλή φίλη στο φέις και αυτήν αντιγράφω. 
Η αλήθεια βέβαια είναι διαφορετική για τον καθένα 
και εξαρτάται από την εμπειρία.
Την Τετάρτη που λες
κόπηκε η μέση μου .
Την ώρα που έβγαινα από το ασανσέρ. 
Σούρθηκα μέχρι την πόρτα ,μέχρι το κρεβάτι.
Φαρμακώθηκα και την Παρασκευή το βράδυ 
κάθισα στο πεζούλι 
απέναντι στη Μεγάλη Βρετανία . 
Αυτό πίστευα πως ήταν η ώρα να κάνω .
Δεν σχολιάζω το ποιοι και πόσοι 
ούτε το τι και πόσες προτάσεις αφουγκράσθηκα στα πηγαδάκια 
Κρατώ δυο εικόνες. Μου αρκούν . 
Απέναντι στο ξενοδοχείο με την πλάτη προς εμένα 
και πρόσωπο στην είσοδο του ξενοδοχείου 
στεκόταν ένας ξερακιανός ψαρομάλλης 
με κάτι πλακάτ. 
ΑΚΙΝΗΤΟΣ . Δυο ώρες. 
Ήταν ύστερα και ένας άλλος μεγάλης ηλικίας άνθρωπος 
που μοίραζε κάτι φωτοτυπίες 
έγραφαν τα στιχακια από την Αμοργό ...
Κι αν θα διψάσεις για νερό
θα στίψουμε ένα σύννεφο
κι αν θα πεινάσεις για ψωμί
θα σφάξουμε ένα αηδόνι.
Έμεινα μέχρι τις δέκα .
Γύρισα σπίτι ξερή από τον πόνο της μέσης και θλιμμένη .
Σας έγραψα τότε.
Σήμερα που λες 
Την ώρα που έκανα τα "πρωΪνά μου καθήκοντα "
(Ξέρεις ...πλένω , σφουγγαρίζω , μαγειρεύω 
είμαι σπουδαία κακονοικοκυρά)
απλά εκείνη την ώρα συγκεντρώνομαι στις σκέψεις μου .
Την ώρα που σκούπιζα τα φύλλα που είχε φέρει 
ο αέρας στο σαλόνι 
και το σκυλί έπαιζε με την σκούπα 
θυμήθηκα κάποια λόγια του τσάρου Νικόλαου της Ρωσίας 
(Δεν γκουγκλάρω τώρα να δω
νομίζω ότι αυτός ήταν)
Αυτός λοιπόν
ήθελε μια διέξοδο προς τη θάλασσα
και άνοιξε πόλεμο
με την Λευκή Θάλασσα
θα πει , με τους Σουηδούς .
Έχασε αρχικά
αλλά τι είπε ο αθεόφοβος ;
" Οι ήττες μας από τους Σουηδούς
θα μας δείξουν το δρόμο για την νίκη "
Επαληθεύτηκε .
Αυτά , καλέ μου Σάντσο ,
Εδώ Δον Κιχώτης 
 







Σάββατο, 11 Ιουλίου 2015

Ερώτηση

Λοιπόν να συνεννοηθούμε εδώ μέσα τουλάχιστον. Όσοι ψήφισαν ,ναι, ο.κ. Όσοι ψηφίσαμε όχι , τι ακριβώς περιμέναμε; 
Πάμε σε πολλαπλής επιλογής.
1)Ότι την άλλη μέρα θα ανοίξουν οι τράπεζες να πάμε να πάρουμε τις καταθέσεις μας να τις βάλουμε στη ντουλάπα;
2)Ότι θα δείξουν οι εταίροι ότι τρόμαξαν;
3)Ότι θα παραιτηθεί ο Βαρουφάκης;
4) Ότι θα πάει να διαπραγματευθεί ο Τσίπρας νέο μνημόνιο;
5) Ότι θα γυρίσουμε στη δραχμή;
6)Ότι θα φύγουμε από την Ευρώπη;
7) Δικό σας ...
Επειδή ανάλογα με αυτό που περιμένεις είναι και η στάση σου απέναντι σε αυτό που θα λάβεις... Λέω τώρα ...Αλλά όντως ρωτώ .


Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2015

Μια σκέψη ...."οφειλή μυρίων ταλάντων"

23 Γι’ αυτό ομοιώθηκε η βασιλεία των ουρανών με έναν άνθρωπο βασιλιά, ο οποίος θέλησε να λογαριαστεί με τους δούλους του. 

24 Και όταν αυτός άρχισε να το κάνει, έφεραν προς αυτόν έναν οφειλέτη δέκα χιλιάδων ταλάντων. 

25 Μην έχοντας όμως αυτός να τα αποδώσει, διέταξε ο κύριος να πουληθεί αυτός και η γυναίκα του και τα παιδιά του και όλα όσα έχει, και να αποδοθούν τα χρήματα. 

26 Έπεσε λοιπόν ο δούλος και τον προσκυνούσε λέγοντας: “Μακροθύμησε προς εμένα, και όλα θα σου τα αποδώσω”. 

27 Τον σπλαχνίστηκε τότε ο κύριος εκείνου του δούλου και τον απόλυσε και του άφησε το δάνειο. 

28 Όταν όμως εξήλθε εκείνος ο δούλος, βρήκε έναν από τους σύνδουλούς του που του όφειλε εκατό δηνάρια και, αφού τον κράτησε, τον έπνιγε λέγοντας: “Απόδωσε ό,τι μου οφείλεις”. 

29 Έπεσε, λοιπόν, στα πόδια του ο σύνδουλός του και τον παρακαλούσε λέγοντας: “Μακροθύμησε προς εμένα, και θα σου τα αποδώσω”. 

30 Εκείνος δεν ήθελε, αλλά πήγε και τον έριξε στη φυλακή, ωσότου αποδώσει το οφειλόμενο. 

31 Όταν είδαν λοιπόν οι σύνδουλοί του αυτά που έγιναν, λυπήθηκαν πάρα πολύ και ήρθαν και εξήγησαν λεπτομερώς στον κύριό τους όλα όσα έγιναν. 

32 Τότε, τον προσκάλεσε ο κύριός του και του λέει: “Δούλε κακέ, όλη την οφειλή εκείνη σου άφησα, επειδή με παρακάλεσες. 

33 Δεν έπρεπε κι εσύ να ελεήσεις το σύνδουλό σου όπως κι εγώ σε ελέησα”; 

34 Και οργίστηκε ο κύριός του και τον παράδωσε στους βασανιστές, ωσότου αποδώσει όλο το οφειλόμενο χρέος. 

35 Έτσι και ο Πατέρας μου ο ουράνιος θα κάνει σ’ εσάς, αν δεν αφήσετε τις αμαρτίες καθένας σας στον αδελφό του μέσα από τις καρδιές σας».

Περισσότερα


Τρίτη, 7 Ιουλίου 2015

Η ευθύνη του χρέους .

Ήτανε κάποτε μια φορά κι έναν καιρό
με διαβολόκαιρο .
Και ήτανε ένας γέρος που άντεχε το χρόνο 
και τα δύσκολα

 και ζούσε ακόμη. 
Σαν ζητιάνος.
Και περνάει από εκεί ένας νέος . 
Και τον λυπάται που είναι ξυπόλυτος 
και του χαρίζει ένα ζευγάρι 
μεταχειρισμένες παντούφλες.
Ζεστάθηκαν τα ποδάρια του .
Την άλλη μέρα περνάει ο νέος από εκεί . 
-Σου άρεσαν,γέρο ,οι παντούφλες;
Ζεσαίνεσαι , ζεσταίνεσαι;
-Ζεσταίνομαι , παιδί μου , ζεσταίνομαι .
Την άλλη μέρα , πάλι το ίδιο .
-Ζεσταίνεσαι ,γέρο , ζεσταίνεσαι ;
-Ζεσταίνομαι παιδί μου,ζεσταίνομαι.
Την δέκατη μέρα 
βγάζει ο γέρος τις παντούφλες 
και λέει 
-Πάρε , παιδί μου ,τις παντούφλες.
Μήτε , εγώ να τις φορώ 
μήτε εσύ να με ρωτάς 
-Ζεσταίνεσαι, γέρο , ζεσταίνεσαι...
Λαϊκό παραμύθι .
Δεν το βρήκα να το γκουγκλάρω 
κι έτσι το ξανάγραψα με δικά μου λόγια .
Τολμώ να πάω λίγο πιο κει 
"Ονειρεύτηκα ότι η ζωή είναι χαρά 
Ξύπνησα και είδα ότι η ζωή είναι Χρέος 
Αγωνίστηκα και κατάλαβα 
ότι το Χρέος είναι Χαρά".
Πόσες γενιές δευτέρας λυκείου 
δεν πίστεψα ότι ανατρέφω 
με αυτό το θέμα έκθεσης ....
Ποτέ μου όμως δεν θέλησα να εννοήσει 
κάποιο παιδί 
ότι όταν λέμε Χρέος 
εννοούμε το οικονομικό .
Συμπαθάτε με 
αν συντέλεσα στην αποδόμηση της λέξης .
΄Αλλο εννοούσα .





Τρίτη, 7 Ιουλίου 2015

Και ο μύθος έχει νουν αληθείας....

Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη , δώσε κλώτσο να γυρίσει παραμύθι να αρχινίσει ...
.ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑΤΟ ΤΡΙΤΟ 
Ο τέταρτος πλανήτης ήταν εκείνος όπου καθόταν ένας «μπίζνεσμεν», ένας επιχειρηματίας. Ο άνθρωπος αυτός ήταν τόσο πολύ απασχολημένος που δεν σήκωσε μήτε το κεφάλι του όταν πήγε ο μικρός πρίγκιπας.
- Καλημέρα, του είπε, το τσιγάρο σας είναι σβηστό.
- Τρία και δύο κάνουν πέντε. Πέντε κι εφτά, δώδεκα. Δώδεκα και τρία δεκαπέντε. Καλημέρα. Δεκαπέντε κι εφτά εικοσιδύο. Εικοσιδύο και έξι εκοσιοχτώ. Δεν μου μένει καιρός για να το ανάψω ξανά. Εικοσιέξι και πέντε, τριανταένα. Ουφ! Όλα μαζί, λοιπόν, μας κάνουν πεντακόσια ένα εκατομμύρια, εξακόσιες εικοσιδύο χιλιάδες εφτακόσια τριάντα και ένα.
- Πεντακόσια εκατομμύρια, τι;
- Ε! Ακόμη εδώ είσαι εσύ; Πεντακόσια ένα ... δεν ξέρω πια ... Έχω τόσο πολλή δουλειά! Εγώ είμαι σοβαρός, καθόλου δεν μ' αρέσουν οι χαζοκουβέντες ! Δυο και πέντε εφτά...
- Πεντακόσια εκατομμύρια τι; ξαναρώτησε ο μικρός πρίγκιπας, που σ' όλη του τη ζωή ποτέ δεν υποχωρούσε αν δεν έπαιρνε απάντηση στην ερώτησή του.
Ο επιχειρηματίας σήκωσε το κεφάλι:
- Τώρα και πενηντατέσσερα χρόνια που κατοικώ σε τούτο τον πλανήτη, δεν μ' έχουν διακόψει παρά μόνο τρεις φορές. Την πρώτη φορά, πάνε από τότε εικοσιδυό χρόνια, από μια χρυσόμυγα που έπεσε ένας θεός ξέρει από που. Βούιζε με τόσο φοβερό θόρυβο που έκανα τέσσερα λάθη σε μια πρόσθεση. Τη δεύτερη φορά, έχουν περάσει έντεκα χρόνια τώρα πια, ήταν τότε που, εξαιτίας των ρευματισμών μου, είχα πάθει μια κρίση. Βλέπεις, μου λείπουν οι ασκήσεις. Δεν μου περισσεύει καιρός για να χαζογυρίζω πέρα-δώθε. Εγώ, είμαι σοβαρός άνθρωπος. Η τρίτη φορά ... είναι τούτη 'δω! Έλεγα, λοιπόν, πεντακόσια ένα εκατομμύρια ...
- Εκατομμύρια τι;
Ο επιχειρηματίας κατάλαβε πως δεν είχε καμιά ελπίδα να τον αφήσει ήσυχο.
- Εκατομμύρια από κείνα τα μικρά πραγματάκια που βλέπουμε μερικές φορές στον ουρανό.
- Μύγες;
- Μα όχι, μικρά πραγματάκια που λαμποκοπάνε.
- Μέλισσες;
- Μα όχι, μικρά χρυσά πραγματάκια που κάνουν τους χασομέρηδες να ονειρεύονται.
-Α!... Αστέρια;
- Πολύ σωστά. Αστέρια.
- Και τι θα κάνεις πεντακόσια εκατομμύρια αστέρια;
- Πεντακόσια ένα εκατομμύρια εξακόσιες εικοσιδυό χιλιάδες εφτακόσια τριάντα και ένα. Είμαι σοβαρός εγώ, είμαι ακριβής.
- Και τι θα τα κάνεις αυτά τ' αστέρια;
- Τι θα τα κάνω; -Ναι.
-Τίποτε. Θα τα έχω στην κατοχή μου.
- Θα έχεις στην κατοχή σου τ' αστέρια;
- Ναι.
- Μα έχω δει κιόλας ένα βασιλιά που ...
- Οι βασιλιάδες δεν έχουν στην κατοχή τους τίποτε. «Βασιλεύουν» μόνο πάνω τους. Αυτό είναι κάτι πολύ διαφορετικό.
- Και σε τι χρησιμεύει να 'χεις στην κατοχή σου αστέρια;
- Μου χρησιμεύει γιατί έτσι θα είμαι πλούσιος. -Και σε τι θα σου είναι χρήσιμο να είσαι πλούσιος; -Θα αγοράσω άλλα αστέρια, αν βρεθεί κανένα. «Τούτος εδώ, σκέφτηκε ο μικρός πρίγκιπας, έχει την ίδια περίπου λογική με το μπεκρή μου». Ωστόσο, έκανε μερικές ακόμη ερωτήσεις:
- Πως μπορείς να έχεις στην κατοχή σου τ' αστέρια;
- Σε ποιον ανήκουν; ανταπάντησε γκρινιάρικα ο επιχειρηματίας.
- Δεν ξέρω. Σε κανένα.
- Τότε ανήκουν σε μένα, γιατί πρώτος εγώ τα σκέφτηκα.
- Φτάνει αυτό;
- Και βέβαια! Όταν βρίσκεις ένα διαμάντι που δεν ανήκει σε κανένα, είναι δικό σου. Όταν βρίσκεις ένα νησί που δεν ανήκει σε κανένα, είναι δικό σου. Κι όταν έχεις μια ιδέα πρώτος, την κατοχυρώνεις και τότε είναι δικιά σου. Κι εγώ έχω στην κατοχή μου τ' αστέρια αφού ποτέ άλλος κανείς εκτός από εμένα δεν είχε σκεφτεί να γίνει κάτοχός τους.
- Ναι, αυτό είναι αλήθεια, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Και τι θα τα κάνεις;
- Θα τα διαχειρίζομαι. Τα λογαριάζω και τα ξανα-λογαριάζω, είπε ο επιχειρηματίας. Δεν είναι καθόλου εύκολη δουλειά. Όμως εγώ είμαι ένας άνθρωπος σοβαρός!
Ο μικρός πρίγκιπας δεν ήταν ακόμη ικανοποιημένος.
- Εγώ, είπε, αν έχω ένα φουλάρι, μπορώ να το ρίξω γύρω από το λαιμό μου και να το πάρω μαζί μου. Αν έχω ένα λουλούδι, μπορώ να το κόψω και να το πάρω μαζί μου φεύγοντας. Μα εσύ δεν μπορείς να κόψεις τ' αστέρια!
- Όχι, αλλά μπορώ να τα βάλω στην τράπεζα.
- Τι θέλεις να πεις μ' αυτό;
- Θέλω να πω ότι γράφω σ' ένα μικρό χαρτί τον αριθμό των αστεριών μου. Κι ύστερα βάζω το χαρτί αυτό σ' ένα συρτάρι και το κλειδώνω.
- Κι αυτό είναι όλο;
- Αυτό είναι αρκετό!
«Πολύ διασκεδαστικό, μα την αλήθεια, σκέφτηκε ο μικρός πρίγκιπας. Και αρκετά ποιητικό. Μα δεν είναι και πολύ σοβαρό».
Πάνω σε σοβαρά θέματα, ο μικρός πρίγκιπας είχε ιδέες πολύ διαφορετικές από τις ιδέες των μεγάλων.
- Εγώ, είπε, έχω ένα λουλούδι που το ποτίζω κάθε μέρα. Έχω τρία ηφαίστεια που τα καθαρίζω από τις καπνιές κάθε βδομάδα. Γιατί καθαρίζω κι εκείνο που έχει σβήσει. Ποτέ δεν ξέρει κανείς. Έχουν όφελος τα ηφαίστειά μου όπως και το λουλούδι μου που τα έχω. Όμως από σένα, κανένα όφελος δεν έχουνε τ' αστέρια...
Ο επιχειρηματίας άνοιξε το στόμα μα δεν βρήκε τίποτε να πει, κι ο μικρός πρίγκιπας έφυγε.
« Σίγουρα οι μεγάλοι είναι ολότελα παράξενοι άνθρωποι», σκέφτηκε απλά, καθώς συνέχιζε το ταξίδι. (Εξυπερύ Ο μικρός πρίγκηπας ) .....
Νάνι νάνι κι όπου το πονεί να γιάνει ...

Profile

Ημερολόγιο

Ιούλιος 2015
ΚΔΤΤΠΠΣ
   1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
Powered by pathfinder blogs