Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Λαβύρινθος

Eμείς στην Κρήτη 

έχουμε μια κατάρα που την τσουγκρίζουμε με ρακές 

''κι όπου δε μας αγαπά ,να γυρνούν  οι πόδες του 

κι αντί να πηγαίνει νάρχεται''

Πιστεύω ότι είναι μια επίδραση του κρητικού λαβυρίνθου 

που ακολουθεί τη φιλοσοφία 

''να μπαίνεις αλλά να μην μπορείς να βγείς''

Ένα στυλό κι ένα τετράδιο μπήκα να πάρω 

Βγήκα μετά από μια ώρα με δυο τσάντες από τα ''jumbo''

και εννοείται ότι δε θα ξαναμπώ .

Εχει γίνει μια πλήρης αξιοποίηση της ιδέας του ''λαβύρινθου''...

Όμως καλό μου ,ο λαβύρινθος 

που χρησιμοποιήθηκε αρχικά από τους Αιγύπτιους 

για να προστατέψουν τους πολύτιμους 

που είχαν βαλσαμώσει 

και ύστερα από τον Δαίδαλο είχε υπόβαθρο ηθικο και φιλοσοφικό .

Τώρα ,ένα υπερκατάστημα ,να με παγιδεύει ,

χωρίς νερό , τουαλέτα και υπαλλήλους ...

είναι τουλάχιστον γαιδουριά ...

Δεν ξέρω αν τα κέντρα προστασίας καταναλωτών 

μπορούν να κάνουν κάτι ...

Τέλος πάντων ...

παράξενο πράγμα ο άνθρωπος 

και φτιάχνει λαβυρίνθους 

και λειτουργεί με αυτούς ως βάση ...

Διπλανά σημεία η είσοδος και η έξοδος ...

αλλά αν τολμήσεις να μπείς, άιντε να σε δω ,

πώς βγαίνεις και πόσα έχεις ξοδέψει ...

Υπάρχει ξέρεις και ο 

''λαβυρινθικός χορός''.

Που θα πεί κύκλος ,μουσική χωρίς όργανα ..

μια φωνή που την επαναλαμβάνει ο χορός ...

Σώθηκε μέσα από την παράδοση στον ''αγέραντο'' της Πάρου ..


''jumbo''  δεν ξαναπάω ...

να υποφέρω και τη Στανίση ,συνέχεια στ αυτιά μου ...

αυτά ...καλό ξημέρωμα ..πολλή βροχή σήμερα ... όλα καλά και ανθηρά...

...ακολουθεί ως σχόλιο  το παραδοσιακό ...αξίζει ...


Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Η γκαζιέρα...

Η αλήθεια είναι 

 περίεργε αναγνώστη 

ότι μεγάλωσα σε ένα ολόζεστο και φτωχικό σπίτι 

στην οδό Νοταρά ...

Ξέρεις ,λίγο πιο κει ήταν τα ''άλλα'' σπίτια...η Τρούμπα ...

Ψυγείο πάγου ...πέρναγε ''ο παγωτός'' κάθε μέρα 

και πούλαγε πάγο σε κομάτια 

Πέρναγε και ο μανάβης με το άλογο που είχε γαλάζιες χάντρες στο κεφάλι .

Στην κουζίνα ,αριστερά όπως έμπαινες 

πάνω απ το γείσο του τζακιού 

ήταν στερεωμένη η ''γκαζιέρα''.

Εκεί μαγείρευαν οι γυναίκες τότε .

Γκαζιέρα και τζάκι  ξανασυνάντησα σε ένα χωριό 

που νοικιάσαμε σπίτι στα παντρεμένα μου χρόνια .

Με δυσκόλεψε λίγο η γκαζιέρα ...αλλά ..η αλήθεια να λέγεται...

Τέτοιο μαγείρεμα δεν είχα κάνει ποτέ στην ηλεκτρική μου κουζίνα .

Πάντως στην πρώτη ευκαιρία την πήγαμε αποθήκη τη γκαζιέρα...

...Εγώ, που λες  ...

είχα ένα κινητό τηλέφωνο ...

του είχα βάλλει κι ένα σαματατζίδικο παλαιού τύπου '''ρινγκ-τοουν''

Μιά χαρά η επικοινωνία 

απλό το σύστημα και απλό το ζήτημα ...

και απλά άλλαξαν οι καιροί ...

και μούρχονται προχθές τα καμάρια μου 

και φέρνουν ένα ''τατς '', παντοφλέ ,καραμαύρο 

σε καραμαύρη θήκη 

να μην το βρίσκεις με τίποτα

όχι μόνο στο περιβάλλον που λέγεται ''τσάντα ''αλλά πουθενά ...

μαύρο ,παιδάκι μου ,στο μαύρο κόσμο ...αόρατο ένα πράγμα ...

Μου καταχώρησαν και οι φιλενάδες ένα μελωδικό ήχο κλήσης ...

''να έχεις το νου σου '' λένε θα το συνηθίσεις ...

''αμάν πια με τη γκαζιέρα'' ...

ο.κ. έχω μια μοντέρνα συσκευή ακόμη ...

Αλλά μέχρι να τη μάθω και να τη συνηθίσω ...

δε θέλω παράπονα του στυλ ''γιατί δεν το σηκώνεις''

Θα μάθω που θα πάει ...

αλλά αν με ρωτούσε κανείς ...εγώ πολύ βολική τη θεωρούσα τη γκαζιέρα μου ...

Απλά οι καιροί δε ρωτούν ,δεν απαντούν , δε διαλέγονται ...

Μια αγκαλιά σας στέλνω...έτσι ...για νάχουμε κάτι ζεστό...


Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Η ''ορθία'' κοιμωμένη

Και ο μύθος έχει νουν αληθείας..

.Θυμάμαι ξέρεις μια παλιά στιγμή στην καρέκλα του ψυχαναλυτή .

 Τού έλεγα πως αν ήμουν πόκεμον θα ήμουν ο πσάιντακ .

Μου είχε καρφωθεί εκείνη η φράση 

''ηλίθιε πσάιντακ που κοιμάσαι με τα μάτια ανοιχτά''.

 Και τι μου απάντησε;

 -Έχετε σκεφτεί την περίπτωση να είναι κανείς ξύπνιος και να κάνει ότι κοιμάται ;

  ο.κ. το σκέφτηκα τώρα ...

κάνουμε ότι κοιμόμαστε για χίλιους λόγους αλλά και...

επειδή μέσα απ το όνειρο και τη φαντασία λύνουμε κάποιους κόμπους ..

.και ...ναι ...καμιά φορά μια μικρή νοθεία είναι αναγκαίο δεκανίκι 

αν πεις ότι θες να προχωρήσεις σε δρόμους λίγο μακρύτερους

 από αυτά που θεωρείς όρια αντοχών ...

Από την άλλη πάλι 

Είναι σα να μπαίνεις σε ένα δωμάτιο γεμάτο πέτρες.

Δεν αντέχεις να τις βλέπεις.

Κλείνεις το φως.

Οι πέτρες εκεί νταμάρι ολόκληρο.

Και τίποτα δε μπορεί να σου προστατέψει τα πόδια.

Κανονικά φαίνεται αδιέξοδο.

Όμως κάπου εκεί νιώθεις μια  φαγούρα στους ώμους.

Είναι τα φτερά που φυτρώνουν.

Και πρέπει να μάθεις να τα διαχειρίζεσαι .

Ούτε αυτό είναι εύκολο .

Επειδή η ζωή είναι δύσκολο αγώνισμα.

Δεν είναι και τόσο κακό να κλείνεις τα μάτια.

Να δεις πως το έλεγε ο Εξυπερύ ...

κάπως έτσι ...

Την αλήθεια δεν τη βλέπουν τα μάτια .

Την αναγνωρίζει η ψυχή .....



Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2014

Αξεσουάρ;;;

Δίνει μια ομορφιά το μαντίλι στο ντύσιμο ,δε λέω.

Χρόνια ολόκληρα αντί να αλλάξω ντύσιμο

άλλαζα φουλάρι και κόμπους

έτσι ...για να χαζεύουν το μαντίλι 

και να μην παρατηρούν τα παπούτσια .

Όχι τα δερμάτινα τα ψηλοτάκουνα .

Τα άλλα τα σιδερένια.

Αυτά που στα φορούν πολύ νωρίς

από την παιδική ηλικία

Ένα πράγμα σαν τα κινέζικα .

Μεγαλώνει το πόδι αλλά προσαρμόζεται στο παπούτσι .

57 το πόδι σκέτο 7 το σιδερένιο παπούτσι και να σε στενεύει 

και να σου κάνει το προχώρημα κουτσό και δύσκολο.

Έρχεται όμως κάποια στιγμή 

που σιχαίνεσαι πια τα μαντίλια και το ξανθό μαλλί και τα σιδερένια παπούτσια .

Δεν υπάρχει απάντηση στο γιατί ,στο πότε και στο πώς.

ή μάλλον υπάρχει .Μία και σοφότατη ."Επειδή έτσι".

Κάνεις μια κίνηση απλή και βγάζεις το μαντίλι 

κι αφήνεις το λαιμό σου ελεύθερο .

Η κίνηση νούμερο δύο είναι δυσκολότερη.

Όταν πας να βγάλεις τα σιδερένια παπούτσια 

πονάει όλο σου το κορμί .

Από τις σάλπιγγες μέχρι το κουκούτσι του εγκεφάλου...

ή μάλλον δεν πονάει  ...φοβάσαι ότι θα πονέσει ...

και ο φόβος του πόνου είναι σαν πόνος. Ακριβώς.

Και κάνεις και λες διάφορες μαλακίες 

όχι επειδή πονάς .

Επειδή φοβάσαι μην πονέσεις. 

.......

Και πάλι ένα μαντίλι στην τσάντα το έχω

μη βρέξει ,μην κρυώσω ...αλλά τα σιδεροπάπουτσα τα έχω βγάλει .

Και είναι όμορφη αίσθηση η ξυπολησιά


Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014

Τα κόκκινα τσαρούχια

Η ζωή μπορεί να είναι δύσκολο αγώνισμα

αλλά είναι και ακραία διασκεδαστικό .

Διασκεδάζουμε συχνά σκορπώντας την πίεση της καθημερινότητας

σε αναμνήσεις που έχουν σταθερή βάση 

και αφόρμηση από αντικείμενα .

Κάπου μέσα σε μια ντουλάπα έχω μιαν εικόνα της Αγίας Βαρβάρας.

Καπνισμένη και κατάμαυρη από τα καντήλια 

που χρόνια ολόκληρα ανάβανε στο εικονοστάσι ...

Ξέρεις ...παλιά ..είχαν εικονοστάσι στα σπίτια τους οι γυναίκες

Να τα κρατάει όρθια και νάναι γερά τα παιδιά .

Στην επιφάνεια της εικόνας (καφάσι μου φαίνεται η πρώτη ύλη )

έχουν λιώσει τα χρώματα κι έχουν τρέξει σαν δάκρυα .

Ένα ανάγλυφο που σε προκαλεί να το χαιδέψεις η μπροστινή επιφάνεια .

Όμως εγώ δε σου γράφω  για το μπροστινό μέρος .

Αυτό είναι η αφορμή για να πιάσουμε κουβέντα.

Την εικόνα μου παρέδωσε η συγχωρημένη πενθερά 

λίγο μετά απ την ώρα που έγινα νύφη της .

«Εδώ ,πίσω απ την εικόνα ,κορίτσι μου ,

είναι γραμμένα όλα .

Από την προγιαγιά μέχρι σήμερα ...

Τα παιδιά που γεννήθηκαν κι αυτά που χάθηκαν .

Οι μεγάλες αρρώστιες ,οι θάνατοι ,οι γάμοι ...

Η πραγματικότητα λοιπόν που επιθυμούν οι άνθρωποι να ιστορήσουν ...

Βρίσκεται στο πίσω μέρος της εικόνας ...όπως όλες οι πραγματικότητες ...

Στο γνωστό άγαλμα του Κολοκοτρώνη ,ας πούμε...

Το οποίο ο Λάζαρος Σώχος είχε αρχικά σχεδιάσει με ελεύθερα μακριά μαλλιά 

Αλλά οι ''υπεύθυνοι'' το ήθελαν με περικεφαλαία

Κι έτσι ..βεβαίως ,βεβαίως παραδόθηκε ...

ο Σιώχος έκρυψε πίσω από τη χαίτη του Κολοκοτρώνη μια φράση ...

Γύρω στα δέκα χρόνια πριν την ανακάλυψαν 

όταν πήγαν να συντηρήσουν το μνημείο ....

«Παρά τη θέλησιν του Σώχου, Κολοκοτρώνη μου, ξαναφόρεσε την περικεφαλαία, Paris 1909.»

Η γιαγιά μου πάλι 

έλεγε μια παρόμοια ιστορία ...

Για πάρτε τα καρεκλάκια σας ...

«Μια φορά κι έναν παλιόκαιρο 

ήταν ένας βλάχος που είχε τάμα να κάνει μιαν εικόνα του Χριστού .

Φώναξε ,λοιπόν , ένα ζωγράφο και του είπε ...

«Ζωγράφισέ μου το Χριστό ».

Ο ζωγράφος έφτιαξε το Χριστό ανυπόδητο.

Το βλέπει ο βλάχος και φρικάρει ...

« Μπρε ,συ, ξυπόλητος ο Χριστός;χωρίς τσαρούχια;»

Τι να κάμει και ο ζωγράφος;

 

Διόρθωσε την εικόνα ...

Αλλά ...στο πίσω μέρος της εικόνας έγραψε...

«Θέλοντας ο βλάχος 

και μη θέλοντας ο ζωγράφος ...

φόρεσε κι εσύ, Χριστέ μου ,κόκκινα τσαρούχια ...

και κάπως έτσι σπρώχνουμε τα πράγματα ...

Το βέβαιο είναι ότι ονειρευόμαστε να τα πάμε μπροστά ...

Το αβέβαιο έχει τόσες παραλλαγές 

που μόνο σεξουαλικά αντιμετωπίζεται ...

     Φιλάκια πολλά στην Κυριακή που ξημέρωσε

και η ευχή παραμένει ...«'Ορθιοι και με τα τσαρούχια μας»



Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

Παραφράζω και παρερμηνεύω ...

Μανόλης  Αναγνωστάκης:  Νέοι της Σιδώνος,  1970

            (2005 έφυγε απ τη ζωή )

Κανονικά δεν πρέπει να 'χουμε παράπονο

Καλή κι εγκάρδια η συντροφιά σας, επαναστατικές αναρτήσεις

Λόγια όμορφα ...καλημέρες ,καλησπέρες και καληνύχτες ...

Τηλεφιλίες  και τηλεφλέρτ ,τηλεσυζητήσεις

Κορίτσια δροσερά - αρτιμελή αγόρια ,υγιείς κι ευτυχισμένοι  ενήλικες ...

Παρατίθενται φωτογραφίες ...

Όλοι ...

Γεμάτοι  πάθος κι έρωτα για τη ζωή και για τη δράση.

Καλά, με νόημα και ζουμί και τα τραγούδια σας

Τόσο, μα τόσο ανθρώπινα, συγκινημένα,

Για τα παιδάκια που πεθαίνουν σ' άλλην ήπειρο

Για υπέροχα και πανέξυπνα ζώα ..όλα εκπαιδευμένα απ τον άνθρωπο ...

Κι ο άνθρωπος να παραμένει ζητούμενο

Κι όπως παλιά κρυβόταν στις σπηλιές

Τώρα να κρύβεται πίσω από πλήκτρα και καλώδια ..

Για ήρωες που σκοτώθηκαν σ΄ άλλα χρόνια,

Για επαναστάτες Μαύρους, Πράσινους, Κιτρινωπούς,Εικονικούς

Για τον καημό του γένει πάσχοντος Ανθρώπου.

Ιδιαιτέρως  μας  τιμά  τούτη  η  συμμετοχή

Στην  προβληματική  και  στους  αγώνες  του  καιρού  μας

Δίνουμε  ένα  άμεσο  παρόν  και  δραστικό - κατόπιν  τούτου

Νομίζω  δικαιούμαστε   με  το  παραπάνω

Δυο  δυο,  τρεις  τρεις,  να  παίξουμε ,  να  ερωτευθούμε,

Και  να  ξεσκάσουμε,  αδελφέ,  μετά  από  τόση  κούραση ...

Και ο ποιητής που αδυνατεί λόγω θανάτου

Να αντισταθεί στις παρεμβάσεις μου ...δηλώνει ...

 

(Μας  γέρασαν  προώρως,  Γιώργο,  το  κατάλαβεςWink

Υπάρχει κι ένας άλλος ποιητής ...Γιώργος κι αυτός ...

Που λέει ...-Με τι καρδιά ,με τι καημό ,τι φόβο και τι πάθος

Πήραμε τη ζωή μας ...(και μετά αναρωτιόμαστε για την τελεία ...λάθος)

Ο ίδιος όμως ο Σεφέρης λέει κάπου αλλού ...

'' και τι παράξενα αντρειεύεσαι μιλώντας με τους πεθαμένους

Όταν δε φτάνουν πια οι ζωντανοί που σου απομένουν ...''

...Ξέρεις ...ώρες ώρες δεν αρκεί η φαντασία

Ούτε η κατάφαση της ζωής

Για να αντιμετωπίσεις τις παραλλαγές τους

Και να ερμηνεύσεις τα μηνύματα ...

Κάποτε μάλιστα αυθαιρετείς ...όχι βέβαια για να πεις

Μιαν ακόμη εξυπνάδα ...

Απλά για να βρεις ένα λόγο να σταθείς ...

Καλή μας συνέχεια ...


Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2014

Η ιστορία μιας θεάς ...

Μια φορά κι έναν καιρό 

ο θεός γέννησε μια κόρη ...της έδωσε το όνομα Αγνή ...

Η Αγνή ,λοιπόν ,ζούσε στον ουρανό .

Απολάμβανε το τέλειο και από εκεί ψηλά 

παρατηρούσε τους ανθρώπους που πάλευαν στη γη 

και τους συμπονούσε ...και σαν αληθινή θεά ...

Πίστευε ότι μπορεί να τους κάνει καλύτερους ...

Παρακάλεσε λοιπόν τον πατέρα της 

και την έστειλε στη γη ...να ζήσει τη θνητή ζωή και να τη βελτιώσει .

Έτσι η Αγνή ήρθε στη γη 

και γεύθηκε το αγαθό του έρωτα .

Παντρεύτηκε έναν δικηγόρο -χασοδίκη κι έκανε μαζί του ένα παιδί ...

Οι δουλειές του όμως δεν πήγαιναν καλά ...

(δουλειά κι αυτή ...να υπερασπίζεσαι τον κάθε παράνομο 

και να ψάχνεις το δίκιο του φονιά ...)

Η ζωή της Αγνής κυλούσε μέσα στη γκρίνια και τη μιζέρια 

ώσπου ένα μεσημέρι ...που ,

η κουζίνα βρώμαγε λάχανο , το μωρό έκλαιγε στην κούνια 

και ο δικηγόρος είχε γυρίσει όλο νεύρα 

κι έκανε παρατηρήσεις για την ακαταστασία 

η Αγνή δεν άντεξε και προσευχήθηκε στον θεό -πατέρα ...

''Τους γνώρισα καλά τους ανθρώπους Πατέρα ...δεν αντέχω άλλο ...

θέλω να γυρίσω στον ουρανό και από εκεί θα τους βοηθάω ...''

Ξεκίνησε να αναληφθεί στον ουρανό ...

Όμως ,η σκόνη από την καθημερινή τύρβη 

και το αλμυρό νερό από τα δάκρυα 

είχαν κάνει έναν πηλό γύρω από τα πόδια της και τη βάραιναν ...

η λάσπη ξέρεις ...υλικό που στεγνώνει με την ανάσα και μόνο ...βαρύ υλικό ...

Τότε ...ήρθε ο ποιητής ...

άναψε μια πυρά που τη φύσηξε με το πνεύμα του ...

Στη μέση στάθηκε η Αγνή ...

Η φωτιά ελάφρυνε τον πηλό 

κι έτσι μπόρεσε να αναληφθεί ξανά η Αγνή στον ουρανό ...

Φυσικά και δεν είναι δική μου η ιστορία ...

Χρόνια πολλά πριν 

είχα παρακολουθήσει μια παράσταση του θεάτρου τέχνης ...

κάπου στην Πλάκα ...Στρίτμπεργκ ο συγγραφέας ...Αύγουστος αν θυμάμαι καλά ...

Κάπου έχω χωμένο το πρόγραμμα και το κείμενο ...

Μόλις το βρω θα ενημερώσω ...

Πάντα μας φαίνεται ότι οι άλλοι ζούνε καλά ...κι εμείς ;;; 

Εμείς και ζούμε και καλύτερα είμαστε ...αρκεί να το καταλαβαίνουμε ....

Τηλε -φιλώ σας και καλό μας ξημέρωμα ...



Πέμπτη, 4 Σεπτεμβρίου 2014

Τελεφόν κερντίν ...

Τελεφόν κερντίν ....

Ο πολλά συγχωρημένος πατέρας μου τόλεγε ...

και η γιαγιά μου η υδραίισσα ...

Φράση καταχωνιασμένη στου μυαλού τα αυλάκια ...

αρβανίτικα;; τούρκικα;;

Μου αρέσουν οι φράσεις που αποκωδικοποιούνται σχετικά εύκολα...

...τηλέφωνο ...ντιν ...τώρα εκείνο το κερ που απομένει ...

ή κάποιος κύριος ή κάποιο κέρατο ...

Ω ... yes ...καθόλου παράδοξο στο νησί μας ...

τάχει παίξει το βασικό τηλέφωνο 

(και το πληκτρολόγιο μια βαρυκοία  την έχει πάθει τώρα τελευταία 

...δε σχολιάζω )

Τέλος πάντων ...κάπου ήταν κρυμένο το φορητό ...

το σταθερό ημιθανές ...την έχασα την κλήση ...

Κι εδώ παρεμβάλλω το παραφρασμένο ...

αν είσαι φίλος ξαναπάρε ...κι αν είσαι από την τράπεζα 

ή από την εταιρία που πουλάει τηλεφωνία 

ή από την άλλη εταιρία που προωθεί προιόντα ..φύγε...ξουτ... στο πυρ...

Όταν ήμουν νέα κρεμόμουν από το ακουστικό ...

Στην πρώτη ατασθαλία ...η βασική τιμωρία μετά τις αγριοφωνάρες του πατέρα μου ...

ήταν να ξηλώνει τα καλώδια ...

Μεγάλωσα λιγάκι ...το παιδί μωρό ...μέσον για να βάλουμε τηλέφωνο ...

χαρτζιλίκι ο υπάλληλος του ΟΤΕ για να μας εξυπηρετήσει ...

(Έλεγε τότε ένας φίλος ότι κάποια στιγμή θα μας παρακαλάνε να συνδεθούμε ...

κουφό μου φαινόταν τότε...)

Τελος πάντων ...τώρα η επικοινωνία γίνεται άμεσα και εύκολα ...

η επιφανειακή τουλάχιστον ...

και μη σου πω ότι όσο πιο άμεση και εύκολη γίνεται αυτή 

...τόσο πιο δύσκολα γίνεται η ''άλλη''... η ουσιαστική ...

Φοβόμαστε να είμαστε ο εαυτός μας ...

Χάνουμε άσκοπα το χρόνο μας και χρόνο δεν έχουμε ούτε για να  μας   δούμε ..

και όλο αυτό το λέμε εξέλιξη ...

αχ πατερούλη ...!!! Τελεφόν κερντίν ...που είσαι, ακριβέ μου , να κόψεις τα ρημαδοκαλώδια ;;;


Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

Μοσχούλα ...

Ήταν εφτά χρόνια πριν ...

Πρώτη μέρα του Σεπτέμβρη εδώ και 33 χρόνια πήγαινα σχολείο ...

(...και ...έξι το δημοτικό ...και έξι το γυμνάσιο ...και πέντε το πανεπιστήμιο ...)

Μετά το σχολείο είχα πάει στο σουπερμάρκετ ...

(Το πρόγραμμα συνηθισμένο και αυστηρό ...

σχολείο ,σουπερμάρκετ,σπίτι ,σερβίρουμε ...μπράβο το πέτυχες το φαγητό ...

αν είχε κρέας ...αν δεν είχε ...λίγο αλμυρό ,λίγο ανάλατο ...κάτι έλειπε ...

μια ώρα ξεκούραση ...ύστερα ιδιαίτερα ...τελείωνα στις δέκα ...

δεκάμιση με εντεκάμιση μαγείρεμα κ.λ.π. )

Επανέρχομαι ...και μέσα στο σουπερμάρκετ χτυπάει το κινητό ...

''Χρόνια σας πολλά '' ...-Κάποιο λάθος κάνετε ,απαντώ...

-Όχι ,δεν κάνω λάθος ...Είμαι ο Παναγιώτης Πανταζής ...με θυμάστε;;

Θυμάμαι που είχατε πει πως το όνομά σας είναι Μοσχούλα 

και δεν έχετε ονομαστική εορτή ...

κι εγώ ,το συζήτησα με έναν θείο μου ,ιερωμένο ...και... έχετε ...

1η Σεπτεμβρίου ...

Πολύ το χάρηκα ,τότε, και πήγα να το γιορτάσω ...

Μα τα χρόνια είχαν καθιερώσει άλλα ...

και τώρα ...πριν λίγο το θυμήθηκα πάλι ...

Σημαδιακό πράγμα το όνομά μας ...

και ας το άλλαξαν οι συνήθειες και η νοοτροπία της μανούλας ...

Όχι... δε θα βάλλω φωτογραφία στην ανάρτηση ...

κερνάω όμως γλυκό 

όποιον το θυμηθεί και όποιον διαβάσει ως εδώ ...

Καλή εβδομάδα και καλό μήνα να έχουμε ...

με πρώτο και βασικό ζητούμενο την υγεία ...φιλί ....


Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

Περί αποτελεσμάτων εισαγωγικών ...

Αυλαία λοιπόν στην αγωνία ...
Τα φώτα αστράφτουν στους επιτυχόντες ....
Ανέκαθεν οι άνθρωποι μπέρδευαν την επιτυχία με την ευτυχία 
και τη λάμψη με το φως ...
ΣΥΓΧΑΡΗΤΉΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑΝ ...
Αρχικά επειδή προσπάθησαν σε τόσο δύσκολες συνθήκες 
αλλά ...επιμένω να απομονώσω...ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑΝ...
Ο καθένας και τα μέτρα του ...
Το επόμενο ,βαρύ πολλα βαρύ κομμάτι λέγεται ...
''Άλλος για Χίο κίνησε πήγε κι άλλος για Μυτιλήνη ''...
Αυτό αφορά γονείς και κηδεμόνες 
που ξεκινούν σε περίοδο κρίσης να κάνουν προυπολογισμούς ...
Τόσο το λάδι ...τόσο το ξίδι ...τόσο το λαδόξιδο ...
ο.κ. Ακου τι λέει ο Λασκαράτος στην ''Προίκα''(με δικά μου λόγια)
''οι ελεεινές τούτες οικονομίες ,που για να γίνουνε τάληρα εζουπήξανε 
τες ψυχικές δυνάμεις του παιδιού μας ,φιάχνουνε στο τέλος ένα ποσόν ,
που θα ελκύσει τη φιλοχρηματία ενός τρίτου ,που θα πάρει το ποσόν ΚΑΙ το 
παιδί μαζί ...και το ποσόν αυτό ...αντίτιμο της ψυχοκτονίας ...θα αντιπροσωπεύει 
την τιμή που θα είχε το παιδί μας σε ανθρωπιά ...ΑΝ και ΜΟΝΟ ΑΝ... το είχαμε ξοδέψει πάνω του ...Τέλος πάντων ...οι γονείς είμαστε μυστήρια πλάσματα ...
κι εγώ ξεκίνησα να πω μπράβο και καλά λόγια ...αλλά και ...να απομονώσω κάποιους στίχους του Καβάφη ...
''Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
νάσαι υπερήφανος κ' ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμά σου νάσαι
πολίτης εις των ιδεών την πόλι.
Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.» 
Φιλί καινούρια βλαστάρια ...

φτερά γαργαλούν τους ώμους σας ....

  Όσοι έχετε παιδιά να τα προσέχετε ...
όχι με τον δικό σας τρόπο ...με τον δικό τους ......
Επειδή ....Χαλίλ Γκιμπράν ...(παραφράζω )
''Τα παιδιά σου ...δεν είναι παιδιά σου ...
Εσύ γι αυτά είσαι το τόξο ...
κι αυτά είναι το βέλος ...
λυγίζει το τόξο ...να πάει το βέλος μακριά ...''

Profile

Ημερολόγιο

Οκτώβριος 2014
ΚΔΤΤΠΠΣ
   1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
Powered by pathfinder blogs